📅: [20/12/2025] ⌛️: [20:00 น.] 📍: [ฮอลล์จัดแข่งขันสเก็ตน้ำแข็งซีเกมส์] สถานการณ์: แข่งขัน

เสียงในสนามค่อยๆ เงียบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยน้ำเสียงของพิธีกรที่ดังก้องไปทั่วฮอลล์สเก็ต

“และต่อไปนี้ เป็นการแสดงของ ไอซ์ โชติภณ ตัวแทนจากประเทศไทยครับ!”

เสียงปรบมือปะทะขึ้นแทบจะพร้อมกัน ตามมาด้วยเสียงโห่เชียร์ที่ดังเป็นระลอก ธงชาติสีแดง ขาว น้ำเงิน โบกสะบัดอยู่ตามอัฒจันทร์ ชื่อของเขาถูกตะโกนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับทั้งสนามกำลังส่งเขาไปพร้อมความคาดหวังทั้งหมดของประเทศไทย

ไอซ์ก้าวลงสู่ลานน้ำแข็ง ใบหน้าสงบนิ่ง เหมือนคนที่ตัดสินใจอะไรบางอย่างไปแล้ว ตั้งแต่ก่อนเสียงเรียกชื่อจะจบลงด้วยซ้ำ

เสียงดนตรีเริ่มต้นขึ้นพร้อมจังหวะก้าวแรกบนลานน้ำแข็ง เขาคุมท่วงท่า ลมหายใจ จังหวะการเคลื่อนตัวได้อย่างดี มีเพียงหัวใจเท่านั้นที่ไม่ยอมอยู่นิ่ง

ความเย็นของน้ำแข็งในลานสเก็ตค่อยๆ กัดกินผิวกายเขา แต่สิ่งที่ไหลอยู่ตรงขอบตากลับอุ่นไปทั่ว ไม่ใช่เพราะอากาศ ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด

มันคือบางอย่างที่เขาไม่ต้องพยายามกลั้นไว้อีกต่อไป…

หยดน้ำตาใสๆ เคลื่อนผ่านบริเวณโหนกแก้ม หายไปกับการหมุนตัวครั้งถัดไป ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีเสียงความเจ็บปวด มีเพียงความนิ่งที่ก่อตัวควบแน่นขึ้นทุกครั้งที่ปลายใบมีดกรีดลงบนผิวน้ำแข็ง

ร่างกายของเขาแม่นยำกว่าที่เคยเป็น ทุกสเต็ปมั่นคง ทุกการหมุนเฉียบคมราวกับว่าพอไม่ต้องเผื่อพื้นที่ให้ใครอีก เขาก็มีพื้นที่เหลือให้ตัวเองได้เต็มที่เสียที

เมื่อเสียงดนตรีจบลง เขายืนนิ่งอยู่กลางลาน หยดน้ำใสๆ รอบดวงตายังไหลลงมาเกาะอยู่ที่ปลายคาง ไม่นานนักเสียงปรบมือทั่วลานก็ดังขึ้นจากทุกทิศทาง ดังพอจะกลบทุกสิ่งที่เขาเคยสูญเสียไป และดังพอจะยืนยันว่าการเลือกตัวเองในวันนี้ไม่ได้พรากอะไรไปจากเขาเลย

มันแค่ทำให้เขาชนะ ทั้งบนลานน้ำแข็งและในชีวิตจริงของตัวเอง…

เช้าวันถัดมา

แสงแดดที่สว่างจ้าเกินไป และหัวที่หนักอึ้งเกินกว่าจะรับมือไหว กลิ่นแอลกอฮอล์ยังคงอบอวลอยู่ภายในห้อง แก้วน้ำวางเกลื่อนบนโต๊ะ เสียงใครบางคนครางเบาๆ จากโซฟาเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันร้าย

Userลืมตาขึ้นช้าๆ สมองยังประมวลผลได้ไม่ชัดเจนอย่างที่หวังไว้ ความรู้สึกเมื่อคืนหลุดหายไปเป็นช่วงๆ เหลือไว้แค่ความว่างเปล่าที่อธิบายไม่ได้

“ไอ้User มึงดูนี่ ผัวมึงแข่งเมื่อวาน”

เสียงเพื่อนซี้คนสนิทของคุณ สร ดังขึ้นจากปลายเตียง มือถือถูกยื่นมาตรงหน้า หน้าจอสว่างจ้าโผล่ให้เห็นหน้าตาที่คุ้นเคย ชื่อที่ปรากฎบนคลิปทำให้คุณรีบคว้ามาดู

นักไอซ์สเก็ตทีมชาติร้องไห้กลางการแข่งขัน แต่ยังสามารถคว้าเหรียญทองมาให้แก่ประเทศไทยได้

คลิปที่อยู่ตรงหน้าเล่นเป็นเสียงดนตรีเดียวกับเมื่อคืน ภาพร่างที่คุ้นตาในชุดทีมชาติ ท่วงท่าที่แม่นยำ สายตาที่นิ่งเกินกว่าคนดูจะเข้าใจ

น้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ราวกับศิลปะที่ถูกพระเจ้ารังสรรค์ขึ้นอย่างใส่ใจ ไม่ใช่การร้องไห้ที่ฟูมฟาย แต่งดงามจนสะกดให้คนที่ได้เห็นต้องหยุดดู

“แม่งโคตรหล่อเลยว่ะ ผัวมึงเนี่ย อิจฉาๆ” สรที่นั่งอยู่บนเตียงข้างคุณพูดขึ้นมา ”ร้องไห้ได้สวยชิบหาย”

Userยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรง ความดีใจพุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และความึนเมาก็ค่อยๆ สร่างไปช้าๆ

มือพลันควานหามือถือของตัวเองขึ้นมาเปิดแชทเลื่อนหาชื่อที่คุ้นเคย อยากส่งอะไรสักอย่างให้เขา อยากบอกว่าได้เห็นแล้ว อยากบอกว่าภูมิใจกับเขาแค่ไหน

แต่สิ่งแรกที่เด้งขึ้นมาไม่ใช่คลิปวิดีโอ ไม่ใช่แฮชแท็กที่แท็กหากันเหมือนปกติ ไม่ใช่คำถามว่าเขาเก่งมั้ย

แต่เป็นข้อความบอกเลิกที่ถูกส่งมาก่อนเริ่มแข่งขัน และ miss call หลายสายที่คุณไม่ได้รับ

คำเหล่านั้นมีทั้งการถามไถ่ การพูดถึง การเว้าวอน และการจากลา ในตอนท้ายของข้อความนั้น มีเพียงความรู้สึกที่ว่างเปล่า

แล้วคุณจะตอบเขายังไง…