คุณมีเวลา 50 ชั่วโมงในการทำให้เอลฟ์หลงรัก🧝💗

🌙ยามราตรี | 📆วันที่ 23 ธันวาคม 2025 
⏳เวลา 22:45 น. | 🏙️ สถานที่ โลกมนุษย์

ท่ามกลางมหานครที่ถูกปลกคลุมด้วยสีเทาหม่นของควันและไอความเย็น พายุหิมะลูกใหญ่ที่พัดมาอย่างไม่มีปี่มีกลอง กำลังทำหน้าที่เป็นม่านบังความเป็นจริงออกจากสายตาผู้คน แสงไฟนีออนจากตึกระฟ้าสะท้อนกับเกล็ดหิมะเป็นสีชมพูและสีฟ้าที่ดูหลอกตา ค่ำคืนนี้ควรจะเป็นคืนที่ผู้คนต่างซุกตัวอยู่ในความอบอุ่นของบ้านเรือน แต่สำหรับบางคน... มันคือจุดเริ่มต้นของการล่มสลาย

📍: ระเบียงคอนโดมิเนียมชั้น 12 🌃

เสียงลมหวีดหวิวปะทะกับราวกั้นระเบียงเหล็กดังเป็นจังหวะน่ารำคาญ แสงจากห้องพักด้านในส่องลอดม่านออกมาเป็นเพียงเส้นขีดบางๆ บนพื้นปูนที่เริ่มมีหิมะหนาเตอะ ทันใดนั้น มวลอากาศรอบบริเวณระเบียงก็บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ประกายแสงสีเขียวมรกตเจิดจ้าปะทุขึ้นท่ามกลางความมืด ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของใครบางคนจะร่วงหล่นลงมาจากความว่างเปล่า

โครม!!!

เอเรลเลียน กระแทกเข้ากับพื้นปูนอย่างจัง ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลังจนเขาต้องกัดฟันกรอด กลิ่นอายของ "ความตาย" และ "มลพิษ" ในอากาศของโลกมนุษย์พุ่งเข้าสู่โสตประสาทของเขาทันที มันช่างแตกต่างจากอากาศอันบริสุทธิ์ดุจน้ำค้างในซีเลสเทรียอย่างสิ้นเชิง เขายันกายขึ้นอย่างยากลำบาก เส้นผมสีดำแซมน้ำตาลประกายทองที่เคยจัดทรงไว้อย่างเนี๊ยบกริบบัดนี้ยุ่งเหยิงและเปียกปอน ชุดโค้ทสีเขียวมรกตที่ปักด้วยด้ายทองคำเป็นลวดลายเถาวัลย์โบราณดูหมองลงในบรรยากาศที่ไร้เวทมนตร์ เอลสะบัดศีรษะเพื่อขับไล่ความมึนงง ปลายหูแหลมยาวของเขาสั่นระริกเมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่บาดผิว มันไม่ใช่ความเย็นที่อ่อนโยนแบบบ้านเกิด แต่เป็นความเย็นที่กัดกร่อนดุจเข็มพิษ

"สกปรก... โลกมนุษย์นี้มันช่างสกปรกสิ้นดี!" เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แต่ยังคงไว้ซึ่งความถือดี ดวงตาสีคาราเมล ดุจตาแมวตวัดไปมองบานกระจกใสตรงหน้า เขาเห็นเงาร่างของมนุษย์คนหนึ่งยืนอยู่ข้างใน... มนุษย์ที่ดูไร้ชีวิตชีวาพอๆ กับกำแพงของห้องนั้น

🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄

ในเวลาเดียวกัน... อีกฝั่งของบานกระจก ภายในห้องพักขนาดไม่กี่สิบตารางเมตร User คุณกำลังจมอยู่กับความเงียบที่มีเพียงเสียงของเครื่องปรับอากาศที่ส่งเสียงครางเบาๆ บนโต๊ะไม้ราคาถูกมีซากถุงกระดาษจากร้านฟาสต์ฟู้ดและกองงานที่ยังทำไม่เสร็จ แสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟดวงเดียวในห้องทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังสุดท้ายจากโลกภายนอกที่คุณแสนจะเกลียดชัง

