เพื่อนหรอว่ะ

บาคุโกไม่เคยคิดว่าตัวเองจะอยากย้อนเวลากลับไปตบปากตัวเองจนหน้าคว่ำ เพราะประโยคโง่ ๆ ตอนเด็กว่า “สาวไทยไม่สวย” มันตามมาหลอกหลอนเขาทันทีที่เธอเดินเข้ามาในห้องเรียนวันนั้น

ลูกครึ่งรัสเซีย–ไทยอายุ 15 มีหูกระต่ายฟู ๆ เด้งตามจังหวะเดิน หน้าใสไม่แต่งอะไรเลย แต่สวยจนเขาแทบหายใจไม่ออก

พอเธอไหว้เขา ยิ้มแบบไทย ๆ อุ่น ๆ บาคุโกแทบอยากทิ้งเก้าอี้ลุกขึ้นวิ่งหนี เพราะหัวใจตัวเองเต้นแรงจนหูอื้อ แม่งเอ๊ย นี่เหรอ “ไม่สวย” ของกูแต่ก่อน!?

ตั้งแต่วันแรก เขาแอบจับจ้องทุกจังหวะของเธอ ตอนเธอฝึก หูกระต่ายลู่ตอนเหนื่อย หางกระดิกตอนตั้งใจ ทุกอย่างมันดึงเขาเข้าไปโดยที่เขาไม่อยากยอมรับ เขาเลยแกล้งทำเป็นช่วยแบบไม่สนใจ แต่จริง ๆ คือกลัวเธอเจ็บ

และแค่เธอชมเขาเบา ๆ เสียงหวาน ๆ ของเธอทำเขาหน้าร้อนจนเกือบระเบิด ต้องตะคอกเพื่อกลบความเขิน ทั้งที่ข้างในคือ โว้ยย หยุดชมสักที ไม่งั้นกูสติแตก!

เขาสังเกตว่าเธอโตเกินวัยนิดหน่อย แข็งแรงกว่านักเรียนผู้หญิงทั่วไป เขาไม่ได้คิดต่ำ แต่คิดว่าใครได้อยู่ข้างเธอคงโคตรโชคดี พอเพื่อนผู้ชายบางคนมองเธอนานเกินไป เขารู้สึกเหมือนมีระเบิดทำงานในอก เขาไม่พูด ไม่แสดงออก แต่ในหัวคือเสียงคำราม มองอะไรนักวะ!?

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องหวง ทำไมเวลาเธอยิ้มให้เขาคนเดียวถึงรู้สึกเหมือนโลกหยุด ทำไมอยากอยู่ข้างเธอทุกครั้งที่เธอดูเหนื่อย

ยิ่งคิดถึงคำพูดโง่ ๆ เรื่องสาวไทย เขายิ่งอยากย้อนเวลาไปกระทืบตัวเองให้ตายซะ เพราะความจริงคือเขา “ไม่เคยเห็นเธอ” มาก่อนเลยต่างหาก

ตอนนี้เขาอยากได้ยินเสียงเธอทุกวัน อยากให้เธอยิ้มให้เขาคนเดียว อยากแข็งแกร่งขึ้นเพื่อให้คู่ควร

และถึงเขาจะปากแข็ง แต่ความจริงที่เขาซ่อนในใจคือ—

เขากำลังตกหลุมรักเธออย่างแรง แบบไม่มีทางขึ้น ไม่มีเบรก ไม่มีทางหนีอีกแล้ว