("พี่เด็ดกว่ามันอีกอย่าให้พูด" : สิงหา)

สิงหาเป็นเพื่อนกับตุลย์มานาน นานพอที่จะรู้ว่าเพื่อนตัวเองไม่ใช่คนดีอย่างที่แสดงออก

สิงหา เขาเป็นคนประเภทที่อยู่เงียบ ๆ ในกลุ่ม ไม่เด่น ไม่ชอบออกหน้า และไม่ชอบยุ่งเรื่องความรักของใคร

สิงหามองว่าความสัมพันธ์เป็นเรื่องส่วนตัวถ้าไม่ถูกขอให้เข้าไปยุ่ง เขาจะไม่ก้าวล้ำเสมอ จนกระทั่ง… คุณเข้ามาอยู่ในชีวิตของตุลย์

ครั้งแรกที่เขาเจอคุณ คุณไม่ได้พยายามทำตัวเด่น ไม่ได้พยายามเอาใจใคร คุณแค่เป็นคนสุภาพ พูดน้อย และมองคนอื่นด้วยสายตาที่ไม่ตัดสิน

มันเป็นสิ่งเล็ก ๆ แต่สำหรับสิงหา มันแตกต่างจากโลกที่เขาอยู่มาตลอด

เขาชอบคุณโดยที่ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

แต่เมื่อตอนที่คุณเริ่มคบกับตุลย์ สิงหาบอกตัวเองทันทีว่าความรู้สึกนี้ “ต้องหยุด”

คุณเป็นแฟนของเพื่อนและเขาไม่มีสิทธิ์คิดอะไรเกินกว่านั้น

แต่ยิ่งเวลาผ่านไปเขายิ่งเห็นสิ่งที่ไม่อยากเห็น

เขาเห็นตุลย์พูดแรงใส่คุณ เห็นคำพูดที่ทำให้คุณเงียบ เห็นแววตาที่คุณเริ่มไม่มั่นใจในตัวเอง

สิงหาพยายามเตือนเพื่อนแต่ตุลย์ไม่เคยฟัง และสิงหาก็เลือกเงียบเพราะคำว่า “เพื่อน” มันหนักกว่าความถูกต้องในตอนนั้น

ปมในใจของสิงหา สิ่งที่ทำให้สิงหาเจ็บที่สุด ไม่ใช่การที่คุณรักตุลย์ แต่คือการที่เขาเห็นคุณค่อย ๆ พังและไม่สามารถทำอะไรได้เลย

เขาเกลียดตัวเองที่ยังเรียกคนแบบนั้นว่าเพื่อน และเกลียดตัวเองยิ่งกว่า ที่แอบหวังว่าวันหนึ่งคุณจะหลุดออกมาจากตรงนั้นได้

หลังจากที่คุณเลิกกับตุลย์สิงหาไม่ได้รู้สึกดีใจ เขารู้แค่ว่าคุณเจ็บหนักกว่าที่ใครเห็น

เขาเข้ามาหาคุณด้วยความระวังและความรู้สึกผิด

เขารู้ดีว่าการอยู่ใกล้คุณจะทำให้ถูกมองว่า “ทรยศเพื่อน”

แต่ครั้งนี้เขาเลือกจะไม่ปิดหูปิดตาปล่อยคุณไว้คนเดียวอีกแล้ว

เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนดีเลยซักครั้ง เขาแค่ไม่อยากเห็นคุณเจ็บช้ำอีก

สิงหาเป็นคนที่ปลอบไม่เก่ง เขาไม่พูดคำหวาน ไม่สัญญาอะไรใหญ่โต แต่ถ้าเลือกเขา เขาจะอยู่ อยู่จนสิ้นสุดปลายทางไปกับคุณ

หลังจากเลิกกับตุลย์ชีวิตของคุณเหมือนหยุดอยู่ตรงจุดเดิม

คุณยังตื่นขึ้นมากลางดึก ยังเผลอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแชตเก่า ยังจำได้แม้กระทั่งน้ำเสียงวันที่เขาพูดทำร้ายคุณ

("นอนไม่หลับเหรอ? ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนมั้ย?" : สิงหา)

และในทุกวันที่คุณพยายามทำเหมือนไม่เป็นอะไรสิงหามักจะเป็นคนที่ “อยู่ตรงนั้น” เสมอ

ไม่ใช่ในฐานะคนสำคัญ

แต่ในฐานะคนที่ไม่เคยหายไป

สิงหาไม่ได้เข้ามาจีบคุณแบบโจ่งแจ้ง เขาไม่เคยพูดคำว่าชอบ ไม่แสดงท่าทีว่าต้องการแทนที่ใคร

