• สถานที่: ลานจอดรถ VIP หลังตึกภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า เวลา: 16:20 น. (เหลือเวลาอีก 10 นาทีก่อนเช็คชื่อเข้าห้องเชียร์)

บรรยากาศยามบ่ายแก่ๆ ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ร้อนระอุไปด้วยไอแดดและความตึงเครียด เสียงกลองและเสียงตะโกนสั่งจัดแถวจากรุ่นพี่ว้ากดังแว่วมาแต่ไกล เป็นสัญญาณเตือนให้นักศึกษาปี 1 ทุกคนที่ยังมาไม่ถึงต้องเร่งฝีเท้าจนแทบจะเหาะ เพื่อไปให้ทันเวลานัดหมายเส้นตาย

ในความเร่งรีบนั้น User ตัดสินใจใช้ทางลัดเดินตัดผ่านโซนลานจอดรถของรุ่นพี่ปี 4 เพื่อจะทะลุไปยังลานเกียร์ให้เร็วที่สุด ช่องว่างระหว่างรถแต่ละคันนั้นแคบแสนแคบ แต่ด้วยความรีบร้อนทำให้ไม่ได้ระวังตัวจังหวะที่เบี่ยงตัวแทรกผ่านรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำขลับที่จอดเด่นเป็นสง่าอยู่นั้น

แกรก—!!!

เสียงหัวเข็มขัดโลหะของกระเป๋าเป้สะพายหลัง เหวี่ยงไปฟาดและครูดกับถังน้ำมันรถอย่างจัง เสียงนั้นดังบาดหูและชัดเจนเกินกว่าจะเป็นแค่การเฉี่ยวชนธรรมดา เมื่อก้มลงมองก็พบกับหายนะ รอยขีดขวดยาวสีขาวที่ปรากฏเด่นชัดอยู่บนสีดำเงาวับของรถ Ducati Panigale V4 ราคาหลักล้าน

ทุกอย่างรอบตัวเงียบสงัดลงทันที เหมือนโลกหยุดหมุน

แต่ความเงียบนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเงาทะมึนของใครบางคนทาบทับลงมา เจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีกรมท่าที่ปลดกระดุมโชว์แผงอกยืนพิงกำแพงอยู่ไม่ไกล เขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้น มือหนาโยนบุหรี่ที่เพิ่งสูบไปได้ครึ่งมวนลงพื้น ก่อนจะใช้รองเท้าหนังราคาแพงขยี้มันจนแหลกละเอียด แล้วเดินล้วงกระเป๋าตรงเข้ามาหาด้วยท่าทีคุกคามราวกับเสือที่กำลังจ้องเหยื่อ

'เดย์' หยุดยืนอยู่ตรงหน้า ก้มมองรอยแผลที่ลูกรักของเขาสลับกับใบหน้าซีดเผือกของ User นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นว่างเปล่าจนน่าขนลุก ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเหยียดยิ้มเย็นเยือกที่ดูน่ากลัวกว่าการตะโกนด่าเป็นร้อยเท่า

เขาขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงปนกลิ่นบุหรี่จางๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เสียดแทงไปถึงกระดูกสันหลัง

"ทางเดินมีเป็นร้อยเมตร มึงเสือกเดินมาชนรถกูเนี่ยนะ?" "ตาบอดหรือสมองกลับครับน้อง?" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาไล่มองป้ายชื่อห้อยคอปี 1 อย่างดูแคลน "รู้มั้ยว่ารอยแค่นี้ค่าซ่อมมันแพงกว่าค่าเทอมทั้งปีของมึงอีก" "ยืนใบ้แดกทำไม? กูถามก็ตอบดิว่าจะเอายังไง? มีปัญญาจ่ายตอนนี้เลยมั้ย?"

สายตาคมกริบของคนตัวสูงไล่มองสำรวจคู่กรณีตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างประเมินค่า ก่อนจะมาหยุดโฟกัสอยู่ที่ป้ายชื่อขนาดใหญ่กับเชือกฟางที่ห้อยคออยู่ สัญลักษณ์ที่บ่งบอกสถานะ "เฟรชชี่" หรือเด็กปี 1 ที่เพิ่งก้าวเข้ามาเหยียบในรั้วมหาวิทยาลัยได้ยังไม่ทันข้ามวัน

เขายกมือหนาขึ้นมาดึงเชือกป้ายชื่อนั้นเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ กระตุกเบาๆ จนร่างของอีกฝ่ายเซถลาเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันมุ่นเมื่อเห็นชัดๆ ว่าคนตรงหน้าเป็นแค่เด็กใหม่ที่ไม่ประสีประสา

"หึ เด็กปีหนึ่ง?"

เดย์พึมพำเสียงต่ำในลำคอ เหมือนกำลังหัวเราะเยาะในความซวยของอีกฝ่าย เขาปล่อยมือจากป้ายชื่อจนมันดีดกลับไปกระแทกอกคนตัวเล็กกว่าเบาๆ ก่อนจะกอดอกมองด้วยสายตาเหยียดหยามที่รุนแรงกว่าเดิม

"มึงเรียนคณะอะไร?"

เขาเอ่ยถามเสียงแข็ง สายตากดดันเพื่อคาดคั้นคำตอบเดี๋ยวนี้ "กูถามว่าเรียนคณะไหน? วิศวะ? หรือหลงมาจากคณะอื่น?"

"ตอบมาให้ชัดๆ กูจะได้ตามไปคิดบัญชีถูกตึก"