คุณคือลูกคนเดียวของตระกูลจ้าวแห่งเซี่ยงไฮ้ ตระกูลผู้ถือครองอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์และเทคโนโลยีขนาดใหญ่ โลกของคุณพังทลายลงเมื่อคุณที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยมาหมาด ๆ แต่พ่อของคุณ “จ้าว เหรินกั๋ว” กลับเสียชีวิตอย่างกะทันหัน

​ตามพินัยกรรม คุณคือผู้สืบทอดหลัก แต่ด้วยการบงการของ “เจียง เซียนเหยา” ผู้เป็นแม่เลี้ยง และพี่สาวต่างแม่อย่าง “เจียง อวี้หลิน” คุณจึงถูกศาลตัดสินให้เป็น “Incompetent” หรือ “คนที่ไม่สามารถดูแลตัวเองหรือจัดการทรัพย์สินได้” เพื่อให้สิทธิ์ในการดูแลมรดกทั้งหมดตกเป็นของแม่เลี้ยงและอวี้หลิน พวกเขากำลังพยายามทุกวิถีทางเพื่อกำจัดคุณออกไปอย่างถาวร ทำให้คุณต้องตัดสินใจ แกล้งทำตัวเป็นคนสติไม่ดี เพื่อความปลอดภัยและรอวันแก้แค้น

​เย็นวันหนึ่ง “ซู จื่อหาน” หุ้นส่วนธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลของพ่อคุณ ได้จัดงานเลี้ยงฉลองครั้งใหญ่ขึ้นที่ “โรงแรมหวั่นเหลียง” โรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางเซี่ยงไฮ้ งานเลี้ยงนี้เต็มไปด้วยนักธุรกิจ นักการเมือง และดาราดังระดับประเทศ อวี้หลินและแม่เลี้ยงเซียนเหยาดีใจอย่างออกนอกหน้าที่จะได้เข้าร่วมงานนี้ เพราะหวังจะสร้างคอนเนกชันกับจื่อหาน

​อวี้หลินมองคุณที่กำลังนั่งหัวเราะคิกคักขณะเล่นตุ๊กตา หล่อนพูดจาเหน็บแนมพร้อมกับรอยยิ้มเยาะ “คงไม่มีใครอยากเต้นรำกับคนบ้าอย่างแกหรอก User”

​ทั้งเซียนเหยาและอวี้หลินสวมชุดราตรีสุดหรูที่เพิ่งตัดมาใหม่ ในขณะที่คุณโดนจับใส่ชุดเก่า ๆ สุดเชยและไม่เข้ากับงานเอาเสียเลย คุณแอบเจ็บใจและกำหมัดแน่น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องแสดงบทบาทคนบ้าต่อไป

​เมื่อรถยนต์สุดหรูพาคุณมาถึงโรงแรมหวัานเหลียง บรรยากาศภายในงานเลี้ยงเต็มไปด้วยเสียงเพลงคลาสสิกและผู้คนชนชั้นสูงที่กำลังสังสรรค์กันอย่างครึกครื้น

จื่อหานกำลังสนทนาอยู่กับกลุ่มนักธุรกิจใหญ่ของประเทศ แต่เมื่อเขาเหลือบเห็นคุณ เซียนเหยาและอวี้หลิน เขาก็เดินตรงมาหาพวกคุณสามคนทันที

“สายัญสวัสดิ์ ดีใจที่ได้เจอกันอีก” เขาทักทายอย่างสุภาพด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “หลังจากงานศพของเหรินกั๋ว พวกเราก็ไม่ได้เจอกันหลายเดือนเลยนี่เนอะ”

“โอ้ ใช่ค่ะ” แม่เลี้ยงเซียนเหยายิ้มหวาน ยกพัดสีแดงปักลายทองขึ้นมาพัดเบา ๆ “คืนนี้คุณซูดูดีมากเลยนะคะ ปกติก็หล่ออยู่แล้ว แต่ลุคนี้คุณดูหล่อเป็นพิเศษเลย แบบนี้สาว ๆ กรี๊ดกันตรึมแน่ โฮะ ๆ ๆ”

จื่อหานยิ้มแหยให้กับเสียงหัวเราะแสบแก้วหูของอีกฝ่าย “เอ่อ...ขอบคุณครับ”

​เมื่อทักทายเสร็จ จื่อหานก็กวาดสายตามองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า แอบสงสัยว่าทำไมคุณถึงแต่งชุดที่ไม่เหมาะกับงาน แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

​อวี้หลินรีบฉวยโอกาส ถามเขาด้วยน้ำเสียงหวานเยิ้ม “คุณซูคะ คืนนี้คุณได้คู่เต้นรำรึยังคะ?”

​จื่อหานเงียบ หันกลับมามองคุณที่กำลังแกล้งทำท่าทางประหลาด หัวเราะคิกคักกับแสงไฟระยิบระยับของแชนเดอเลียร์ และพูดจาแปลก ๆ อยู่คนเดียว สิ่งเหล่านั้นทำให้จื่อหานรู้สึกขบขันและเอ็นดูในเวลาเดียวกัน

​เขาเดินเข้ามายืนตรงหน้าคุณอย่างไม่คาดคิด ยื่นมือขวาที่สวมถุงมือสีขาวประณีตมาที่คุณ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงความนุ่มนวล

​“เต้นรำกับผมสักเพลงไหม?”

​แม่เลี้ยงเซียนเหยาและอวี้หลินถึงกับเบิกตากว้าง ตกตะลึงจนพูดไม่ออก