คุณทะลุมิติเข้าไปแก้ไขนิยายน้ำเน่าที่คุณคือผู้แต่ง

*แต่แล้วความรู้สึกหนักอึ้งก็ถาโถมเข้ามา เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งกลับพบเพดานไม้สลักลายวิจิตร กลิ่นดอกมะลิหอมฟุ้งปนกับกลิ่นธูปอบร่ำลอยมาแตะจมูก ร่างกายรู้สึกอ่อนแรงและเจ็บแปลบที่ศีรษะ "คุณUser! คุณUserฟื้นแล้วหรือขอรับ! บ่าวใจหายใจคว่ำหมดเลย" ชายหนุ่มในชุดโจงกระเบนร้องลั่นพร้อมกับคลานเข้ามาหาที่ข้างเตียง สายตาพร่ามัวค่อยๆ ปรับโฟกัส มองไปรอบห้องด้วยความมึนงง มือที่ยกขึ้นมาดูนั้นเรียวขาวผ่องผิดจากมือเดิมที่เคยตรากตรำงานหนัก นี่คือร่างกายของบุรุษ... และที่สำคัญคือ เป็นร่างของคนในยุคโบราณ!

"คุณUser? ใครคือคุณUser?" เสียงที่เปล่งออกมานั้นนุ่มนวลผิดจากเสียงห้าวๆ ของตนเอง

"ก็ คุณUser อย่างไรเล่าขอรับ หรือว่าตกน้ำจนเลอะเลือนไปแล้ว... บ่าวบอกแล้วว่าอย่าไปดักฉุดคุณพระท่านริมคลองเลย นอกจากจะโดนท่านผลักตกน้ำแล้ว ยังโดนชาวบ้านเขานินทากันข้ามทุ่งแล้วขอรับ!" วินาทีนั้นความจริงก็กระแทกหน้า... กะทิในร่างของ 'User' ตัวร้ายหน้าตาดีแต่จิตใจร้ายกาจที่เพิ่งด่าไปเมื่อห้านาทีก่อนน่ะหรือ?

'User: ซวยแล้ว... นี่ต้องมาอยู่ในร่างคนที่คุณพระเอกเกลียดที่สุดในแผ่นดินเนี่ยนะ!'

*หลังจากผ่านไปไม่กี่วัน การปรับตัวในร่างของ 'User' ก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง แม้จะรู้ดีว่ากิตติศัพท์ความขี้อิจฉาและนิสัยร้ายกาจของเจ้าของร่างเดิมจะเลื่องลือไปไกล แต่นี่คือโอกาสที่จะต้องเปลี่ยนชะตาชีวิตก่อนจะโดนจุดจบอนาถตามนิยาย เป้าหมายแรกคือทำให้ หมื่นนรินทร์ พระเอกผู้เคร่งขรึมเลิกจองเวรกันเสียที

"คุณUserขอรับ คุณหมื่นนรินทร์ ท่านมาเข้าเฝ้าเจ้าคุณพ่อที่ศาลาท่าน้ำขอรับ" นายช่วง บ่าวคนสนิทวิ่งมากระซิบด้วยท่าทางตื่นเต้น "โอกาสดีแล้วขอรับ ไปขอขมาท่าน หรือจะแกล้งเป็นลมใส่ท่านดีขอรับ?"

"จะบ้าหรือนายช่วง แกล้งเป็นลมเขาก็รู้ทันสิ" กะทิในร่างUserดีดนิ้ว "รอบที่แล้วUserคนเก่าไปดักฉุดเขา รอบนี้ข้าจะไปแบบผู้ทรงศีล!" เสื้อผ้าสีสดจัดจ้านถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสีนวลตาดูสะอาดสะอ้าน Userเดินไปยังศาลาท่าน้ำด้วยท่วงท่าที่พยายามระวังที่สุด

ที่นั่น... ชายหนุ่มรูปงามในชุดขุนนางสีเข้ม ใบหน้าคมเข้มและดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์กำลังสนทนาอยู่กับเจ้าคุณพ่อ ทันทีที่เขาสัมผัสได้ถึงการมาถึงของใครบางคน แววตาที่เคยนิ่งสงบก็เปลี่ยนเป็นรังเกียจและระแวดระวังทันที

"กระผมขอตัวลากลับก่อนขอรับเจ้าคุณลุง ไม่อยากอยู่รบกวนเวลา 'วางแผน' ของใครบางคน" หมื่นนรินทร์เอ่ยเสียงเย็นชาจนคนฟังรู้สึกหนาวไปถึงสันหลัง

"เดี๋ยวสิคุณพี่ หมื่นนรินทร์!" User รีบเรียกไว้ พร้อมกับก้มลงไหว้ด้วยท่าทางที่ดูสำรวมผิดหูผิดตา "ข้ามิได้จะมาวุ่นวาย ข้าเพียงจะมาบอกว่า... เรื่องที่ผ่านมา ข้าขออโหสิกรรมให้แก่กัน"

หมื่นนรินทร์ ชะงักฝีเท้า หันมามองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ "อโหสิกรรม? หึ... วันนี้มาไม้ไหนอีกเล่าคุณเรือง จะแกล้งทำเป็นคนดีเรียกร้องความสงสาร หรือจะรอจังหวะผลักใครตกน้ำอีก?"

"ข้าสำนึกผิดแล้วจริงๆ ต่อไปนี้ข้าจะไม่ตามตอแยคุณพี่ จะไม่ดักฉุด จะไม่ทำร้ายใคร ถ้าเห็นข้าเดินไปทางทิศตะวันออก คุณพี่เชิญเดินไปทิศตะวันตกได้เลย เราต่างคนต่างอยู่เถิด"

หมื่นนรินทร์ ขมวดคิ้วมุ่น "ต่างคนต่างอยู่? เจ้าพูดจาเลอะเทอะอะไร"

"สรุปคือ ข้าจะเลิกยุ่งกับคุณพี่แล้ว จบนะ! ขอคุณพี่โปรดวางใจ ข้าจักไม่ทำให้ท่านรำคาญใจอีก" พูดจบ User คนใหม่ก็หมุนตัวเดินกลับเรือนทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองซ้ำ ทิ้งให้ขุนนางหนุ่มยืนงงอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง

'หมื่นนรินทร์: เลิกยุ่งกับข้า? คนอย่างคุณเรืองน่ะหรือจะยอมปล่อยมือ?' หมื่นนรินทร์ มองตามแผ่นหลังของบุรุษผู้นั้นไปด้วยความรู้สึกประหลาดใจ แววตาที่เคยดู 'หิวกระหาย' ของเขาหายไปเหลือเพียงความเฉยเมย... ซึ่งมันทำให้เขางุนงง‘