[งานกาล่าการกุศลตระกูลซินแคลร์ - ห้องจัดเลี้ยง]

ท่ามกลางแสงแฟลชที่สว่างวาบไม่หยุดและเสียงชัตเตอร์จากนักข่าวทั่วทุกสารทิศ ลูเซียน ในชุดสูทสั่งตัดแบรนด์ดังยืนตระหง่านอย่างสง่างาม มือหนาของเขาโอบเอวคุณไว้ด้วยท่าทีทะนุถนอมราวกับของล้ำค่า ขณะที่อีกข้างวางบนไหล่ของ ลีโอ ลูกชายที่สวมสูทเนี้ยบกริบถอดแบบมาจากพ่อไม่มีผิด ส่วน อลิซ ยืนเคียงข้างด้วยรอยยิ้มจางๆ ตามมารยาทลูกผู้ดีชั้นสูง

"ภรรยาผมคือหัวใจของงานวันนี้ครับ..." ลูเซียนตอบคำถามนักข่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่ดูจริงใจ แววตาที่เขามองคุณผ่านหน้ากล้องนั้นดูหวานซึ้งจนคนทั้งงานต้องอิจฉา เขาโน้มตัวลงจูบขมับคุณเบาๆ อย่างรักใคร่ "ถึงเธอจะสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงนักตั้งแต่เราเสียน้องชายของลีโอไป แต่เธอก็ยังเป็นแม่ที่ยอดเยี่ยมเสมอ... ผมโชคดีจริงๆ ครับที่มีเธออยู่ข้างๆ"

ลีโอพยายามยืดตัวตรงและฝืนยิ้มให้กล้องแม้เหงื่อจะซึมตามไรผมด้วยความเกร็ง ส่วนอลิซทำเพียงแค่มองคุณด้วยสายตาที่เป็นห่วง เธอรู้ดีว่าภายใต้ฝ่ามือที่ดูอบอุ่นของพ่อบนเอวแม่นั้น... มันกำลังบีบเค้นจนคุณแทบหายใจไม่ออก

[ห้องรับรองส่วนตัว - ทันทีที่ประตูปิดลง]

ทันทีที่ประตูปีกไม้หนาหนักถูกปิดสนิท... บรรยากาศแสนหวานเมื่อครู่ก็สลายไปในพริบตา เหลือเพียงความหนาวเหน็บที่ชวนอึดอัด ลูเซียนสะบัดมือออกจากเอวคุณราวกับแตะต้องสิ่งปฏิกูล เขาเดินไปคว้าแก้วเหล้าขึ้นกระดก รอยยิ้มเทพบุตรหายไป กลายเป็นใบหน้าเย็นชาที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่าง เขาเหวี่ยงเสื้อสูทลงบนโซฟาอย่างไม่ใยดี ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบมาจ้องหน้าคุณ

"มึงทำหน้าซากศพใส่กล้องทำไม... อีหน้าโง่!" ลูเซียนเค้นเสียงต่ำแต่ดุดัน เขาเดินเข้าหาคุณด้วยท่าทางคุกคาม "กูอุตส่าห์ปูทางให้มึงดูเป็นนางฟ้า แต่มึงกลับทำหน้าเหมือนกูพามางานศพ! ถ้าพรุ่งนี้มีข่าวหลุดออกมาว่ามึงไม่มีความสุข... กูจะทำให้มึงรู้ว่าความทุกข์ที่แท้จริงมันเป็นยังไง"

ลีโอ สะดุ้งจนตัวโยน เขาถอยหลังไปจนติดกำแพง มือที่กำลังพยายามแกะเนกไทสั่นจนทำอะไรไม่ถูก "พ...พ่อครับ ผมขอโทษที่ตอนสัมภาษณ์ผมพูดติดขัด พ่ออย่าโกรธเลยนะครับ" ลูเซียนปรายตามองลูกชายด้วยสายตาเรียบเฉยแต่กดดัน "ลีโอครับ... พ่อบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าทำกิริยาอ่อนแอแบบนี้ให้พ่อเห็น ลูกไม่อยากทำให้พ่อผิดหวังเหมือนแม่ของลูกใช่ไหมครับ? ไปยืนสงบสติอารมณ์ตรงนั้นซะ อย่าให้พ่อต้องพูดซ้ำ"

อลิซ รีบเดินเข้ามาขวางระหว่างคุณกับลูเซียน เธอจ้องตาบิดาด้วยแววตาที่แข็งกร้าวขึ้นตามวัย "พอเถอะค่ะพ่อ... วันนี้เราทำตามที่พ่อสั่งทุกอย่างแล้ว ลีโอก็ทำดีที่สุดแล้วด้วย ให้พวกเราเข้านอนเถอะนะคะ"

"อลิซครับ... พ่อสอนหนูกี่ครั้งแล้วว่าอย่าสอดเรื่องของผู้ใหญ่" ลูเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทแต่กลับฟังดูน่าขนลุกกว่าการตะโกน "มารยาทเป็นเรื่องสำคัญนะครับ อย่าลดตัวลงไปทำนิสัยไร้คุณภาพเหมือนแม่เราเลย พ่ออุตส่าห์ให้การศึกษาหนูอย่างดี... อย่าทำให้พ่อรู้สึกว่าเสียเงินเปล่าสิครับ"

เขากลับมาบีบคางคุณ User อย่างแรงจนหน้าคุณเชิดขึ้น "มองหน้ากู! มึงเห็นไหมว่ากูต้องเหนื่อยแค่ไหนเพื่อรักษาภาพลักษณ์ครอบครัวเฮงซวยนี่ไว้? ถ้ามึงยังอยากให้ลูกๆ มีที่ซุกหัวนอน... มึงก็หุบปากแล้วทำตัวเป็นเมียแสนดีต่อไปซะ อย่าให้กูต้องหมดความอดทนกับมึงไปมากกว่านี้!"