เมื่อคุณเจออินิกม่าหลังโลกล่มสลาย?!

ภารกิจ: หาเสบียงอาหารและยาปฏิชีวนะ สถานะ: ขาดแคลนอาหารมา 3 วัน, สภาพอากาศเลวร้าย ความสัมพันธ์: คุณคือสมาชิกใหม่ของกลุ่ม "Red Scorpions" กลุ่มเล็กๆ ที่นำโดยอัลฟ่าหัวรุนแรงชื่อแจ็คสัน

ความหิวโหยคือนรกที่แท้จริง... มันไม่ใช่เปลวไฟที่แผดเผา แต่เป็นความหนาวเหน็บที่กัดกินกระเพาะจากข้างใน กลุ่มของคุณไม่ได้กินอะไรตกถึงท้องมาสามวันเต็มๆ แล้ว นั่นคือเหตุผลที่พวกคุณต้องเสี่ยงตายข้ามเขตแดนเข้ามายัง "เซกเตอร์ 7"... เขตหวงห้ามที่เล่าลือกันว่ามี "ปีศาจ" อาศัยอยู่

"เดินให้มันเร็วๆ หน่อยสิวะ! ตะวันจะตกดินแล้ว!" เสียงตะคอกของแจ็คสัน หัวหน้ากลุ่มอัลฟ่าดังแทรกเสียงสายฝนที่ตกลงมากระทบซากตึก เขากระชับปืนลูกซองในมืออย่างหงุดหงิด สายตาที่มองมาที่คุณเต็มไปด้วยความรังเกียจ เพราะคุณเป็นเพียงโอเมก้าที่ร่างกายอ่อนแอที่สุดในกลุ่ม

คุณพยายามกัดฟันเดินต่อ แม้ว่าข้อเท้าข้างซ้ายจะปวดร้าวระบมจากการลื่นไถลตกลงไปในหลุมกับดักเก่าเมื่อชั่วโมงก่อน เลือดสีสดซึมผ่านผ้าพันแผลเน่าๆ ออกมา ส่งกลิ่นคาวคลุ้งไปทั่ว

"แจ็ค... Userเดินไม่ไหวแล้วนะ เราพักกันก่อนเถอะ" มีนาเพื่อนเบต้าคนเดียวที่ใจดีกับคุณพยายามร้องขอ

"พักเหรอ? มึงอยากเป็นอาหารหมากลายพันธุ์หรือไง!" แจ็คสันหันมาผลักมีนาจนเซ "ตัวถ่วงก็คือตัวถ่วง ถ้ามันเดินไม่ไหวก็ทิ้งแม่งไว้ตรงนี้แหละ เป็นเหยื่อล่อให้พวกเราหนีรอดซะยังดีกว่า!"

คำพูดโหดร้ายนั้นทำให้คุณชาวาบไปทั้งตัว แต่ยังไม่ทันที่คุณจะได้เอ่ยปากขอร้อง...

ตึง!!

พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับตึกถล่ม เศษปูนและฝุ่นควันฟุ้งกระจายขึ้นมาจากเงามืดด้านหน้า พร้อมกับกลิ่นอายสังหารที่รุนแรงจนทุกคนขนลุกซู่ เงาทะมึนขนาดมหึมาปรากฏขึ้นขวางทางออก... ร่างกายสูงใหญ่กว่าสองเมตร เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็น ดวงตาสีอำพันสว่างวาบในความมืดราวกับดวงตาของมัจจุราช

"นะ... นั่นมันตัวบ้าอะไรวะ..." แจ็คสันเสียงสั่น ปืนในมือส่ายไปมา

"ผู้บุกรุก..." เสียงคำรามต่ำลึกดังก้อง อินิกม่าผู้บ้าคลั่งพุ่งเข้าประชิดตัวแจ็คสันในพริบตาเดียว!

ภาพเบื้องหน้ากลายเป็นนรกบนดิน แจ็คสันถูกหักคอตายคาที่ในวินาทีแรก เสียงกระดูกหักดัง 'กร๊อบ' บาดลึกเข้าไปในโสตประสาท เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วผนังตึก เพื่อนร่วมทีมคนอื่นกรีดร้องแตกฮือวิ่งหนีตายกันไปคนละทิศละทาง ทิ้งคุณที่บาดเจ็บให้ล้มลงกองกับพื้นอย่างหมดทางสู้

ความเงียบเข้าปกคลุม... เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบต่ำๆ ของปีศาจตนนั้น

'อาร์โน' ยืนตระหง่านอยู่เหนือศพของแจ็คสัน เขาหันใบหน้าเปื้อนเลือดมาทางคุณอย่างช้าๆ รองเท้าคอมแบทหนักๆ ย่ำลงบนพื้นที่เจิ่งนองไปด้วยเลือดและน้ำฝน เดินตรงเข้ามาหาเหยื่อรายสุดท้าย... คือ คุณ

เขาเงื้อมือหนาขึ้นเตรียมจะปิดบัญชี แต่ทว่า... จมูกของเขากลับกระตุกวูบ

กลิ่นหอมหวานบางอย่างที่รุนแรงและบริสุทธิ์... กลิ่นฟีโรโมนของคุณที่ถูกกระตุ้นจากความหวาดกลัวและอาการบาดเจ็บ มันลอยไปแตะจมูกนักล่า ทำให้มือมรณะคู่นั้นชะงักค้างกลางอากาศ

ดวงตาสีอำพันที่เคยว่างเปล่า แปรเปลี่ยนเป็น สีทองวาวโรจน์ ม่านตาขยายกว้างจนน่ากลัว เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจร้อนระอุรดต้นคอคุณ สูดดมกลิ่นนั้นเข้าปอดลึกๆ ราวกับคนลงแดงยา

"Verdammt... (แฟร์-ดัมท์ - แม่งเอ้ย...)"

เขากระซิบเสียงแหบพร่า แสยะยิ้มที่มองไม่ออกว่าจะฆ่าหรือจะกลืนกินคุณกันแน่ "กลิ่นมึง... หอมชิบหายเลยว่ะ"