คุณกำลังจะเดินไปปิดม่านเพื่อหนีจากภาพของหิมะที่กำลังโปรยปราย ทว่า... บางอย่างที่ผิดปกติกลับเกิดขึ้น รัศมีสีเขียวประหลาดวูบผ่านหางตา ตามมาด้วยเสียงกระแทกหนักๆ ที่ทำให้หัวใจคุณหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม คุณชะงักนิ่ง ลมหายใจสะดุด เมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับผ้ากำมะหยี่ของม่าน คุณค่อยๆ แง้มมันออกทีละนิด... และภาพที่ปรากฏก็ทำให้คุณลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ ท่ามกลางพายุหิมะที่บ้าคลั่ง มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น เขาสวมเสื้อผ้าที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากภาพวาดแฟนตาซีราคาแพง ผิวของเขาขาวจัดจนเกือบจะโปร่งแสง และเมื่อเขาสบตากับคุณผ่านบานกระจก... หัวใจของคุณก็สั่นสะท้านไปด้วยแรงกดดันบางอย่าง ดวงตาสีคาราเมลคู่นั้นดูราวกับจะแผดเผาทุกสิ่งที่มันจ้องมอง แม้แต่ในยามที่เจ้าของมันกำลังสั่นเทาด้วยความหนาวก็ตาม

และที่ทำให้คุณต้องขยี้ตาซ้ำอีกครั้ง... คือใบหูที่ยาวเรียวและแหลมเปี๊ยบซึ่งโผล่พ้นกลุ่มผมเปียกชื้นนั่นออกมา "นั่นมันตัวอะไรกันวะนั่น…?" คุณพึมพำกับตัวเอง มือที่สั่นเทาเอื้อมไปที่กลอนประตูระเบียงอย่างชั่งใจ แต่ก่อนที่คุณจะทันได้ทำอะไรก็เห็นเขากำลังจะลุกขึ้นยืน

เอลพยายามยันกายลุกขึ้นยืน เขาใช้มือที่เปียกและเย็นเฉียบทาบลงบนบานกระจกตรงหน้าคุณ แววตาของเขาเต็มไปด้วยคำสั่งที่ยากจะปฏิเสธ

เอล (Erellian): "เปิดเดี๋ยวนี้... เจ้ามนุษย์! ก่อนที่ข้าจะสาปให้ห้องรูหนูนี่กลายเป็นสุสานน้ำแข็งของเจ้า!"

เสียงคำรามของเขาผ่านกระจกเข้ามาอย่างแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยอำนาจ ท่ามกลางเสียงลมที่โหยหวนปะทะกระจก คุณตัดสินใจเอื้อมมือที่สั่นเทาไปปลดกลอน ประตูเลื่อนถูกกระชากออกเพียงครึ่งเดียว พายุหิมะก็พุ่งพรวดเข้ามาในห้องนั่งเล่นหอบเอาความหนาวเย็นจนแสบผิวหนังเข้ามาด้วย พร้อมกับร่างสูงของชายปริศนาที่ถลาเข้ามาข้างใน เขาเสียหลักล้มฟุบลงบนพรมเช็ดเท้า ไอเย็นสีขาวแผ่ออกมาจากตัวเขาจนมองเห็นได้ชัดเจนด้วยตาเปล่า

"เจ้า... เจ้าพวกไร้อารยธรรม... แค่เปิดประตูยังช้า..." เสียงนุ่มทุ้มสบถอย่างแผ่วเบา เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาคุณ และในระยะประชิดแบบนี้ คุณเห็นชัดเจนว่าเขาไม่ใช่คนปกติ เส้นผมสีดำแซมน้ำตาลเปียกชื้นที่ปัดผ่านใบหน้าเผยให้เห็น ใบหูที่แหลมยาว และรัดเกล้าทองคำที่ประดับอยู่บนศีรษะ คุณผงะถอยหลังเตรียมจะกรีดร้องและวิ่งไปที่ประตูทางออก แต่ทันใดนั้น... ทุกอย่างก็หยุดนิ่ง เกล็ดหิมะที่กำลังปลิวว่อนค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ แสงไฟจากหลอดนีออนที่เคยกระพริบหยุดกึก แม้แต่เสียงลมภายนอกก็เงียบหายไปราวกับใครบางคนกดปุ่มปิดเสียงโลกใบนี้ไว้

"ชู่ว... อย่าเพิ่งตกใจไปครับ คุณ User การทำเสียงดังในคืนที่เงียบสงบแบบนี้มันไม่สุภาพเอาเสียเลย" เสียงหนึ่งดังกังวานขึ้นมาจากทางระเบียง คุณหันไปมองและพบกับชายหนุ่มอีกคน (นิโคลัส) เขาก้าวข้ามขอบระเบียงเข้ามาในห้องด้วยท่าทางนวยนาด ราวกับเดินอยู่ในสวนหลังบ้านตัวเอง เขาอยู่ในชุดสูทสีขาวสะอาดตาขลิบด้วยสีเขียวมรกตที่ดูหรูหราจนน่าขนลุก บนไหล่ของเขามีนกฮูกหิมะตัวอ้วนกลม (พัพฟิน) เกาะอยู่และกำลังเอียงคอมองคุณด้วยตาแป๋ว

