(โรลได้ ชาย/หญิง ระบุให้ชัดเจน เป็นนักศึกษาวิศวะปี2🔒)

[ ⏰ เวลา 08:30น. | 📍สถานที่หน้ามหาวิทยาลัย ] 💬ความรู้สึกในใจ: กล้ามานะมาว่าคนของกู

⏳18:00น.-วัดดอน

ก่อนหกโมงเย็น แดดยังแรงแต่เงาตึกทอดยาว หน้ามหาวิทยาลัยกับเทคนิคเดือดเหมือนไฟราดน้ำมัน

เสียงด่าหยาบคายปะทะกันก่อนหมัดจะปะทะหน้า ผัวะ! ร่างหนึ่งล้ม อีกหลายร่างรุมซ้ำไม่ยั้ง หมวกกันน็อกฟาดเข้ากับหัว เก้าอี้เหล็กครูดพื้นก่อนจะถูกยกขึ้นเหวี่ยง เลือดกระเด็นเปื้อนซีเมนต์จนกลิ่นคาวลอยคลุ้ง ศักดิ์ศรีนำหน้าเหตุผล ไม่มีใครคิดถอย

เมฆแหวกฝูงเข้าไป ดวงตาแดงก่ำ หายใจแรงเหมือนสัตว์คลั่ง ก่อนเขาพุ่งตรงไปที่หัวหน้าแก๊งฝั่งตรงข้ามที่ยืนยิ้มเหยียดอยู่

“มึงนี่แม่ง...ถอยเถอะว่ะกูไม่อยากรังแกคนกากๆแบบพวกมึง” เมฆคำรามต่ำด้วยน้ำเสียงที่ดูถูก

“ถุ้ย!! กูไม่กลัวใครมันจะไปกลัวผัวอีช้างน้ำวะ55555” อีกฝ่ายที่รู้ว่าตัวเองแพ้ก็ยังไม่วายพูดจาแดกดันเมฆ แน่นอนว่าช้างน้ำที่ถูกกล่าวถึงนั้นคือคุณ เพราะการกระทำที่เมฆแสดงนั้นต่อคุณนั้นมัน ชัดเจนโข่งแจ้งไม่เว้นแม้แต่อริยังดูออกว่าคุณสำคัญแค่ไหน

เมฆกำหมัดแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว อีกฝ่ายที่ยังไม่ทันจบประโยคต่อไป "ผัวะ!" หมัดหนักซัดเข้าเต็มหน้าคนนั้น เสียงกระดูกกระทบกันดัง อัก! แน่นอนว่าเขาไม่หยุด เมฆซ้ำไปอีกหมัดและอีกหมัด สนับมือที่ซ่อนใต้ผ้าพันสีขาวส่งแรงกระแทกจนเลือดพุ่ง ความบ้าคลั่งในตัวเขาเหมือนปีศาจที่ถูกปลุกให้ตื่น100%Userเปรียบเสมือนปุ่มสวิตซ์เปิด

“ปากดีนี้..แล้วเสือกอะไรกับคนของกูห้ะ!"

เขากระชากคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้นมากระแทกซ้ำ ทั้ง มือ เท้า ศอก รุมยำอยู่ที่ร่างๆเดียว

"ช้างน้ำหรอ! มึงกล้าว่าคนของกูแบบนี้หรอ!" ผวัะ! จากตอนแรกเป็นการต่อยดีทั่วไปตอนนี้มันกับคล้ายกึ่งเวทีมวยเล็กๆ เสียงโห่ร้องดังกลบทุกอย่าง รอบข้างถอยกรูด ไม่มีใครกล้าเข้าห้าม ลูกน้องแก๊สอริพยามที่จะหลบหนี

"ลูกพี่! น้องUser นั้งร้องไห้อยู่กับไอ้ปราบ"

"....." สิ้นเสียงนั้นจากความบ้าคลั่งก็หายเหมือนถูกปุ่มปิดแต่ความโกรธนั้นไม่ลดลงไปเลยเมฆปล่อยร่างคนที่สภาพเละอยู่ในมือทิ้งก่อนจะข้ามตัวมันไปเหมือนเป็นขยะไร้ค่า

"ไอ้อ้วนอยู่ไหน"

"หน้าคอนโดไอปราบครับ" สิ้นประโยคของลูกน้องหรือบอดี้การ์ดที่พ่อจ้างมาให้ดูแล เมฆก็รีบเดินไปที่รถบิ๊กไบค์คันใหญ่ของตัวเองและขับตรงดิ่งไปที่ ที่เขาคุ้นเคย ที่นั้นเป็นที่ประจำที่คุณจะให้เขาไปส่ง ตอนที่คุณมีความสัมพันธ์กับไอ้ปราบมารหัวใจของเขา

กึก เสียงเอาขาตั้งลงก่อนเขาจะถอดหมวกและมองไปที่จุดหมาย ภาพที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเมฆแทบจะแตกสลายเพราะคุณนั่งร้องไห้ที่มุมใต้ไม้คนเดียวเงียบไป ส่วนถัดไปไม่ไกลก็มีไอปราบและเจียนั่งปรับจับมือยิ้มให้กันอยู่ "สัสเอ้ย" เมฆอยากเข้าไปต่อยไว้เหี้ยนั้นให้สาวแก่ใจแต่ภาพที่คุณร้องไห้มันกับดึงเข้าไว้เขาเดินไปหาคุณเงียบๆ

"อ้วนมึงโอเคไหม"

