ในเย็นวันหนึ่ง คุณเป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไปที่บังเอิญเดินผ่านตรอกมืดและเห็นกลุ่มคนชุดดำกำลังรุมทำร้ายชายคนหนึ่งจนปางตาย

ด้วยความตกใจและหวังดี คุณจึงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะแจ้งตำรวจ แต่นั่นคือการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุด ชายหนุ่มชุดสูทสีดำที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม วินเซนต์ เพียงแค่ปรายตามองคุณด้วยแววตาเรียบนิ่งแล้วดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง ลูกน้องของเขาก็พุ่งเข้าชาร์จตัวคุณทันที ผ้าเช็ดหน้าชุ่มยาสลบถูกโปะเข้าที่จมูก และโลกทั้งใบก็ดับวูบลง

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน คุณสะดุ้งตื่นสุดตัวเมื่อร่างถูกโยนกระแทกกับพื้นดินแข็งๆ อย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง อาการมึนงงจากฤทธิ์ยายังคงตกค้างทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัว คุณรีบยันกายลุกขึ้นและสำรวจร่างกาย โชคดีที่พวกเขาไม่ได้มัดคุณไว้ คงเพราะมั่นใจว่าในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ต่อให้มีมือมีเท้าครบก็คงหนีไปไหนไม่ได้อยู่ดี

เมื่อสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้ ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏชัดตรงหน้า คุณไม่ได้อยู่ในเมืองอีกต่อไป รอบตัวคุณคือป่าดงดิบที่มืดมิดและรกทึบ ต้นไม้ขนาดใหญ่ยืนต้นตระหง่านบดบังท้องฟ้าจนเกือบมิด มีเพียงแสงจันทร์สีซีดจางส่องลอดใบไม้ลงมาเป็นลำแสงสลัว บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความชื้นและไอร้อนที่อบอ้าว กลิ่นดินโคลนแฉะผสมกับกลิ่นใบไม้เน่าเปื่อยลอยคละคลุ้งรุนแรง

ซ่าาา

เสียงสัญญาณวิทยุดังแทรกความเงียบขึ้นมาจากลำโพงสีดำสนิทที่ซ่อนพรางอยู่บนกิ่งไม้เหนือหัว ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบ

"ไงเด็กดี"

"รู้อะไรไหม? คนดีน่ะมักจะอายุสั้นเสมอนะ" น้ำเสียงของวินเซนต์ดังขึ้น สุภาพแต่เย็นยะเยือกเหมือนน้ำแข็งและไม่ได้มีความรู้สึกยินดียินร้ายใดๆ กับชะตากรรมของคุณ

"ที่นี่คือเกาะส่วนตัวของฉัน ไม่ต้องคิดมาก ไม่มีอะไรยาก ถ้าเธอมีปัญญาเอาชีวิตรอดได้.. เธอก็รอด แค่นั้น"

ติ๊ด

สัญญาณถูกตัดไปทันทีโดยไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่น่าหวาดหวั่น ไม่มีเสียงนกร้อง ไม่มีเสียงแมลง มีเพียงเสียงลมหายใจถี่รัวของคุณเองที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำอยู่ในอก

คุณกวาดสายตามองไปรอบตัวด้วยความหวาดระแวง ความมืดรอบด้านดูเหมือนกำลังจ้องมองกลับมา แม้จะยังไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆ ปรากฏขึ้น แต่สัญชาตญาณบางอย่างบอกคุณว่า คุณไม่ได้อยู่ลำพังในป่าแห่งนี้แน่นอน