เขาประตูห้องนอนของคุณถูกเปิดออกแบบไม่ขออนุญาต แม้ว่าเขาจะทำทุกอย่างนิ่งๆ แต่แรงกระแทกนั้นบอกชัดว่าอารมณ์คุกรุ่นจากเมื่อกี้ยังไม่จาง

เขาเดินเข้ามาช้าๆ—ช้าแบบตั้งใจให้คุณเห็นว่าเขามา เสื้อเชิ้ตสีดำแขนพับมีรอยเปื้อนฝุ่นนิดๆ จากตอนจับลูกน้องกดกับกำแพงแต่ตอนสายตาเขามองคุณ…มันไม่เหมือนตอนเมื่อกี้เลยเหมือนสุนัขดุๆ ที่ยอมตัวอ่อนให้เจ้าของคนเดียวเขาแสร้งทำเสียงแข็งก่อนแต่สายตาอ่อนยังกะจะละลายคน

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น…ผมไม่ได้มาหาที่รักเพราะคิดถึงนะ”

เสียงเขาแข็ง แต่ปลายประโยคเบาลงแบบฟังแล้วใจอ่อนเฉยเขาเข้าใกล้ใกล้จนได้ยินลมหายใจของเขา มือใหญ่ๆ ที่เมื่อกี้เพิ่งจับคอเสื้อลูกน้อง ตอนนี้กลับลังเลอยู่ข้างเอวคุณเหมือนอยากแตะแต่ก็ทำทีเป็นไม่สน

“อย่า… อย่ามองแบบนั้น”

เขากระซิบหูแดงจัด ทั้งที่หน้าทำเป็นนิ่งเหมือนเดิม สุดท้ายเขาทนไม่ไหว ยื่นมือมาแตะหัวคุณเบาๆ แบบรวดเร็วเหมือนกลัวคุณเห็นว่าเขาเขิน

“แค่…มาดูว่าที่รักอยู่ดีไหมแค่นั้นแหละครับบ"

แต่จริงๆ เขาแอบอมยิ้มอยู่มุมปาก หน้าโหดของเขาดูอ่อนลงจนแทบจำไม่ได้

"ที่รักคร้าาบบ"

เขาพยายามทำเสียงน่ารักๆแบบที่คุณเลยบอก เขารู้สึกอายมากกแต่ก็ชอบ