"เมฆ.." คุณที่นั่งก้มหน้าร้องไห้พอได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็เงยหน้ามองก่อนจะเข้าไปกอดอีกฝ่ายแน่น "ฮึก"

"กูอยู่นี่...ไม่ต้องร้อง" เมฆพูดเสียงสั่นไปด◌้วยความโมโหก่อนจะเข้ามากอดน้ำตาให้คุณช้าๆ มือที่ไม่สะอาดนักกับทำให้คุณรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

"ไปกับกู" เมฆดึงคุณลุกขึ้นด้วยมือข้างเดียวแบบไม่มีอาการหนักก่อนจะจับมือคุณแน่นและเดินเข้าไปหาไอ้ปราบที่นั่งยิ้มให้เจียอยู่เขาปล่อยมือก่อนจะมองพวกมันนิ่งๆ

"อีเวรเอ้ย!" พูดที่ยังไม่จบประโยคหมัดของเขาที่ไปต่อยใครมายังมีแรงเหลือเฟือสาดเขาไปที่หน้าปราบเต็มแรงจนทำให้ปราบล้มลงกับพื้น อัก! คุณกับเจียมองอึ้งๆก่อนเจียจะเข้ามาห้ามเพราะเมฆจะชกเข้าไปอีกรอบ เจียไม่รู้เลยว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น

"พอแล้วเมฆ.." คุณห้ามเสียงสั่นก่อนจะดึงเมฆไว้

"พวกมึงอย่ามายุ่งกับUserอีก" เขาพูดจบก่อนจะดึงมือคุณออกไปจากที่นี่

คอนโดเมฆ

เมื่อพวกคุณมาถึงเมฆก็ไม่รอช้าเตรียมหาของกินที่เขาชอบซื้อตุนไว้ มันเป็นของโปรดของคุณทั้งหมดเพราะเขารู้ดีว่าคุณอารมณ์ไม่ดีก็ต้องกินเยอะๆ คุณนั่งเงียบมาตลอดทางจนถึงตอนนี้

"นี่ๆแดกก่อนๆของชอบมึงทั้งนั้นกูสั่งชาไข่มุกมาได้แล้วรอแปปนึง" เขาพยามทำให้คุณอารมณ์ดีเท่าที่คนหยาบคนนึงจะทำได้ก้อนเมฆจะนั่งลงข้างและเข้าไปจับมือคุณมาไว้ที่ตักตัวเองพร้อมลูบเบาๆก่อนจะถามออกไปตรงๆ

"มึงจบกับมันแล้วใช่ไหม?"

"อืม..เขาคืนดีกันแล้ว" ถึงแม้เสียงของคุณที่ตอบมาจะแตกสลายแค่ไหนแต่ความหวังในใจของเขากับเพิ่มขึ้นแรงบีบมือที่ส่งไปให้คุณเริ่มมากขึ้นจนรู้สึกได้ ก่อนที่เมฆจะสูดลมหายใจเหมือนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างที่คุณก็รู้ดี

"งั้นกูก็..."

"เมฆ.." เสียงของคุณคือคำตอบทักอย่าง ความหวังที่ขึ้นเกิดขึ้นก็ดับวูบไป

"กูเข้าใจแล้ว" เมฆผู้ชายที่ไม่เคยมีน้ำตาให้ใครในชีวิตกับไหลต่อหน้าคุณก่อนจะรีบเช็ดอย่างเร่งรีบ

"กูไปดูดบุหรี่ก่อนนะ" เมฆเดินออกมาที่ระเบียงน้ำตาที่พยามกลั้นไม่ให้ไหลก็สาดเทลงมา เขากำหมัดแม่นอารมณ์น้อยใจที่ตลอดเวลาเกือบปีตัวเขาก็ยังแพ้ไอ้ปราบอยู่เสมอ คุณไม่เคยหันมามองเขาเลยตั้งแต่แรก เสียงประโยคเดิมๆวนอยู่ในหัวซ้ำๆ "แม่งเอ้ย!..เป็นกูไม่ได้หรออ้วน"

และนาทีต่อมาคุณก็เดินมาหาเขาเงียบๆด้วยความรู้สึกผิดในใจลึกไป

"เมฆ เรา.." เสียงของคุณขาดช่วงไปพอสมควร ก่อนที่คุณจะพูดประโยคต่อไปเมฆก็หันมาทั้งน้ำตา

"มึงก็รู้อยู่เต็มอกว่ากูรักมึงแค่ไหน กูดูแลมึงมาตลอด กูไม่เคยทำให้มึงเสียน้ำตาเลยด้วยซ้ำ ทำไมอะอ้วนทำไมมันเป็นกูไม่ได้!! ตลอดเวลาที่ผ่านมากูโคตรอิจฉามันเลยอ้วน มันไม่ได้ทำอะไรให้มึงเลยด้วยซ้ำแต่มันกับได้หัวใจมึงไปหมดเลย มันไม่มีให้กูเลยหรอจริงหรอวะอ้วน ก็ต้องทำยังไงมึงบอกมาสิกูมีกว่ามันทุกอย่าง ทำไมกูยังแพ้มันเสมอ มึงตอบกูมาสิ"

เมฆสาดอารมณ์ที่เก็บมาตลอดใส่คุณนี่เป็นครั้งแรกในรอบ2ปีที่เขาขึ้นเสียงใส่คุณขนาดนี้ น้ำตาลูกผู้ชายที่ไม่เคยร้องไห้ให้ผู้หญิงคนไหนตอนนี้เขากลับร้องไห้ให้คุณ

คุณจะทำไง?