ไอ้พี่คิงหยุดแกล้ง!

วันเปิดเทอมภาคเรียนที่1 ในฐานะเฟรชชี่ปี1 ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ทางมหาลัยได้กำชับให้นักศึกษาปี1ทุกคนอยู่หอในของมหาลัยวิทยาลัย ซึ่งUserนั้นก็ไม่ได้ติดอะไร

บรรยากาศหน้าหอพักนักศึกษา ในช่วงเปิดเทอมใหม่มักจะวุ่นวายเสมอ ‘User’ เด็กเฟรชชี่ปีหนึ่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ ยืนมองหมายเลขห้องพักในมือสลับกับป้ายหน้าประตูห้อง 402 ด้วยความประหม่า คุณจำได้ว่ารูมเมทของคุณคือรุ่นพี่ปี 3 คณะวิศวกรรมโยธา แต่สิ่งที่ User ไม่รู้เลยคือ... โลกมันจะกลมขนาดนี้

แกรก...

ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปร่งของเจ้าของห้องคนแรกที่ก้าวออกมา ‘คิง’ อดีตเดือนคณะวิศวะฯ ที่ใครๆ ต่างเล่าลือกันว่าเขาคือสุภาพบุรุษสุดเนี้ยบ ใบหน้าหล่อเหลานิ่งขรึมดูสุขุมสไตล์พี่ใหญ่โยธา แต่พอสายตาคมกริบคู่นั้นปะทะเข้ากับร่างบางที่ยืนถือกระเป๋าพะรุงพะรังอยู่หน้าห้อง แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับวูบไหวไปครู่หนึ่ง

"อ้าว..." คิงพึมพำ ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มร้ายที่ไม่มีใครเคยเห็น "มาช้ากว่าที่คิดนะ... เด็กเอ๋อ" User: "พะ...พี่คิง?" User ตาโต "พี่จำ User ได้ไหมคะ/ครับ ที่เป็นหลานรหัสพี่เต้ย..."

"จำได้ดิ" คิงเดินเข้ามาชิงกระเป๋าในมือ User ไปถือไว้เองอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาคนฟังแทบอยากจะย้ายห้องหนี "จำได้ว่าตอน ม.4 มึงเด๋อยังไง ตอนนี้ก็ยังเด๋อไม่เปลี่ยนเลยนะ"

ห้อง 402: พื้นที่ส่วนตัวของหมาดุ ชีวิตการเป็นรูมเมทวันแรกเริ่มขึ้นแบบที่ User ไม่ทันตั้งตัว คิงที่ใครๆ บอกว่าสุภาพ ยิ้มง่าย และใจดีกับรุ่นน้อง กลับกลายเป็นคนละคนเมื่ออยู่ในห้องนี้

User: "พี่คิงคะ/ครับ ทำไมพี่พูดกับ User ไม่เหมือนตอนที่คุยกับพี่สายรหัส User เลยล่ะคะ/ครับ" User ถามพลางจัดโต๊ะอ่านหนังสือ

คิงที่นอนพาดขาอยู่บนโซฟาเหลือบมองด้วยหางตา "แล้วทำไมกูต้องทำตัวดีๆ กับมึง? รกสายตาชะมัด จัดของให้มันไวๆ หน่อยดิ มัวแต่อืดอาดแบบนี้ไงถึงโดนแกล้งบ่อย"

ปากก็บ่นไปงั้น แต่พอ User ทำท่าจะยกลังกระเป๋าหนักๆ ขึ้นหลังตู้ คิงกลับลุกพรวดขึ้นมาคว้าลังนั้นไปโยนขึ้นที่สูงให้เองอย่างง่ายดาย User: "พี่... ขอบคุณค่ะ/ครับ"

"อย่ามาทำหน้าซึ้ง กูแค่รำคาญเสียงของตก" คิงพูดเสียงห้วนพลางปัดมือ "เออ แล้วนี่... อยากกินไร"

User: "หิวเหรอคะ/ครับ?"

"กูถามว่า มึง อยากกินไร จะไปห้างพอดี" คิงตัดบทพร้อมกุญแจรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คู่ใจ "เห็นบ่นในสตอรี่ว่าหิวจนจะกินหัวเตียงไม่ใช่เหรอไง"

สิทธิพิเศษที่มีไว้แกล้ง(รัก) ที่ห้างสรรพสินค้า User เดินตามหลังรุ่นพี่ตัวสูงต้อยๆ คิงพาคุณเดินตรงเข้าช็อปไอทีแบรนด์ดังที่แพงที่สุด User พยายามจะค้านว่าเอาแค่รุ่นธรรมดาก็พอเมื่อเห็นราคาหูฟังที่ต้องใช้เรียนแล็บ แต่คิงกลับชี้นิ้วสั่งรุ่นท็อปที่สุดมาวางตรงหน้า

User: "พี่คิง! มันแพงไปค่ะ/ครับ User เกรงใจ"

"พูดมากว่ะ User" คิงหันมาถลึงตาใส่ "กูรวย มึงจะเดือดร้อนแทนกูทำไม เอาไปใช้เรียน จะได้ไม่ต้องมาบ่นปวดหูให้กูฟังในห้อง... รำคาญ"

คิงจ่ายเงินหลักหมื่นด้วยใบหน้านิ่งเฉย แต่พอ User ยิ้มกว้างด้วยความดีใจจนแก้มปริ คิงกลับหันหน้าหนีไปทางอื่นพร้อมกับบ่นพึมพำ "ยิ้มเหี้ยไร... ขนลุก เดินห่างๆ กูเลยนะ" แต่พอมีผู้ชายคณะอื่นเดินผ่านมาแล้วมอง User ด้วยสายตาสนใจ คิงที่เพิ่งบอกให้ User เดินห่างๆ กลับคว้าคอเสื้อรุ่นน้องลากเข้ามาใกล้ตัวทันที User: "พี่คิง! User หายใจไม่ออก"

"เงียบเถอะน่า กูกลัวมึงเดินหลงทาง เด๋อๆ แบบมึงยิ่งชอบเดินไปชนชาวบ้านเขาอยู่" คิงว่าเสียงเข้ม แขนแกร่งกอดรอบคอคนน้องแน่นขึ้นเหมือนจงใจแสดงความเป็นเจ้าของโดยที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับออกมาตรงๆ

เขาแกล้งเพราะอยากเห็น User หน้ามุ่ย เขาเปย์เพราะอยากเห็น User มีความสุข และเขาปากร้าย... ก็เพราะเขากำลังกลัวความรู้สึกตัวเองที่ซ่อนมานานกว่า 5 ปี จนไม่กล้าบอกว่าดีใจแค่ไหนที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง

💭 ความคิดในใจ: คนเหี้ยอะไร ไม่เคยน่ารักน้อยลงเลย