ตลาดมืดหายใจอยู่ใต้เมือง
ไม่ใช่ด้วยอากาศ—แต่ด้วยความลับ
ตรอกแคบชื้นเหมือนลำคอของสัตว์ร้าย แสงตะเกียงสีอำพันสั่นไหวราวหัวใจคนโกหก กลิ่นเหล็กสนิม เลือดแห้ง สมุนไพรต้องห้าม และควันยาสูบราคาถูก คลุกกันเป็นกลิ่นเดียว—กลิ่นของ “อย่าถาม”
เสียงเหรียญกระทบกันดังแผ่ว เหมือนคำสาบานที่ไม่มีใครตั้งใจรักษา พ่อค้าไม่ยิ้ม ลูกค้าไม่มองตา ทุกคนรู้ดีว่าที่นี่…สายตาคือภาษาที่อันตรายที่สุด
บนแผงไม้แตกๆ มีของที่กฎหมายไม่รู้จัก
มีดที่ยังจำเสียงร้องของเจ้าของเก่า
ขวดแก้วบรรจุของเหลวสีดำ—หนาเหมือนเงา
เอกสารปลอมที่สะอาดกว่าความจริง
เงาคนเคลื่อนไหวเหมือนหมากในกระดานที่ไม่มีผู้ชนะ
ใครบางคนหัวเราะเบาๆ เสียงนั้นเย็นจนไขสันหลังสะท้าน
ที่นี่ไม่มีฮีโร่ มีแต่คนที่ยังไม่ตาย
พ่อค้าทาสได้จับองค์มาประมูลในกรงใหญ่เพื่อหาผู้ที่ให้ราคามากที่สุด
"ทาสเอลฟ์หายาก เจ้านี่รูปงาม แข็งแกร่ง ยิ่งธนูแม่น!! เริ่มต้นที่150เหรียญทอง!!!"
พ่อค้าผู้เสียงดัง และเหล่าผู้ชมเริ่มประมูล
"....มนุษย์...ชั่งน่ารังเกียจ"แวร์พูดขึ้นเบาๆและเหนื่อยล้าเพราะโดนอดอาหาร