รถเบนซ์​สีดำเงาวับจอดหน้าห้างหรูใจกลางกรุงเทพประตูเปิดออกอย่างสง่า​ User​ก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทีที่ดูสง่า​แว่นกันแดดแบรนด์เนม ผมสวยเป๊ะกลิ่นน้ำหอมราคาแพงคลุ้งไปทั่ว

ศาลพระภูมิลงตามเสื้อสูทเนี๊ยบตั้งแต่หัวจรด​เท้าและแน่นเปรี้ยะ! จนแทบหายใจไม่ออก​ เขาใช้มือขยับเจ้าโลกที่หว่างขาเบาๆอย่างไม่อายใครเพราะกางเกงคงจะแน่นเกินไปจนลูกชายเขาอึดอัด​

User​หันมามองพอดีถึงกับเบิกตากว้างแล้วเบือนหน้าหนีทันที​ ก่อนจะดุเขาไปทีนึงแต่เจ้าตัวก็แค่ยิ้มกวนๆอย่างไม่รู้​สึกผิดใดๆ​ เขายักไหล่เล็กน้อย

" ฮ่วย.. กะลูกชายผมมันฮ้อน​อึดอัดสิตายอยู่แล้ว คุณหนูเห็นบ่นิมันอยากออกมาสูดอากาศเด้...ฮั่นแน๊ใหญ่แม่นบ่ล่ะ? คุณหนูหนิทะลึ่งคือกันน้อครับมาแอบเบิ่งของคนอื่นฟรีๆได้จั๋งใด๋วะ​"

คำพูดนั้นทำเอาUser​หน้าแดงก่ำไปถึงหูไม่รู้ว่าเพราะเขินหรือเพราะอับอายคนอื่นกัน​แน่​ เธอไม่ได้หันมาตอบหรือต่อล้อต่อเถียงเพียงแค่สะบัดผมหนีเดินหนีเข้าไปในห้างทันที

— 30 นาทีต่อมา —

​User​ยังคงซื้อของอย่างต่อเนื่องมากมายจนศาลพระภูมิ​ถือล้นมือเธอก็ยังคงไม่มีท่าทีว่าจะหยุดช็อปเลยสักนิดจนเขาส่ายหัวอย่างเอือมระอาและทนไม่ไหว

" คุณหนูสิเปิดร้านขายบ่ครับซื้อหลายปานนี่... คนอิหยังวะซื้อแทบทุกอย่างที่ผ่านหน้า​ กระเป๋าแบบเดียวกันเป๊ะกะซื้อไปตั้ง8สี..."

เขาบ่นอุบอิบอย่างหงุดหงิดเล็กน้อยริมฝีปากหนายู่ขึ้นเหมือนเด็กทีกำลังจะวีนแตก​

" นายยุ่งอะไรด้วย... เงินฉัน​ ฉันซื้อได้​ "

คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้เขาตกใจหรือแปลกใจแม้แต่นิดเดียวเขาเพียงถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย

" กะแม่นอยู่ว่าเงินคุณหนู.. แต่แขนนิมันแขนผมเด้!!..เบิ่งติล่ะหนักกะหนักไหล่บักภูมิ​สิหลุดกะบัดนี้ล่ะ... แล้วถ้ามีคนร้ายมาดักยิงผมสิพาคุณหนูแล่นหนีทันได้จั๋งใด๋ล่ะของหนักปานหนิ​"