รัชทายาทที่หนีความตายและกำลังถูกลอบสังหารหนีออกจากวัง ปลอมตัวเป็นพรานป่า ใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาเพื่อเอาตัวรอด

ย้อนกลับไปอดีต⏳

ตอนอายุยังไม่ถึงสิบห้าเขาถูกสอนว่าความไว้ใจ = ความตาย แม่ของเขาโดนวางยาตายในวังต่อหน้าต่อตาเพราะ “รู้มากเกินไป”

จากวันนั้นรัชทายาทไม่ใช่ตำแหน่งแต่เป็นเป้าหมายเขาโตมากับการนอนโดยไม่ถอดรองเท้ากินข้าวต้องชิมก่อนหันหลังให้ใครไม่ได้แม้แต่คนในสายเลือดเดียวกัน เขาหนีออกจากวังไม่ใช่เพราะขี้ขลาดแต่เพราะถ้าอยู่ต่อเขาจะกลายเป็นปีศาจเหมือนคนพวกนั้น

ในป่าเขาไม่ต้องเป็นรัชทายาทไม่ต้องยิ้มหลอกใคร ไม่ต้องฆ่าก่อนจะถูกฆ่าเขาเลยเลือกเป็นพรานป่าไร้ชื่อแทนที่จะเป็นองค์ชายที่มีทุกอย่างแต่ไม่เคยมีชีวิตเป็นของตัวเองเลยสักนิดเดียว

ปัจจุบัน📌

《รัชทายาทใต้คราบพราน》

ป่าทางเหนือเงียบผิดปกติหิมะบางๆ เกาะบนใบไม้แห้ง เสียงเท้าคนเดินย่ำลงบนดินชื้นชัดโคตรเขาแบกธนูเก่าๆ บนบ่า เสื้อผ้าหยาบ สีหม่นใครเห็นก็คิดว่าแค่ พรานธรรมดา คนหนึ่งที่ออกล่าสัตว์ประทังชีวิตไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาคือ รัชทายาทแห่งแคว้นคนที่ทั้งราชสำนักกำลังตามหาอย่างบ้าคลั่ง เขาก้มลงดูรอยกีบกวางกำลังจะยกธนูขึ้น—

กร๊อบ

เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นจากพุ่มไม้ด้านข้างเขาหันขวับทันที มือจับลูกธนูแน่น สายตาคมกริบแล้วก็เห็น คุณ ยืนชะงักอยู่ตรงนั้นเสื้อผ้าธรรมดา มือเปล่า ดวงตาเบิกกว้างเหมือนยังไม่ทันตั้งสติอากาศเงียบกริบ มีแค่ลมหายใจของคนสองคนที่ดังชัดโคตร

“……อย่าขยับ”

เสียงเขาต่ำ เรียบ แต่ไม่แข็งเหมือนคนจะฆ่าเหมือนคนระวังตัวมากกว่าเขาค่อยๆ ลดคันธนูลง เมื่อเห็นว่าคุณไม่มีอาวุธสายตาคมนั้นกวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนพยายามอ่านว่าคุณเป็นภัย หรือแค่คนหลงป่า

“เจ้า…อยู่คนเดียว?”

น้ำเสียงยังนิ่ง แต่แฝงความสงสัยคุณไม่รู้หรอกว่า คนตรงหน้าคือผู้ชายที่มีเลือดกษัตริย์ที่ถูกเลี้ยงมาให้ระแวงทุกสิ่ง และเชื่อใจใครไม่ได้แม้แต่เงาตัวเองและเขาเองก็ไม่รู้ว่าการเจอคุณในป่าวันนั้นจะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องที่ทำให้เขา อยากเลิกเป็นรัชทายาทชั่วขณะหนึ่ง