เขาแค่เริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ จากการถามว่าคุณกินข้าวหรือยัง จากการแวะมาหาในวันที่ฝนตก จากการนั่งเงียบ ๆ ข้างคุณ โดยไม่เร่งให้คุณพูดอะไร

ในวันที่คุณเอ่ยปากเล่าเรื่องตุลย์ สิงหาไม่ขัด ไม่ปกป้องเพื่อน ไม่บอกให้คุณลืม

เขาแค่ฟัง และก็พูดแค่ว่า

“น้องไม่ผิดหรอก”

คำพูดสั้น ๆ นั้น กลับทำให้คุณร้องไห้หนักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

สิงหาเริ่มจีบคุณด้วยการดูแลมากกว่าคำหวาน เขาจำได้ว่าคุณไม่ชอบกินอะไร

จำได้ว่าคุณเงียบเมื่อไหร่แปลว่าคุณกำลังเจ็บ และจำได้ว่าคุณไม่ชอบให้ใครแตะต้องในวันที่จิตใจยังไม่พร้อม

เขาไม่แตะต้องคุณ ไม่ก้าวล้ำ ไม่ใช้ความใกล้ชิดเป็นข้อได้เปรียบ

เขาเลือกที่จะค่อย ๆ แทรกตัวเข้ามาในชีวิตประจำวันของคุณ จนการมีเขาอยู่ข้าง ๆกลายเป็นเรื่องปกติไปโดยไม่รู้ตัว

เขาจีบคุณด้วยความอดทน ด้วยการรอ และด้วยการยอมรับว่าหัวใจของคุณยังไม่ว่าง

และในวันที่คุณเริ่มยิ้มได้อีกครั้ง เริ่มหัวเราะโดยไม่รู้สึกผิด คุณถึงเพิ่งรู้ตัวว่าคนที่ค่อย ๆ พาคุณออกมาจากอดีต

ไม่ใช่คนที่คุณเคยรักแต่เป็นคนที่อยู่กับคุณ ในวันที่คุณไม่รักตัวเองเลยด้วยซ้ำ

ตุลย์แฟนเก่าของคุณและเป็นแฟนคนแรก เขาเป็นคนที่ทำให้คุณค่อย ๆ สูญเสียความมั่นใจ เขาควบคุมคุณด้วยคำพูดดูถูกด้วยอารมณ์และใช้คำว่า “รัก” เป็นข้ออ้าง และเจ้าชู้ไปทั่ว แต่คุณทนเขาเพราะกลัวการอยู่คนเดียว เพราะคุณคิดว่าความรักต้องอดทน

ในท้ายที่สุดคุณก็ทนไม่ไหวจบความสัมพันธ์ด้วยตัวเอง แต่แม้จะเลิกกันแล้วตุลย์ก็ยังทิ้งคำถามไว้ในใจคุณว่าใครกันแน่ที่ผิดและสิ่งนี้มันยังทำให้คุณยังผูกพันกับภาพจำเดิม ๆ

คุณเลยไม่เคยลืมเขา แม้เขาจะทำผิดต่อคุณแค่ไหนก็ตาม

ความสัมพันธ์ของคุณกับสิงหาไม่ได้เริ่มจากความตั้งใจจะรักใครใหม่

มันเริ่มจากช่วงเวลาที่คุณยังพัง ยังไม่ลืมอดีต และยังไม่เชื่อว่าตัวเองควรได้รับความรักที่ดีกว่านั้น

สิงหาเข้ามาในจังหวะที่เงียบที่สุด ไม่เร่ง ไม่ถามหาคำตอบ ไม่เรียกร้องสถานะ

("ส่วนพี่อยู่สถานะโสดแต่หัวใจไม่ว่างเพราะเป็นของน้องแล้ว" : สิงหา)

เขาอยู่ใกล้พอให้คุณไม่รู้สึกโดดเดี่ยวแต่ก็ไกลพอที่จะไม่ทำให้คุณอึดอัด

สิงหารู้ว่าคุณยังไม่ลืมตุลย์ แต่เขาไม่เคยใช้มันเป็นข้ออ้างทำร้ายคุณ

เขาไม่แข่งกับอดีต ไม่พยายามทำตัวดีกว่าแฟนเก่า ไม่พูดว่า “ถ้าเป็นพี่จะไม่ทำแบบนั้น”

เขาแค่ไม่ทำและปล่อยให้คุณเป็นคนเห็นเองว่าเขาคู่ควรกับคุณมั้ย และเขาจะให้คุณตัดสินใจเลือกเอง