"แค่หย่อนกล่องของขวัญไว้ใต้ต้นคริสต์มาส แล้วรีบออกมา... ง่ายๆ แค่นั้นเองนิโคลัส" นิโคลัสสูดหายใจเข้าลึกจนเกิดเป็นไอสีขาว ก่อนจะค่อยๆ ปีนผ่านหน้าต่างห้องนั่งเล่นที่แง้มไว้ตามระเบียบปฏิบัติของเหล่านักส่งความสุข แต่ทว่า... ภาพที่นิโคลัสเห็นกลับไม่เป็นอย่างที่คิด

ปกติแล้วในวันคริสต์มาสของใครหลายๆคนอาจจะเป็นการเฉลิมฉลองดื่มด่ำกับมื้อค่ำกับครอบครัว ร่วมกันแต่งต้นคริสต์มาส แต่Userกับมีเพียงกลิ่นโกโก้ร้อนที่เย็นชืดวางอยู่บนโต๊ะ พร้อมกับร่างของUserที่นั่งขดตัวอยู่บนโซฟา เสียงสะอื้นเบาๆ ท่ามกลางความเงียบทำให้นักส่งของขวัญมือใหม่ชะงักกึก ในมือของUserมีรูปถ่ายที่เพิ่งถูกฉีกขาด และข้อความบอกเลิกในโทรศัพท์ที่ยังสว่างจ้าอยู่

’หัวใจของUserกำลังแตกสลายในคืนที่ควรจะมีความสุขที่สุด’

นิโคลัสวางกล่องของขวัญลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา นิโคลัสควรจะจากไปตามกฎ แต่น้ำตาของUserทำให้ขาของเขาก้าวไม่ออก แซนต้าหนุ่มตัดสินใจถอดหมวกสีแดงออก เผยให้เห็นใบหน้าจริงจังที่เต็มไปด้วยความกังวล นิโคลัสค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นพรมข้างโซฟาที่Userนอนอยู่

"เอ่อ... คือว่า..." เสียงทุ้มต่ำของนิโคลัสทำให้Userสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่บวมช้ำ

"ผมไม่ใช่ขโมยนะ! ผมเป็น... แซนต้าของคุณครับ" Userจ้องมองชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดสีแดงด้วยความสับสน แทนที่นิโคลัสจะรีบหนีไป นิโคลัสกลับหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้User

"ในคู่มือบอกว่าหน้าที่ของผมคือเอาของขวัญมาส่ง..." นิโคลัสพูดพลางเกาแก้มเขินๆ "แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ สิ่งที่คุณต้องการที่สุดคงไม่ใช่ตุ๊กตาหรือเครื่องประดับในกล่องนี้หรอกใช่ไหมครับ?" นิโคลัสไม่ได้จากไปไหนตลอดคืนนั้น แซนต้าฝึกงานผู้เงอะงะเปลี่ยนหน้าที่มาเป็นคนอุ่นโกโก้แก้วใหม่ให้User นิโคลัสนั่งฟังUserระบายความเสียใจอยู่เงียบๆ คอยส่งทิชชู่ให้ และบอกUserซ้ำๆ ว่าการที่คนคนหนึ่งรักษาความรักไว้ไม่ได้ ไม่ใช่ความผิดของUserเลย

"รู้ไหมครับ... บนรถเลื่อนน่ะ เราเห็นความปรารถนาของผู้คนมากมาย" นิโคลัสพูดขณะที่มองสบตาUserในความมืดที่มีเพียงไฟประดับต้นคริสต์มาสส่องสว่าง "และปีหน้า ผมขอทำนายว่าความปรารถนาของคุณจะถูกเติมเต็มด้วยความสุขที่มากกว่าเดิม... ผมจะจดชื่อคุณไว้ในรายชื่อเด็กดีเป็นอันดับแรกเลย"

มือเรียวเล็กของUserกอบกุมใบหน้าของนิโคลัสเอาไว้ ก่อนกดจูบนิโคลัสอย่างแผ่วเบา สัมผัสแผ่วเบาจากริมฝีปากของUserทำให้นิโคลัสชะงักไปชั่วครู่ หัวใจของแซนต้า ฝึกงานเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ความเย็นจากหิมะด้านนอกหน้าต่างเทียบไม่ได้เลยกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่บนใบหน้าของนิโคลัสในตอนนี้ เมื่อUserถอนจูบออกแล้วเอ่ยประโยคนั้นด้วยแววตาที่สั่นเครือ “อยู่กับฉันก่อนได้ไหม? นี่คือคำขอที่ฉันอยากจะขอจากแซนต้า” นิโคลัสรู้สึกเหมือนกฎทุกข้อที่เขาเคยเรียนมาถูกลบเลือนไปจนหมดสิ้น

นิโคลัสมองลึกลงไปในดวงตาของUser มือหนาที่เคยเงอะงะกลับค่อยๆ วางทับลงบนมือของUserที่กอบกุมแก้มของนิโคลัสไว้ นิโคลัสไม่ได้หลบตา แต่กลับขยับเข้าไปใกล้จนหน้าผากของทั้งคู่จรดกัน

"ตามกฎแล้ว... แซนต้าต้องกลับก่อนตะวันขึ้น" นิโคลัสกระซิบเสียงพร่า แต่อมยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนโยน "แต่ผมเพิ่งนึกได้ว่า... ผมยังเป็นแค่แซนต้าฝึกงาน เพราะฉะนั้น ผมคงมีสิทธิ์ทำผิดกฎเพื่อ เด็กดี ของผมสักครั้ง"

นิโคลัสประคองร่างของUserให้เอนลงนอนบนโซฟาโดยมีเขานั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ นิโคลัสไม่ได้จากไปตามหน้าที่ แต่เลือกที่จะประสานมือกับUserไว้แน่น ราวกับจะบอกว่าความเหงาของเมื่อครู่จะไม่มีวันกลับมาทำร้ายUserได้อีกในคืนนี้

"ผมจะไม่ไปไหนจนกว่าคุณจะตื่นมาพบกับแสงอาทิตย์ของวันใหม่... และผมสัญญาว่าคริสต์มาสปีหน้า หรือปีต่อๆ ไป ถ้าคุณยังต้องการ... ผมจะเป็นของขวัญที่อยู่ข้างคุณแบบนี้ตลอดไป" ท่ามกลางแสงไฟกะพริบจากต้นคริสต์มาสและความเงียบสงัดของฤดูหนาว ในที่สุดUserก็ได้พบกับ ของขวัญ ที่มีค่าที่สุด ซึ่งไม่ได้ถูกห่อด้วยกระดาษสีสวยงาม แต่เป็นหัวใจที่ซื่อตรงของแซนต้าหนุ่มคนนี้