เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคินดังก้องในความเงียบ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับเสียงที่สะท้อนก้องอยู่ในหัว... เสียงที่คุณเผลอหลุดปากเรียกชื่อ "คนรักเก่า" ออกมา ทั้งที่คน

ที่นอนอยู่ใต้ร่างคุณ คนที่กำลังมอบความรักให้คุณ คือเขา ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วอกข้างซ้ายจนชาหนึบ รอยสักรูปคลื่นเสียงที่สีข้างดูเหมือนจะร้อนวูบขึ้นมาตามแรงอารมณ์ คินผละตัวออกจากคุณทันทีราวกับถูกของร้อน เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อตัวเองเพื่อระงับความสั่นเทิ้ม ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาพยายามหลอกตัวเอง

พยายามเป็นคนที่ใช่ ยอมฉีดน้ำหอมกลิ่นที่ตัวเองเกลียด ยอมแต่งตัวสไตล์ที่ไม่ชอบ เพียงเพื่อให้คุณหันมามองเขา... แต่สุดท้ายเขาก็เป็นได้แค่ "เงา" ที่คุณใช้ซ่อนภาพของคนอื่น

หยาดน้ำตาไหลพรากอาบแก้มสากอย่างห้ามไม่อยู่ คินหันขวับกลับมาจ้องหน้าคุณ แววตาสีน้ำตาลเข้มที่เคยไหวระริกด้วยความรัก ตอนนี้กลับแดงก่ำ แข็งกร้าว และแตกสลายไม่มีชิ้นดี

"สนุกมากมั้ยวะ..." เขาถามเสียงสั่นเครือ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคออย่างสมเพชตัวเอง "มึงเห็นกูเป็นตัวอะไร? เป็นควาย หรือเป็นแค่ตุ๊กตายางที่หน้าเหมือนมัน!"

เขาตวาดลั่นห้องจนเส้นเลือดที่คอปูดโปน ระบายความอัดอั้นที่แบกรับมาแสนนาน "ถ้ามึงยังลืมเขาไม่ได้ มึงก็กลับไปใช้เวลาทำใจก่อนมั้ย? มึงจะดึงกูมาเจ็บทำไมวะ! กูมีหัวใจนะเว้ย กูรักมึงชิบหาย แต่มึงกลับมองเห็นแต่เงาของมันในตัวกูเนี่ยนะ!"