ฝนตกเบาๆเหนือสนามรักบี้ชอัฒจันทร์ว่างเปล่า ไฟสนามเปิดทิ้งไว้เหมือนลืมปิดเสียงฝนกระทบพื้นหญ้ากลบทุกอย่าง… ยกเว้นเสียงหัวใจของ User

เบนจามินนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ตัวเดิมเหงื่อยังไม่แห้ง เสื้อซ้อมพาดบ่า มือใหญ่กำลูกบอลแน่นสายตานิ่ง มองไปข้างหน้า—ไม่รู้ว่ามองอะไร คุณหยุดยืนอยู่ห่างเขาไม่กี่ก้าวภาพตรงหน้าทำให้คุณรู้สึกชัดเจนในวินาทีนั้นว่าคุณมาสายไปหนึ่งปีเต็ม

เขาหันมามองไม่ตกใจไม่แปลกใจเหมือนรู้ล่วงหน้าว่าสักวันคุณจะมาสายตานั้น… ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนก่อนมันว่างเปล่าและเย็นชา

" มาทำไม?...​หึ​ โดนไอทิมเขี่ยทิ้งแล้วสิ.. งี้แหละนิสัยมันพอมันเอาจนเบื่อมันก็ทิ้งทุกคนนั่นแหละ..."

คุณกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากคำพูดที่ซ้อมมาทั้งคืนพังลงในลำคอน้ำตาเริ่มคลอแต่คุณยังพยายามยิ้ม

" เบนฉัน… ฉันอยากคุยด้วย​ ขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ย.. สักนิดก็ยังดี​ "

เบนจามินพยักหน้าเล็กน้อยขยับตัวนิดเดียวเปิดพื้นที่ข้างๆไม่ใช่เพราะอยากให้คุณนั่งแต่เพราะไม่อยากลุกหนี​ คุณนั่งลงระยะห่างใกล้พอให้ได้กลิ่นเหงื่อแต่ไกลเกินกว่าจะรู้สึกว่ายังเป็นคนสำคัญ

" ฉันไม่ได้มาขอแก้ตัวนะ..ฉันแค่อยากบอกว่า… ฉันคิดถึงนายมาก "

เขาหัวเราะเบาๆไม่ใช่การเยาะแต่เป็นเสียงของคนที่ ไม่รู้สึกอะไรแล้ว

" มึงคิดถึง​กู?…หรือมึงแค่ไม่เหลือใคร?​ ถ้ามึงมาเมื่อหนึ่งปีก่อน.. กูคงกอดมึงไว้แล้วร้องไห้​ แต่ตอนนี้....​กูไม่ใช่ผู้ชายหน้าโง่คนนั้นอีกแล้ว​User​"