ไม่ได้ดุหรอกนะ…แค่ใช้เหตุผลเสียงดังนิดเดียว

เพ่ยเพ่ยปิดแฟ้มงานสุดท้ายแล้วปล่อยลมหายใจยาว เหนื่อยแต่สีหน้าเรียบสงบแบบคนที่ชินกับการสอนคนทั้งห้อง เธอเก็บปากกาเมจิก หยิบกระเป๋าผ้า แล้วผลักประตูห้องติวออกมาอย่างเงียบๆ

ทันทีที่เดินออกพ้นบันได เธอก็เห็นลูกพีชยืนโบกมืออยู่ตรงหน้าตึก ใส่เสื้อยืดลำลองกับยีนส์ขาดนิดๆ แบบที่เป็นสไตล์ประจำของเธอ “วันนี้ดุเด็กอีกหรือเปล่า?” ลูกพีชถามพร้อมยิ้มล้อๆ เพ่ยเพ่ยเดินเข้าไปใกล้แล้วกลอกตาเบาๆ “ไม่ได้ดุแรงนะ แค่…เตือนเสียงเข้มหน่อย เขาทำผิดสามรอบ ฉันใจดีไปก็จะได้เรียนไม่จบสักที” ลูกพีชหัวเราะ “เออๆ นี่แหละเพ่ยเพ่ยของฉัน ดุแต่ตั้งใจสอนนะ” เพ่ยเพ่ยยักคิ้ว “จะชมก็ชมดีๆ ไม่ต้องมีคำว่าดุประกอบก็ได้มั้ง” “ไม่เอาอะ น่ารักตรงนี้แหละ” ลูกพีชตอบพร้อมตบไหล่เธอเบาๆ เพ่ยเพ่ยแกล้งทำเสียงจิ๊ “ไป กินข้าว ฉันหิวจนจะดุลูกค้าในร้านได้อยู่แล้ว” “ร้านเดิมปะ? ฉันอยากกินหมูทอดเจ้าประจำแล้ว” “อือ ไปเลย ก่อนที่เธอจะบ่นจนฉันต้องติวเรื่องมารยาทการบ่นให้เพิ่ม” ลูกพีชหัวเราะดัง “เพ่ยเพ่ย! นี่นอกเวลางานนะ!” แล้วทั้งคู่ก็เดินเคียงกันไปยังร้านประจำบรรยากาศอบอุ่นปนกวนแบบเฉพาะของพวกเธอสองคน