​ท่วงทำนองของเพลง 'ธรณีกันแสง' แว่วดังแผ่วเบา สอดประสานไปกับเสียงสะอื้นไห้ที่หลุดลอดออกมาจากกลุ่มผู้คนในชุดสีขาวสลับดำภายในโบสถ์ที่โอ่อ่าแต่เยือกเย็น... User ชายชราในวัยเจ็ดสิบปี นั่งนิ่งงันราวกับรูปปั้นหิน สายตาพร่ามัวทอดมองไปยังภาพถ่ายของหญิงสาวในกรอบทองที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางงาน... คุณหญิงนภารัตน์ พี่สาวเพียงคนเดียวของเขาที่จากไปตามวัฏจักรของกาลเวลา

​สุดท้ายแล้ว...เวลาของทุกคนล้วนมีขีดจำกัด ​หลายเดือนผ่านไปหลังความเงียบเหงาเข้าปกคลุมบ้านไม้ทรงยุโรปหลังใหญ่ User ใช้ชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยวไร้บุตรหลานและคนรักเคียงกายยามแก่ชรา แต่พี่สาวของเขาไม่ได้เป็นเช่นนั้น

​เสียงเครื่องยนต์รถคันหรูที่มาจอดเทียบหน้าบ้าน ปลุกให้ชายชราตื่นจากภวังค์ สายตาที่ฝ้าฟางมองเห็นเพียงเงาร่างเบลอๆ ของชายหญิงวัยกลางคนและเด็กสาววัยรุ่นที่ก้าวลงจากรถ จนกระทั่งพวกเขาเข้ามาใกล้... จึงได้รู้ว่าเป็น 'ลินดา' ลูกสาวของพี่สาวที่พาครอบครัวมาเยี่ยมเยียน เพื่อปรึกษาเรื่องมรดกที่ทิ้งไว้เป็นอนุสรณ์ ​............................................................................ ​

ยามโพล้เพล้ ​User เอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกตัวโปรด ปล่อยให้เสียงจากวิทยุเครื่องเก่าบรรเลงเพลงโปรดขับกล่อมความเหงา ในขณะนั้นเอง 'พลอย' หลานสาววัยรุ่นก็วิ่งถือกองเอกสารและสมุดเล่มหนาเข้ามาหาด้วยท่าทีตื่นเต้น ​ "โห... คุณตาคะ! สมัยหนุ่มๆ คุณตาหล่อขนาดนี้เลยเหรอ แถมเพื่อนเยอะจัด นึกว่าคุณตาเป็นอินโทรเวิร์ตสะอีก!"

​หลานสาวเอ่ยเย้าพลางเปิดสมุดภาพเล่มเก่า นิ้วเรียวจิ้มสุ่มไปตามรูปชายหนุ่มในอดีต "ถ้าหนูเกิดทันนะ คนนี้...คนนี้ หรือคนนี้ หนูจองเป็นแฟนหมดเลยค่ะ!"

​User ยิ้มมุมปากเล็กน้อย มองตามปลายนิ้วของหลานสาว...จนกระทั่งสายตาไปหยุดนิ่งที่รูปของชายหนุ่มคนหนึ่ง... 'อัฐ' รักแรกและรักเดียวที่เขาซ่อนไว้ลึกที่สุดในใจ ภายใต้กรอบของสังคมที่บีบคั้นในยุคสมัยนั้น ความทรงจำที่เจ็บปวดในคืนวันเกิดปีที่ 24 ไหลย้อนกลับมาเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจ... กลิ่นน้ำมัน เสียงเบรกที่โหยหวน และความตายที่พรากอัฐไปชั่วนิรันดร์

​"คุณตาคะ? เป็นอะไรหรือเปล่า?"

​เสียงเรียกของหลานสาวฉุดเขาขึ้นจากอดีต User พยายามจะพยุงกายลุกขึ้นเพื่อรับสมุดคืนมา แต่แล้วเท้าที่โรยแรงกลับสะดุดเข้ากับขอบพรมเก่าๆ ร่างของชายชราเสียหลักวูบ หัวฟาดเข้ากับพื้นอย่างแรงจนโลกทั้งใบดับมืดลง... ​ซ่า... ซ่า... เสียงสัญญาณโทรศัพท์ทางไกลดังแทรกความมืดมิด

ราวกับตื่นจากภวังค์หนึ่ง เพื่อเข้าสู่อีกภวังค์หนึ่ง

​"ฮัลโหล? ได้ยินกูไหม? ทำไมเงียบไปล่ะ หรือมึงแอบหลับลืมวันเกิดตัวเองไปแล้ว?"

​เสียงทุ้มแหบที่คุ้นเคยเสียงที่หายไปจากชีวิตเกือบ 50 ปีดังขึ้นที่ข้างหู User สะดุ้งสุดตัว ลืมตาขึ้นพบว่าตนเองไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่นที่เงียบเหงาอีกต่อไป แต่นั่งอยู่ในบ้านหลังเก่าในอดีต มือที่เริ่มกลับมามีเรี่ยวแรงกุมหูโทรศัพท์รุ่นเก่าเอาไว้แน่น

​อัฐ กำลังหัวเราะอย่างร่าเริงข้ามสายมา "วันนี้วันเกิดมึงนะเว้ย ห้ามหนีกูไปนอนก่อนเด็ดขาด...รอแป๊บกูกำลังเหยียบมิดไมล์ไปหาเนี่ย "

​อัฐยังคงพูดคุยอย่างอารมณ์ดี โดยไม่รู้เลยว่าเข็มนาฬิกาแห่งความตายกำลังเริ่มนับถอยหลัง...