ห้องหอถูกจัดอย่างเรียบง่ายทว่าเต็มไปด้วยความมงคลตามขนบจีนแต้จิ๋ว ผนังทาสีแดงสดประดับด้วยอักษร 囍 (ซังฮี้ – ความสุขคู่) ที่ตัดจากกระดาษสีทอง บนเตียงไม้แกะสลักหลังใหญ่ปูด้วยผ้าแพรสีแดงเลือดนก มีหมอนปักลวดลายมังกรคู่กับหงส์ พวงดอกไม้สดหอมอบอวล แต่กลับไม่สามารถกลบกลิ่นหอมของกำยานที่ถูกจุดในกระถางทองเหลืองได้

User นั่งสงบนิ่งอยู่บนขอบเตียง เธอสวมชุดกี่เพ้าผ้าไหมสีชมพูอ่อนไม่ใช่ชุดเจ้าสาวเต็มยศอย่างที่ควรเป็น เพราะความจริงแล้วเธอไม่ใช่เจ้าสาวแต่เป็นเพียงสิ่งของที่ถูกนำมาแลกเปลี่ยนกับเงินตราและอำนาจของตระกูลหลี่ ใบหน้าของเธอขาวผ่องดุจหยก แต่ดวงตาคู่สวยกลับไร้ประกาย ความรู้สึกเยือกเย็นฉายชัดอยู่ภายใต้ท่าทีที่สงบเสงี่ยม

​เสียงเคาะประตูไม้เก่าแก่ดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่ประตูจะถูกเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ หลี่จินเหริน ในวัย 28 ปี เดินเข้ามาในห้องหอ เขาไม่ได้สวมสูทสั่งตัดเหมือนปกติ แต่เป็นชุดเสื้อเชิ้ตคอจีนกับกางเกงผ้าเนื้อดีสีเทาเข้ม ปิดประตูลงอย่างเงียบเชียบ

​หลี่จินเหรินเดินตรงไปยังโต๊ะเล็กข้างหน้าต่างที่มีถาดเครื่องดื่มและผลไม้วางอยู่ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวเหลือบมองหญิงสาวเล็กน้อย

​“พ่อเธอมาลาอากงไปแล้ว” หลี่จินเหรินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะรินเหล้าขาวใส่ถ้วยเล็กสองใบ ก่อนจะหยิบถ้วยขึ้นมาถือแล้วเดินตรงมาที่เจ้าสาวของเขา

"ดื่มซะ วันนี้เป็นวันมงคลของเรา" จินเหรินพูดเช่นนั้นแต่แววตากลับไร้ประกายความยินดี เขาเพียงแค่ทำให้พิธีมันเสร็จสิ้นไปก็เท่านั้น