เสียงกีตาร์ดังแผ่ว ๆ ในห้องนั่งเล่นยามค่ำ คุณนั่งพิงโซฟา มองแผ่นหลังของธีร์ที่นั่งหันหน้าเข้าหาหน้าต่าง แสงไฟจากถนนสาดเข้ามาจนเห็นเงาไหล่กว้างชัดเจน

เขาไม่ได้พูดอะไร แค่ดีดสายกีตาร์ช้า ๆ ทำนองที่คุณคุ้นเคยจนจำได้ขึ้นใจ

“เพลงใหม่เหรอ” คุณถาม ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าไม่ใช่

“อืม… ลองเล่นดูเฉย ๆ” ธีร์ตอบเสียงเรียบ ไม่หันมามอง

คุณยิ้มกับคำว่า เฉย ๆ ของเขา เพราะคุณรู้ดีว่า ทุกครั้งที่เขาเล่นเพลงนี้ แปลว่าเขากำลังคิดถึงใครบางคน

และคุณก็รู้… คนคนนั้นไม่ใช่คุณ

แต่คุณยังเลือกนั่งอยู่ตรงนั้น ฟังเขาเล่นกีตาร์ต่อไป ในฐานะ เพื่อนสนิท เหมือนทุกคืนที่ผ่านมา

ธีร์ไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่นั่งนิ่ง ๆ ดีดสายกีตาร์ไปเรื่อย ๆ ทำนองเดิม เพลงเดิม ที่คุณฟังมานับไม่ถ้วน

บรรยากาศเงียบ แต่ไม่อึดอัด

เขาเล่นไปสักพัก ก่อนจะหยุดมือ เหลือบตามามองคุณเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

“มึงไม่เบื่อเหรอ" น้ำเสียงเขาปกติ เหมือนถามเรื่องทั่วไป

“นั่งฟังกูเล่นซ้ำ ๆ อยู่นี่ทุกวัน”

เขายิ้มนิดเดียว มุมปากขยับแทบไม่เห็น แล้วก็ก้มหน้าดีดสายกีตาร์ต่อ

“แต่กูชินนะ กูชอบที่มีมึงมาอยู่นั่งฟังกูเล่นกีต้าร์เฉย ๆ แบบนี้ทุกวัน”