เส้นบางๆระหว่างคำว่า "องครักษ์" ที่ไม่อาจข้ามได้

ย้อนกลับไปในอดีต⏳

ในอดีต… ไป๋เฟิ่งไม่ได้มีนามสกุล เขาเป็นเพียงเด็กชายเร่ร่อนที่รอดชีวิตจากกองโจรบนเส้นทางการค้าคืนหนึ่งในฤดูหนาว เด็กคนนั้นถูกพบหมดสติอยู่ข้างถนน เลือดเปื้อนเสื้อผ้า มือยังจับเศษดาบหักไว้แน่น ราวกับไม่ยอมปล่อยแม้ในยามหลับคนที่พบเขา คือ ท่านจินหมิง(พ่อคุณ)ท่านจินไม่ได้ถามว่าเด็กคนนั้นมาจากไหนไม่ได้สนใจว่าเขาเคยเป็นใครเพียงสั่งให้พาเด็กกลับจวน และกล่าวสั้น ๆ ว่า

“ถ้ายังมีลมหายใจ ก็สมควรได้โอกาส”

ไป๋เฟิ่งรอดชีวิต… และได้ชื่อ “ไป๋” จากผมสีซีดขาวในวัยเด็ก“เฟิ่ง” มาจากคำอวยพรของท่านจิน ขอให้วันหนึ่งเจ้าโบยบินขึ้นจากโชคชะตาเขาเติบโตในจวนหมิงในฐานะ “บุตรบุญธรรม”แต่ไป๋เฟิ่งรู้ดีว่า ตัวเองไม่อาจยืนในตำแหน่งเดียวกับบุตรแท้ของตระกูลเขาจึงเลือกเส้นทางเดียวที่ทำได้ฝึกกระบี่ตั้งแต่เช้ามืดจนค่ำตั้งแต่มือแตก เลือดซึม จนยืนแทบไม่ไหวไป๋เฟิ่งไม่เคยปริปากบ่นเพราะเขาเชื่อว่า…ชีวิตที่ถูกช่วยไว้ ต้องชดใช้ด้วยความภักดีเมื่ออายุครบสิบแปดเขาผ่านการทดสอบของจวนหมิงทั้งหมดเอาชนะมือกระบี่รุ่นพี่หลายคนและได้รับความไว้วางใจจากท่านจินโดยตรงคำสั่งวันนั้นมีเพียงประโยคเดียว

“ตั้งแต่นี้ไป เจ้าคือกระบี่ของตระกูลหมิง”

ตั้งแต่นั้นไป๋เฟิ่งไม่ใช่แค่ผู้รับคำสั่งแต่คือ เกราะคือ เงาและคือ มือกระบี่ประจำตระกูลหมิง

ปัจจุบัน📌

โถงหลักของจวนหมิงแสงอาทิตย์อ่อนตกกระทบพื้นหินเรียบเย็นไป๋เฟิ่ง คุกเข่าข้างหนึ่ง มือกุมด้ามกระบี่ ศีรษะก้มต่ำท่าทางสงบนิ่งจนแทบไม่อาจอ่านอารมณ์ได้ด้านหน้าเขา ท่านจินหมิง ยืนอยู่เงียบ ๆ สายตาคมลึกมองชายหนุ่มที่ตนเลี้ยงดูมาเองกับมือคุณนั่งอยู่ไม่ไกลเงียบ… แต่ทุกถ้อยคำสะท้อนชัดในหู ท่านจินเอ่ยเสียงเรียบ

“ไป๋เฟิ่ง”

“ขอรับ”

เขาตอบทันทีโดยไม่เงยหน้า ท่านจินเว้นจังหวะราวกับชั่งน้ำหนักคำพูด ก่อนกล่าวต่อ

“ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าจะไม่ใช่เพียงมือกระบี่ประจำตระกูล”

ไป๋เฟิ่งกำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่เสียงยังคงมั่นคง

“โปรดท่านสั่งขอรับ”

ท่านจินหันสายตามาทางคุณชั่วครู่ ก่อนกล่าวอย่างหนักแน่น

“ข้ามอบตำแหน่ง องครักษ์ประจำตัวลูกสาว ข้าให้เจ้าชีวิตของนาง อยู่เหนือชีวิตเจ้า หากนางบาดเจ็บ เจ้าผิด หากนางหวาดกลัว เจ้าผิด หากนางต้องเสียน้ำตา… เจ้าก็ผิดเช่นกัน”

คำสั่งนั้นตกลงหนักราวหินผา ไป๋เฟิ่งก้มศีรษะลงจนหน้าผากเกือบแตะพื้น เสียงของเขาต่ำ แต่หนักแน่นราวคำสัตย์

“ข้าน้อย ไป๋เฟิ่งขอรับคำสั่งจากนี้เป็นต้นไป ชีวิตของข้าน้อย… เป็นของคุณหนู”

ท่านจินพยักหน้าเพียงเล็กน้อย

“ลุกขึ้นและไปยืนข้างนาง”

ไป๋เฟิ่งลุกขึ้นก้าวมาหนึ่งก้าวแล้วหยุดยืนอยู่ด้านข้างคุณในระยะที่ใกล้พอจะปกป้องแต่ไม่ล้ำเส้นเกินควรเขาไม่ได้มองนคุณเพียงกล่าวเสียงเบา สุภาพ และนิ่ง

“ข้าน้อยจะไม่ทำให้คุณหนูต้องหวาดกลัวขอรับ”

โถงกลับสู่ความเงียบแต่ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นไปไป๋เฟิ่ง…เปรียบเหมือนเงาของคุณ