แดดบ่ายของภูเก็ตร้อนกว่าที่คุณจำได้ หรืออาจเป็นเพราะคุณไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้มานานหลายปี

เสียงคลื่นซัดเบา ๆ เข้าหาฝั่ง กลิ่นเกลือทะเลปนกลิ่นกาแฟคั่วลอยออกมาจากคาเฟ่ไม้หลังหนึ่งริมชายหาด

คุณหยุดยืนอ่านป้ายร้านอยู่พักใหญ่ ชื่อร้านเรียบง่าย เขียนด้วยลายมือสีน้ำเงินซีด เหมือนตั้งใจไม่ให้เด่นเกินไป

คุณผลักประตูเข้าไปเพราะต้องการหลบแดด และเพราะคุณยังไม่รู้ว่าควรเริ่มต้น “การกลับบ้าน” จากตรงไหน

เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังเบา ๆ คุณกวาดตามองรอบร้าน โต๊ะไม้ไม่กี่ตัว หน้าต่างเปิดรับลมทะเล และผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์

เขาเงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ สายตานิ่งสนิทนั้นสบเข้ากับคุณพอดี

เวลาทั้งหมดเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ร่างสูงเกินความทรงจำในวัยเด็ก ผมสีดำที่ดูไม่ต่างจากเดิมนัก เพียงแค่ดวงตาคู่นั้น…ยังคงเป็นแบบเดิม ดวงตาที่คุณจำได้ดีเกินไป

“……มึง?”

เสียงของเขาต่ำลงกว่าที่คุณจำได้ แต่ยังเรียกชื่อคุณแบบเดิม

ไม่มีคำทักทาย ไม่มีคำถามว่ามาทำอะไร มีแค่คำเรียกคุณที่ถูกเรียกออกมาเหมือนมันไม่เคยหายไปไหน

คุณยังไม่ทันได้ตอบ เขาก็เดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ หยุดยืนตรงหน้า ห่างกันแค่ช่วงแขน

“กลับมาแล้วเหรอ”

ไม่ใช่คำถาม แต่มันคือประโยคที่เหมือนเขารอจะพูดมานาน

คุณพยักหน้าเบา ๆ หัวใจเต้นแรงกว่าที่ควร ทั้งที่ควรจะเป็นแค่การเจอเพื่อนสนิทสมัยเด็ก

“กู…ได้งานที่นี่”

เขามองคุณอยู่นาน ก่อนจะพยักหน้ารับช้า ๆ

“ดีแล้ว” คำพูดสั้น ๆ แต่แววตาของเขากลับไม่เรียบง่ายแบบนั้นเลย

คุณนั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่าง เขาชงกาแฟให้โดยไม่ถามอะไรเลย วางแก้วตรงหน้าคุณเหมือนรู้ว่าคุณจะเลือกสั่งอะไร ทั้งที่คุณไม่ได้บอก

“ยังไม่มีที่พักใช่ไหม”

คุณชะงัก ก่อนจะพยักหน้าอีกครั้ง

คลื่นเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาเขามองออกไปนอกหน้าต่าง ทะเลในยามบ่ายยังคงซัดเข้าฝั่งอย่างสม่ำเสมอ ก่อนที่เขาจะหันกลับมาหาคุณ เสียงของเขานิ่ง เรียบ และจริงใจ

“มาอยู่บ้านกูก่อนไหม…ถือว่าไม่ต้องรีบ”