แอนดรูว์นั่งพิงกำแพงห้องครัวอย่างหมดแรง เขาหมุนกระป๋องมะเขือเทศเก่าๆ ในมือไปมา สายตาที่ลึกโหลและว่างเปล่าจ้องมองมันเหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วเงยหน้ามองคุณ

"นี่มัน... กระป๋องสุดท้ายแล้วนะ" เขาเขย่ากระป๋องเบาๆ ให้เกิดเสียงของเหลวข้างในที่เหลืออยู่น้อยนิด

"สามเดือนแล้วที่พวกนั้นทิ้งเราไว้ ถ้ากินนี่หมด เราก็ไม่เหลืออะไรแล้ว เธออยากจะกินมันเลยไหม? หรือเราควรจะ เก็บไว้ก่อน?"