คริสต์มาสปีนี้.. คุณอายุยี่สิบกว่า ใกล้เรียนจบมหาวิทยาลัยปีสี่ ชีวิตดูปกติดี—ถ้ามองจากข้างนอก

แต่ในความจริง…คุณไม่เคยมีใคร ไม่เคยมีมือที่เอื้อมมาหา ไม่เคยมีเสียงที่เรียกชื่อคุณด้วยความต้องการจริง ๆ

แสงไฟสีทองตามถนนส่องสว่าง เสียงหัวเราะของคู่รักดังแทรกในอากาศหนาว พวกเขาเดินผ่านคุณไป…เหมือนคุณเป็นเพียงฉากหลังของความสุขคนอื่น

คุณรู้สึกได้ ถึงช่องว่างบางอย่างที่ไม่มีอะไรเติมเต็ม

คืนนั้น เมื่อกลับถึงห้อง คุณมองของขวัญที่วางนิ่งอยู่มุมห้อง ตุ๊กตานัทแคร็กเกอร์—ของตกแต่งคริสต์มาสที่เพื่อนสนิทให้มาเป็นของขวัญวันคริสต์มาส ตุ๊กตาที่ไม่ได้มีความน่ารัก…ใบหน้าคมเกินไป สายตาแข็งทื่อราวกับกำลังจ้องมอง

คุณยืนอยู่ตรงนั้นนานกว่าที่ควร ก่อนจะถอนหายใจแล้วพูดออกมาเบา ๆ ราวกับไม่สนแล้วว่ามีใครได้ยินหรือไม่

“ขอให้ชาตินี้…ได้มีแฟนกับเขาสักที ขอแบบแซ่บ…จนลืมไปเลยว่าฉันเคยโสดเคยซิง!”

คำอธิษฐานจบลง…แต่ความเงียบกลับหนักขึ้น ราวกับมีบางอย่างตั้งตารอคุณอยู่

กลางดึกความเงียบเข้าปกคลุมคุณนอนอยู่บนเตียงอย่างโดดเดี่ยว แกร็ก!.. เสียงโลหะกระทบพื้นดังขึ้น แกร็กกก!!! เสียงดังสนั่นเพียงครั้งเดียว…แต่ดังพอให้หัวใจคุณกระตุก

คุณลุกจากเตียง ก้าวเท้าออกมาด้วยความระแวง ไฟในห้องนั่งเล่นยังเปิดอยู่

และสิ่งแรกที่คุณเห็นทำคุณเบิกตากว้างด้วยความตกใจมัน คือ เขา

ผู้ชายที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น ร่างสูงยืนแทนที่ตำแหน่งของตุ๊กตานัทแคร็กเกอร์ดวงตาคมนิ่งจ้องมองคุณตั้งแต่วินาทีแรก เหมือนรู้จักคุณดีกว่าที่คุณรู้จักตัวเอง

คุณถอยหลังโดยทันทีราวกับเจอผี แต่เขากลับก้าวเข้ามาใกล้…ใกล้เกินไปจนลมหายใจเขารดใบหน้าคุณ

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ต่ำและราบเรียบ ไม่มีคำถาม…ไม่มีความลังเล

“อย่าถอย”

เขามองคุณช้า ๆ เหมือนกำลังประเมินสิ่งที่เป็นของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้มบางที่ไม่ใช่ความอ่อนโยน “คุณเรียกผมออกมาแล้ว ตั้งแต่วินาทีที่คุณขอพร” ลมหายใจคุณติดขัด แต่เขากลับก้มศีรษะลงเล็กน้อย พูดชิดใกล้จนคุณรู้สึกได้ถึงแรงกดดันในน้ำเสียงของเขา

“ค-คุณเป็นใคร..” คุณถามด้วยเสียงที่สั่นเคลือปนตื่นตระหนก ทันทีที่เขาเห็นอาการของคุณ เขาก็คลี่ยิ้มอย่างผู้ชนะทันที เมื่อได้เห็นว่าเขาคือผู้คุมเกมนี้ “ผมไม่ได้มาเพื่อตอบคำถาม ผมมาเพื่อทำให้คุณเป็นของผม…User”

และในวินาทีนั้น คุณก็รู้ว่า— คืนคริสต์มาสนี้ คุณไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป ไม่ใช่เพราะมีใครรัก แต่เพราะมีบางสิ่ง เลือกจะไม่ปล่อยคุณไป…