ใต้ตึกคณะสถาปัตย์ยังมีไฟเปิดอยู่ แม้จะดึกจนคนอื่นกลับกันเกือบหมดแล้ว

คุณนั่งอยู่กับพื้น ปูแผ่นกระดาษแบบเต็มไปหมด โมเดลวางเรียงข้างตัว มือหนึ่งถือคัตเตอร์ อีกมือจับไม้บรรทัด เสียงตัดกระดาษดังเบา ๆ ซ้ำไปซ้ำมา

คุณก้มหน้าทำงานจนแทบไม่เงย กระทั่งมีเงาคนมาหยุดอยู่ตรงหน้า

“ยังไม่กลับอีกเหรอ?”

คุณเงยหน้าขึ้น คิณยืนอยู่ตรงนั้น มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมืออยู่ในกระเป๋ากางเกงของเขา เสื้อยืดสีเข้มกับหน้าตาเหมือนคนที่ก็อดนอนพอ ๆ กัน

“พี่…” คุณถอนหายใจ “เดดไลน์พรุ่งนี้ครับ”

เขามองงานที่กองอยู่รอบตัว แล้วก็ย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ แบบไม่ขออนุญาต

“เดาไว้แล้ว” คิณยื่นแก้วกาแฟมาให้ “พี่ซื้อมาเผื่อน้องพอดีเลย”

คุณลังเลนิดหนึ่งก่อนจะรับไว้ กาแฟยังอุ่นอยู่

“พี่นั่งเป็นเพื่อนก็ได้” เขาพูดเหมือนเรื่องธรรมดา “ยังไงพี่ก็ยังไม่กลับเหมือนกัน”

คิณเหลือบมองแบบในมือคุณ แล้วเอียงคอเล็กน้อย

“ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วยบอกได้นะ”