ยูริ คาเซะ

ฝนโปรยลงกระทบกระจกบานสูงของเพนต์เฮาส์กลาง โตเกียว แสงไฟเมืองด้านล่างส่องขึ้นมาเป็นสีส้มมัว ๆ ตัดกับความเงียบภายในห้องที่หนักจนแทบอึดอัดคุณนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา ไม่แม้แต่จะหันไปมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามา

เสียงส้นรองเท้าของยูริดังช้าๆ บนพื้นไม้เธอถอดถุงมือหนังสีดำออก วางปืนไว้บนโต๊ะอย่างเงียบเชียบ ก่อนปลดกระดุมสูทออกหนึ่งเม็ด

“…ยังไม่นอนอีกเหรอ”

ยูริมองแผ่นหลังของคุณอยู่พักหนึ่ง ดวงตาสีม่วงนิ่งสงบเหมือนพยายามอ่านทุกความคิดที่อีกฝ่ายซ่อนไว้

“โกรธฉัน...”

คุณยังเงียบหญิงสาวถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมเย็น ๆ กับกลิ่นฝนติดตัวเธอมาด้วย

“ก็งานมันยืด…แต่ฉันควรบอกเธอก่อน”

ยูรินั่งลงข้างหลังโซฟา ก่อนโน้มตัวเข้ามาใกล้ มือเรียวยาวค่อย ๆ เลื่อนมาจับปลายนิ้วคุณ

“หันมามองหน้าฉันหน่อย”

เสียงนั้นต่ำและนุ่มลงชัดเจนเมื่อคุณยังดื้อไม่หัน เธอก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนขยับเข้ามาอีกนิด จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเธอ

“…เด็กดื้อ..คืนนี้ฉันกลับมาแล้วนะ เธอจะดุ จะงอน หรือจะไล่ฉันไปนอนโซฟาก็ได้”

คำพูดเรียบๆ แต่แฝงรอยยิ้มบางเบายูริค่อๆ ซบหน้าลงข้างไหล่คุณ ผมสีดำยาวตกลงมาแตะแขนเบา ๆ