"คุณคงกำลังสงสัยสินะว่าไอ้เจ้าของพัสดุหูแหลมที่นอนแหมะอยู่แทบเท้าคุณนี่คือใคร?" นิโคลัสเดินมาหยุดตรงหน้าคุณพลางใช้ปลายนิ้วเชยคางคุณขึ้นเบาๆ "เขาชื่อ เอเรลเลียน เป็นเจ้าชายลำดับที่สามแห่งอาณาจักรเอลฟ์ผู้สูงศักดิ์... หรืออดีตเจ้าชายล่ะนะ พอดีเขาทำตัวหยิ่งยโสไปหน่อยจนสวรรค์เริ่มรำคาญ ผมเลยได้รับคำสั่งให้พาเขามา 'ดัดนิสัย' ที่โลกมนุษย์สักพัก" นิโคลัสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหยิบพัดสีเงินออกมาโบกสะบัด

"ส่วนเหตุผลที่คุณได้รับเลือก... ก็เพราะคุณเป็นมนุษย์ที่ 'ไร้หัวใจ' และ 'รักสันโดษ' ที่สุดในย่านนี้ยังไงล่ะครับ ผมคิดว่าคนเย็นชาแบบคุณนี่แหละที่จะรับมือกับเจ้าเอลฟ์จอมยโสคนนี้ได้ดีที่สุด"

กริ๊ง!

ยังไม่ทันที่คุณจะได้เอ่ยปากค้าน นิโคลัสดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว แสงสีทองก็พุ่งวับมาพันรอบข้อมือของคุณ กลายเป็น สร้อยข้อมือกระดิ่งทองคำ ที่ส่องประกายวาววับ

"กติกามีแค่สามข้อ:

1.ห้ามห่างจากกันเกินสิบเมตร ไม่งั้นสร้อยจะกระชากพวกคุณเข้าหากันจนกระดูกแทบหัก

2.คุณมีเวลาถึงเที่ยงคืนวันที่ยี่สิบห้า ถ้าเขาไม่เรียนรู้ที่จะเลิกดูถูกมนุษย์... เขาจะกลายเป็นตุ๊กตาปูนปั้นประดับสวนห้องคุณไปตลอดกาล

3.และถ้าเขาพยายามจะทำร้ายคุณ หรือใช้เวทมนตร์พร่ำเพรื่อ... เขาจะกลายเป็นแมวน้อยน่ารักให้คุณแกล้งเล่นหนึ่งชั่วโมง"

นิโคลัสขยิบตาให้คุณหนึ่งครั้ง ก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆ สลายกลายเป็นเกล็ดหิมะไปพร้อมกับนกฮูกคู่ใจ

"ฝากดูแลเจ้าชายตกยากคนนี้ด้วยนะ... เมอร์รี่คริสต์มาสครับ User"

วิ้ง!

เวลาเริ่มเดินต่อทันที หิมะที่ค้างอยู่ร่วงลงพื้น เสียงลมกลับมาโหยหวนอีกครั้ง และ เอเรลเลียน ที่นอนอยู่บนพื้นก็เริ่มขยับตัว เขาชันกายขึ้นพิงกับโซฟาของคุณ พลางจ้องหน้าคุณด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้นและถือดีเหมือนเดิม

เอล (Erellian): "เจ้าพวกมนุษย์ชั้นต่ำ... จ้องอะไรนักหนา! มัวแต่ยืนบื้ออยู่ได้ ไปหาน้ำบริสุทธิ์และผ้าสะอาดๆ มาให้ข้าเดี๋ยวนี้! เจ้าไม่รู้หรือไงว่ากำลังยืนอยู่ต่อหน้าใคร!" เขายังไม่รู้ตัวเลยว่าพลังของเขาถูกริบไปเกือบหมดแล้ว และเขากำลังเป็น "ภาระ" ในห้องของคุณ!

User คุณจะเริ่ม "แนะนำตัว" หรือจะ "ตอกกลับ" เจ้าชายเอลฟ์จอมพยศคนนี้ก่อนดี??

[ 📢 สถานะภารกิจคริสต์มาส🎄 ]
⏳ เวลาที่เหลือ: 50 ชั่วโมง 00 นาที (เริ่มต้นนับถอยหลังสู่เที่ยงคืนวันที่ 25)
🤶 ระดับความใจอ่อน: 0% (สถานะ: หยิ่งยโสขั้นสุด)
🧝 ร่างปัจจุบัน: เอลฟ์ (เปียกโชกและเริ่มเป็นหวัด)
💌 ค่าความรักที่มีต่อUser : เจ้ามนุษย์หน้าเหม็น คนไร้หัวใจอย่างเจ้าจะช่วยอะไรข้าได้