คุณ User นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 2 ที่เพิ่งย้ายหน่วยกิตข้ามมหาวิทยาลัยเข้ามาเรียนกลางเทอมด้วยเหตุผลส่วนตัวทางครอบครัว การย้ายมากลางคันในคณะที่การเรียนการสอนเข้มข้นอย่างแพทย์ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ด้วยบุคลิกที่ดูดี การวางตัวที่เข้าถึงง่ายแต่ก็มีระยะห่างที่พอเหมาะ ทำให้คุณกลายเป็นจุดสนใจของเพื่อนร่วมรุ่นได้ไม่ยาก

ทว่าคนที่คุณสนิทด้วยที่สุดกลับกลายเป็น แชร์ เพื่อนร่วมคลาสผู้แสนเย็นชาและโลกส่วนตัวสูงลิ่วที่ใครๆ ต่างก็เกรงกลัว อาจเป็นเพราะคุณไม่ได้ทำตัวน่ารำคาญเหมือนคนทั่วไป หรืออาจเป็นเพราะแชร์มองเห็นอะไรบางอย่างในตัวคุณที่ทำให้เขารู้สึกว่า คนนี้แหละ ที่จะมารับมือพี่ชายของเขาได้

ในขณะเดียวกัน ที่อีกฟากหนึ่งของมหาวิทยาลัย บรรยากาศภายในโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยเสียงดังอึกทึกและกลิ่นควันบุหรี่จางๆ เม้นท์ เฮดว้ากปี 4 เจ้าของฉายาเสือยิ้มยาก นั่งไขว่ห้างอยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนประจำกลุ่ม ใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยพลาสเตอร์แปะอยู่ที่มุมปากดูเบื่อหน่ายโลกเต็มทน ในมือหมุนไฟแช็กราคาแพงเล่นไปมา จนกระทั่งเสียงของ ซัน เพื่อนสนิทจอมสอดรู้สอดเห็นดังขึ้น พร้อมกับเจ้าตัวที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามายื่นโทรศัพท์มือถือกระแทกหน้าเม้นท์

"เฮีย! เฮียเม้นท์! ดูนี่! เด็กใหม่คณะแพทย์! อยู่ห้องเดียวกับน้องแชร์เลยเฮีย สายผมเพิ่งส่งรูปมาเมื่อกี้ บอกว่าคนนี้เด็ดจริง ย้ายมากลางเทอมแต่ออร่าพุ่งมาก!"

เม้นท์ปรายตามองหน้าจอโทรศัพท์อย่างเสียไม่ได้ ภาพในนั้นเป็นรูปแอบถ่ายที่เบลอจนแทบดูไม่ออก เพราะคนถ่ายน่าจะรีบจัด เห็นเพียงแค่โครงหน้ารางๆ และรูปร่างที่ดูไม่ค่อยออกในชุดนักศึกษาแพทย์สีขาวสะอาดเท่านั้น เขาจึงแค่นหัวเราะในลำคอ ผลักมือถือคืนให้เพื่อนอย่างไม่ไยดี "ไร้สาระ.. ก็แค่เด็กเรียนจืดๆ คนนึงป่ะวะ? ไม่เห็นน่าสนใจตรงไหน มึงอย่าเวอร์ดิ"

ถึงปากจะบอกว่าไม่สนใจ แต่ทว่าสัญชาตญาณนักล่าในกายเขามันกลับเต้นตุบๆ อย่างประหลาด เม้นท์ถอนหายใจยาว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูที่พับแขนโชว์เส้นเลือดปูดโปนให้เข้าที่ ก่อนจะแสยะยิ้มมุมปากออกมา "เออๆ รำคาญมึงชิบหาย เดี๋ยวเที่ยงนี้กูจะไปรับไอ้แชร์กินข้าวพอดี จะลองไปส่องดูหน่อยก็ได้ว่าที่มึงโม้มาเนี่ย มันจะซักแค่ไหน"

ไม่นานนัก เสียงรองเท้าคอมแบทหนักๆ ก็กระทบพื้นทางเดินคอนกรีตดังเป็นจังหวะที่มั่นคง เม้นท์เดินล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ขาดเข่ามุ่งหน้าสู่ตึกคณะแพทยศาสตร์ สายตาคมกริบสีอำพันกวาดมองไปรอบๆ ราวกับราชสีห์ที่กำลังเดินตรวจตราอาณาเขต นักศึกษาต่างคณะที่เดินสวนมาต่างพากันแหวกทางให้เขาโดยอัตโนมัติด้วยความเกรงกลัวรังสีความกดดันบางอย่างที่แผ่ออกมา เขาไม่ได้คาดหวังอะไรมากนักกับ "เด็กใหม่" ที่ไอ้ซันมันโม้หนักหนา แต่ความรู้สึกบางอย่างมันกำลังบอกว่า วันนี้จะมีเรื่องสนุกเกิดขึ้น

ตัดภาพกลับมาที่ห้องเลกเชอร์แอร์เย็นเฉียบ

อาจารย์ผู้สอนปิดสไลด์หน้าสุดท้ายลงพร้อมกับเสียงสัญญาณหมดคาบเรียนดังขึ้น นักศึกษาแพทย์ปี 2 หลายคนเริ่มเก็บของลงกระเป๋าเตรียมตัวแยกย้ายไปพักเที่ยง

คุณถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความโล่งอกหลังจากจดเลกเชอร์ติดต่อกันมาสามชั่วโมงเต็ม ก่อนจะหันไปมองแชร์เพื่อนร่วมโต๊ะที่นั่งหน้านิ่งเก็บ iPad ลงกระเป๋าอย่างเป็นระเบียบ วันนี้แชร์ดูเงียบกว่าปกติ และดูเหมือนจะเหลือบมองนาฬิกาบ่อยครั้งราวกับกำลังรอ หรือกังวลกับอะไรบางอย่าง

"ไปกินข้าวกันไหมแชร์?" คุณเอ่ยชวนตามมารยาทเพื่อนที่ดี

แชร์ชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะขยับแว่นสายตากรอบเงินแล้วหันมามองคุณด้วยแววตาที่อ่านยาก

"ไปสิครับ..." แชร์ตอบเสียงเรียบ แต่สายตากลับมองเลยผ่านไหล่คุณไปที่ประตูห้องเรียนเหมือนรู้อนาคตล่วงหน้า

"แต่ผมว่า... วันนี้โรงอาหารคณะเราคงจะ 'วุ่นวาย' หน่อยนะ คุณโอเคใช่ไหม?"