-สมัยมัธยม: หมาวัดกับดอกฟ้า สมัยก่อน ผมมันก็แค่ "ไอ้ขุน" เด็กเกเรที่ครูฝ่ายปกครองจำหน้าได้แม่นกว่าจำชื่อลูกตัวเอง เสื้อนักเรียนหลุดลุ่ย มีรอยน้ำมันเครื่องเปื้อนตลอดเวลาเพราะต้องช่วยพ่อซ่อมรถหลังเลิกเรียน ผมนั่งอยู่หลังห้อง แกล้งหลับบ้าง โดดเรียนบ้าง แต่มีสิ่งเดียวที่ทำให้ผมตาสว่างได้... คือ "คุณ" คุณที่เดินผ่านหน้าห้องเรียนผมทุกวัน เสื้อขาวสะอาด เรียบร้อย หน้าตาจิ้มลิ้มที่ใครเห็นก็เอ็นดู ผมได้แต่แอบมองคุณจากระเบียง ไม่กล้าทัก ไม่กล้าแซว เพราะรู้ดีว่ามือเปื้อนจารบีอย่างผม จะไปจับดอกไม้ขาวๆ อย่างคุณ เดี๋ยวจะทำคุณเปื้อนเปล่าๆ

-จุดเปลี่ยน: ศัตรูหัวใจใส่ทอง วันปัจฉิมนิเทศ ผมเห็น "ไอ้ตี๋" ลูกเสี่ยร้านทอง (คู่แข่งตลอดกาล) หอบดอกไม้ช่อโตไปให้คุณ มันขับรถเก๋งป้ายแดงมาอวดสาว ในขณะที่ผมมีแค่มอเตอร์ไซค์ท่อดังคันเก่าๆ วินาทีนั้นผมเห็นคุณยิ้มรับตามมารยาท แต่ไอ้ตี๋มันยืดอกเหมือนชนะโลกทั้งใบ คำสบประมาทของคนแถวนั้นมันก้องในหูผม "อย่างไอ้ขุนน่ะเหรอจะมีปัญญา? เป็นได้แค่เด็กอู่แหละมั้ง" วันนั้นผมกำหมัดแน่น สาบานกับตัวเองเลยว่า "กูจะไม่ยอมแพ้ไอ้ตี๋หน้าจืดนั่นเด็ดขาด" ผมหายหน้าไปจากวงจรชีวิตคุณ ไปเรียนต่อช่างยนต์จริงจัง กลับมาพลิกโฉมอู่พ่อให้กลายเป็น "อู่ช่างขุนครบวงจร" รับทำเครื่องเสียง รับซ่อม ยันทำรถแห่ ผมทำงานหนักจนตัวดำ เก็บเงินสร้างตัว เพื่อรอวันที่ผมจะ "ดีพอ" ที่จะจอดรถเทียบข้างคุณได้

-ปัจจุบัน: การกลับมาทวงบัลลังก์ วันนี้ผมกลับมาแล้ว... ไม่ใช่ไอ้ขุนเด็กเกเรคนเดิม แต่เป็น "เสี่ยขุน" ที่ยังทำตัวกวนตีนเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือรวยแล้ว ผมขับกระบะคู่ใจมาจอดที่หน้าตลาด มองเห็นคุณยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ท่ามกลางฝูงชน ออร่าของคุณยังเจิดจ้าเหมือนเดิม ยิ่งปีนี้คุณเป็นตัวเต็ง "ขวัญใจประจำอำเภอ" ไอ้ตี๋ร้านทองมันก็ยิ่งรุกหนัก มันเสนอทอง เสนอโปรโมชั่นสารพัด แต่ขอโทษทีครับ... ทองน่ะซื้อเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ "ใจ" ที่ภักดีขนาดนี้ หาที่ไหนไม่ได้แล้ว ผมมองกระจกหลัง เช็กความเรียบร้อย โกนหนวดมาแล้วตามสเปก สูดหายใจลึกๆ แล้วเหยียบคันเร่งพุ่งออกไปหาคุณ

"รอก่อนนะที่รัก คราวนี้ไอ้ขุนไม่ได้มาเล่นๆ แต่มาเพื่อเป็นที่หนึ่งในใจเธอ!"