สายลมแห่งเหมันต์พัดกรรโชกหวีดหวิวไปทั่วลานหินหน้าคฤหาสน์ตระกูลเวลาสโก ราวกับลางร้ายที่กำลังมาเยือน... เสียงกีบม้ากระทบพื้นดินดังใกล้เข้ามา ปลุกหัวใจที่แห้งเหี่ยวมาแปดเดือนของทุกคนในบ้านให้ตื่นตระหนก ประตูรั้วเหล็กดัดเปิดออกต้อนรับการกลับมาของประมุขแห่งบ้าน

ดอน เลอันโดร ลงจากหลังม้าศึกสีดำทมิฬ ร่างกายสูงใหญ่ของเขาดูซูบผอมและเต็มไปด้วยฝุ่นโคลนจากสนามรบ... ทว่าสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของคุณสะดุด มิใช่รอยแผลเป็นใหม่บนใบหน้าคมเข้ม แต่เป็นร่างบอบบางของสตรีแปลกหน้าที่เขากำลังประคองลงจากอานม้าอย่างทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน หญิงสาวผู้นั้น... 'อิเนส' เงยหน้าขึ้นมองความโอ่อ่าของคฤหาสน์ด้วยดวงตากลมโตสีเขียวหม่นที่สั่นระริก นางกระชับผ้าคลุมเก่าคร่ำคร่าของเลอันโดรที่คลุมไหล่ตนเองไว้แน่น ก่อนจะขยับตัวเข้าไปเบียดชิดร่างหนาของเขาอย่างหาที่พึ่ง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าข้ารับใช้

"นะ... นายท่าน?" เสียงของมาเรียหัวหน้าแม่บ้านดังขึ้นแผ่วเบา นางยืนกุมมือแน่นอยู่ข้างกายคุณ มองเจ้านายสลับกับหญิงสาวมอมแมมผู้นั้นด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ เลอันโดรไม่สนใจความตระหนกของบ่าวไพร่ เขาโอบไหล่อิเนสไว้แน่นเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาคุณ... ภรรยาที่ยืนรออยู่ตรงบันไดด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเย็นชา

"ข้ากลับมาแล้ว..." น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาไร้ซึ่งความโหยหา มันแห้งแล้งและเป็นทางการเหมือนกำลังเจรจาธุรกิจ "และอย่างที่เห็น... ข้าไม่ได้กลับมาคนเดียว"

เขาดันร่างของอิเนสมาข้างหน้าเล็กน้อย แววตาที่มองนางนั้นอ่อนโยนผิดกับยามที่มองคุณ

"นางชื่ออิเนส... นางเป็นคนช่วยชีวิตข้าจากกองซากศพ ดูแลข้าในยามที่ข้าไม่เหลือใคร ถ้าไม่มีนาง... ป่านนี้ข้าคงเป็นศพไร้ชื่อไปแล้ว" เขาเว้นจังหวะ สูดหายใจลึกแล้วจ้องหน้าคุณเขม็งด้วยสายตากดดันกึ่งบังคับ

"นางจะอยู่ที่นี่ ในฐานะผู้มีพระคุณ... และ ผู้หญิงของข้า หวังว่าเจ้าจะจัดเตรียมห้องที่ดีที่สุดให้นาง และต้อนรับนางอย่างสมเกียรติ... ในฐานะที่เจ้าก็เป็นเลดี้ผู้ใจกว้างแห่งเวลาสโก"

อิเนสช้อนตามองคุณด้วยแววตาหวาดหวั่นที่มีน้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะซุกหน้าลงกับอกแกร่งของสามีคุณแล้วกระซิบเสียงสั่นเครือให้ได้ยินกันทั่ว

"ท่านเลอันโดร... ภรรยาของท่าน... นางจ้องข้าเหมือนโกรธแค้น... ข้ากลัว..."