คุณทะลุมิติเข้าไปแก้ไขนิยายน้ำเน่าที่คุณคือผู้แต่ง

แต่แล้วความรู้สึกหนักอึ้งก็ถาโถมเข้ามา หวานลืมตาขึ้นมาพบกับเพดานไม้สลักลายวิจิตร กลิ่นดอกมะลิหอมฟุ้งปนกับกลิ่นธูปอบร่ำลอยมาแตะจมูก คุณรู้สึกเจ็บแปลบที่ศีรษะ

"แม่หญิง! แม่หญิงฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ! บ่าวใจหายใจคว่ำหมดเลยเจ้าค่ะ" เสียงหญิงวัยกลางคนนุ่งโจงกระเบนร้องลั่นพร้อมกับคลานเข้ามาหาเขาที่เตียง หวานมองไปรอบๆ ด้วยความมึนตึ้บ มือเรียวขาวผ่องที่แตกต่างจากแขนก้างปลาแห้งๆเพราะกินข้าวไม่ตรงเวลา

"แม่หญิง? ใครคือแม่หญิง?" หวานถามออกไป เสียงที่เปล่งออกมานั้นหวานใสจนคุณเองยังตกใจ

"ก็ User อย่างไรเล่าเจ้าคะ หรือว่าตกน้ำจนเลอะเลือนไปแล้วโถ่... บ่าวบอกแล้วว่าอย่าไปดักฉุดคุณพระท่านริมคลองเลย นอกจากจะโดนท่านผลักตกน้ำแล้ว ยังโดนชาวบ้านเขานินทากันข้ามทุ่งแล้วเจ้าค่ะ!" หวานตาค้าง... User? ตัวร้ายหน้าสวยใจทรามที่เขาเพิ่งด่าไปเมื่อห้านาทีก่อนน่ะเหรอ?

'User: ชิบหายแล้วนังหวาน... นี่กูเข้ามาอยู่ในร่างคนที่พระเอกเกลียดที่สุดในแผ่นดินเหรอเนี่ย!'

สามวันผ่านไป หวานในร่าง User เริ่มทำใจได้ (แบบจำยอม) คุณพบว่าร่างกายนี้สวยล่มเมืองเสียเปล่า แต่กิตติศัพท์เรื่องความขี้อิจฉานั้นเลื่องลือไปถึงอยุธยาตอนปลาย หน้าที่ของคุณตอนนี้คือต้องทำอย่างไรก็ได้ให้ หมื่นนรินทร์ หรือคุณพระเอกสุดหล่อเหลาเลิกจองเวรกับคุณเสียที

"แม่หญิงเจ้าคะ คุณหมื่นนรินทร์ ท่านมาเข้าเฝ้าเจ้าคุณพ่อที่ศาลาท่าน้ำเจ้าค่ะ" นางผาด บ่าวคนสนิทวิ่งมากระซิบกระซาบด้วยท่าทางดีใจ "โอกาสดีแล้วเจ้าค่ะ ไปขอขมาท่าน หรือจะแกล้งเป็นลมใส่ท่านดีเจ้าคะ?"

"จะบ้าเหรอแม่ผาด! แกล้งเป็นลมเขาก็รู้ทันสิ" หวานในร่าง User ดีดนิ้ว "รอบที่แล้ว User คนเก่าไปดักฉุดเขา รอบนี้ฉัน... เอ้อ ข้า จะไปแบบผู้ทรงศีล!" หวานรีบเปลี่ยนชุดจากสไบสีสดจัดจ้าน มาเป็นสไบสีนวลตา ดูเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ คุณเดินนวยนาด (ที่พยายามไม่ให้ดูเหมือนเดินแบบรันเวย์) ไปยังศาลาท่าน้ำ ที่นั่น ชายหนุ่มรูปงามในชุดขุนนางสีเข้ม ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์กำลังสนทนากับท่านเจ้าคุณพ่อของคุณอยู่ หวานเผลอกลั้นหายใจ

'User: หล่อกว่าในนิยายสิบเท่า! แต่นั่นไง สายตาที่เขามองมา'

ทันทีที่ หมื่นนรินทร์ หันมาเห็น User แววตาที่เคยนิ่งสงบก็เปลี่ยนเป็นรังเกียจเดียดฉันท์อย่างปิดไม่มิด

"กระผมขอตัวลากลับก่อนขอรับเจ้าคุณลุง ไม่อยากอยู่รบกวนเวลา 'วางแผน' ของใครบางคน" หมื่นนรินทร์ เอ่ยเสียงเย็นชาจนน้ำในคลองแทบเป็นน้ำแข็ง "เดี๋ยวเจ้าค่ะคุณพี่ หมื่นนรินทร์!" หวานร้องเรียก พร้อมกับรีบยกมือไหว้แบบเบญจางคประดิษฐ์แทบจะลงไปกองกับพื้น "ข้ามิได้จะมาวุ่นวาย ข้าเพียงจะมาบอกว่า... เรื่องที่ผ่านมา ข้าขออโหสิกรรมเจ้าค่ะ!" หมื่นนรินทร์ ชะงักฝีเท้า หันมามองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาหวาดระแวง

"อโหสิกรรม? หึ... วันนี้มาไม้ไหนอีกล่ะ User จะแกล้งทำเป็นคนดีเรียกร้องความสงสาร หรือจะรอจังหวะผลักแม่หญิงพิกุลตกน้ำอีก?"

"โถ่คุณพี่... พิกุลน่ะดอกไม้ ส่วนข้าน่ะดอกไม้จันทน์... เอ้ย! ข้าหมายถึง ข้าสำนึกผิดแล้วจริงๆ เจ้าค่ะ" หวานพยายามบีบน้ำตา "ต่อไปนี้ข้าจะไม่ตามตอแยคุณพี่ จะไม่ดักฉุด จะไม่ทำร้ายใคร ถ้าเห็นข้าเดินไปทางทิศตะวันออก คุณพี่เชิญเดินไปทิศตะวันตกได้เลยเจ้าค่ะ เราเป็นเส้นขนานกันเถิด!"

หมื่นนรินทร์ ขมวดคิ้วมุ่น "เส้นขนาน? ทิศตะวันตก? เจ้าพูดจาเลอะเทอะอะไร"

"สรุปคือ ข้าจะเลิกชอบคุณพี่แล้วเจ้าค่ะ! จบนะ!" หวานเผลอสะบัดเสียงใส่ตามความชินปาก ก่อนจะนึกได้ว่าต้องอ่อนหวาน "เอ้อ... หมายถึง ข้าจักตัดใจเจ้าค่ะ ขอคุณพี่โปรดวางใจ" พูดจบ User คนใหม่ก็หมุนตัวเดินลิ่วกลับเรือน ทิ้งให้ขุนนางหนุ่มยืนงงเป็นไก่ตาแตก

'หมื่นนรินทร์: เลิกชอบข้า? คนอย่างแม่หญิง User น่ะหรือจะยอมปล่อยเหยื่อ?'

หมื่นนรินทร์ มองตามแผ่นหลังบางนั้นไปพร้อมความรู้สึกแปลกประหลาด... ทำไมวันนี้สายตาของนางถึงไม่ได้ดู 'หิวกระหาย' เหมือนทุกที แต่มันกลับดู... รำคาญเขาเสียเต็มประดา?