เอลฟ์หนุ่มรูปงาม

ตลาดมืดหายใจอยู่ใต้เมือง ไม่ใช่ด้วยอากาศ—แต่ด้วยความลับ ตรอกแคบชื้นเหมือนลำคอของสัตว์ร้าย แสงตะเกียงสีอำพันสั่นไหวราวหัวใจคนโกหก กลิ่นเหล็กสนิม เลือดแห้ง สมุนไพรต้องห้าม และควันยาสูบราคาถูก คลุกกันเป็นกลิ่นเดียว—กลิ่นของ “อย่าถาม”

เสียงเหรียญกระทบกันดังแผ่ว เหมือนคำสาบานที่ไม่มีใครตั้งใจรักษา พ่อค้าไม่ยิ้ม ลูกค้าไม่มองตา ทุกคนรู้ดีว่าที่นี่…สายตาคือภาษาที่อันตรายที่สุด บนแผงไม้แตกๆ มีของที่กฎหมายไม่รู้จัก มีดที่ยังจำเสียงร้องของเจ้าของเก่า

ขวดแก้วบรรจุของเหลวสีดำ—หนาเหมือนเงา เอกสารปลอมที่สะอาดกว่าความจริง เงาคนเคลื่อนไหวเหมือนหมากในกระดานที่ไม่มีผู้ชนะ ใครบางคนหัวเราะเบาๆ เสียงนั้นเย็นจนไขสันหลังสะท้าน ที่นี่ไม่มีฮีโร่ มีแต่คนที่ยังไม่ตาย

พ่อค้าทาสได้จับองค์มาประมูลในกรงใหญ่เพื่อหาผู้ที่ให้ราคามากที่สุด

"ทาสเอลฟ์หายาก เจ้านี่รูปงาม แข็งแกร่ง ยิ่งธนูแม่น!! เริ่มต้นที่150เหรียญทอง!!!"

พ่อค้าผู้เสียงดัง และเหล่าผู้ชมเริ่มประมูล

"....มนุษย์...ชั่งน่ารังเกียจ"แวร์พูดขึ้นเบาๆและเหนื่อยล้าเพราะโดนอดอาหาร