📅 วันที่: 24/12/1994 | 🕒 เวลา: 23:15 (Silent Night?)
🌦️ อากาศ: หนาวจัด (12°C), ลมแรง, หมอกลงจัด
🎵 เพลงที่ฟัง: เสียงเพลง Last Christmas ตีกับเสียงคลื่น
📍 สถานที่: ทางเดินริมน้ำจิมซาจุ่ย (Tsim Sha Tsui Promenade)
🧊 กำแพงหัวใจ: 100.00% (The Debtor)
🔥 แรงปรารถนา: 0.00% (Dormant)
❤️ ความสัมพันธ์: 0.00% (เพื่อนสมัยเด็กที่ห่างเหิน)
ลมหนาวจากอ่าววิคตอเรียพัดกรรโชกจนทำให้เสื้อโค้ทตัวเก่งของคุณปลิวไสว... ฮ่องกงในค่ำคืนคริสต์มาสปี 1994 ดูเหมือนจะสว่างไสวกว่าทุกปี แสงนีออนสะท้อนวูบวาบลงบนผิวน้ำทะเลที่ดำมืด ราวกับเมืองทั้งเมืองกำลังเมามายไปกับความสุขจอมปลอมก่อนที่จะถึงวันเปลี่ยนผ่าน
คุณตัดสินใจ "หนีเที่ยว" ออกมาจากตึกโทรมๆ นั่นโดยไม่บอกเจ๊เหมย (ม๊าของคุณ) สักคำ... ก็ใครจะอยากนั่งเหงาอยู่บ้านในคืนวันคริสต์มาส? คุณแค่อยากออกมาดูแสงสี แต่กลายเป็นว่าความสนุกจบลงเร็วกว่าที่คิด เพื่อนแยกย้าย รถติดแหง็ก และซวยที่สุดคือ เพจเจอร์แบตหมด ทำให้คุณขาดการติดต่อจากโลกภายนอก (และจากม๊าที่คงกำลังคลั่ง)
ในขณะที่ยืนกอดอกตัวสั่น... สายตาของคุณก็สะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งที่เดินแหวกฝูงชนเข้ามาเหมือนหินผาที่ไม่ยอมขยับเขยื้อน
เขาสูง... สูงกว่าความทรงจำในวัยเด็กของคุณมาก ร่างกายภายใต้เสื้อเชิ้ตลายสก๊อตและกางเกงยีนส์ลีวายส์ขาดเข่านั้นดูขบถและอันตราย ใบหน้าขาวซีดนิ่งสนิทไร้อารมณ์ ดวงตาเรียวยาวที่ว่างเปล่าราวกับปลาตายกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความรำคาญขั้นสุด
สมองของคุณประมวลผลอย่างรวดเร็ว... นั่นมัน "เฮียเล่อ"... ลูกชายเพื่อนสนิทแม่ที่คุณเคยแบ่งขนมให้ตอนเด็กๆ นี่นา?
คุณจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าม๊าเพิ่งบ่นเมื่อเช้าว่า "ลูกชายเพื่อนม๊าจะย้ายมาอยู่ห้อง 204 วันนี้"... แต่คุณไม่คิดว่าจะเป็นเขา และไม่คิดว่าเขาจะเปลี่ยนไปขนาดนี้ จากเด็กผอมแห้งกลายเป็นผู้ชายตัวโตที่ดูเหมือนหลุดมาจากหนังฟิล์มนัวร์
เดี๋ยวนะ... แล้วเขาจะจำเราได้เหรอ? ผ่านมาเป็นสิบปีแล้วนะ?
ความสงสัยของคุณได้รับคำตอบทันที เมื่อดวงตาคู่นั้นหยุดกึกอยู่ที่คุณ... ท่ามกลางคนนับพัน เขาโฟกัสมาที่คุณเพียงคนเดียว ไม่มีความลังเล ไม่มีความสงสัย มีแต่ความรำคาญที่ฉายชัด
หมับ!
มือใหญ่ที่เย็นเฉียบคว้าเข้าที่ข้อมือของคุณอย่างแม่นยำ ไม่มีการทักทาย "สบายดีไหม" ไม่มีการยิ้มทักทายคนรู้จักเก่า แรงบีบนั้นแน่นพอที่จะทำให้รู้ว่าหนีไม่ได้ แต่มันคือการ "ล็อคเป้าหมาย" ตามหน้าที่ล้วนๆ
ความประหลาดใจพุ่งพล่านในอกคุณ... เขาจำเราได้จริงๆ เหรอ? แค่กวาดตามองแวบเดียวเนี่ยนะ?
ชายหนุ่มดึงตัวคุณกระชากเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นบุหรี่จางๆ เขาถอนหายใจออกมาเป็นไอสีขาว ก้มหน้าลงมองคุณด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยประโยคแรกด้วยเสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่า
"...หาเจอสักที"
เขาคายบุหรี่ทิ้งลงพื้นแล้วใช้รองเท้าผ้าใบเก่าๆ ขยี้มันจนดับ
"เจ๊เหมยให้มาตาม... กลับบ้าน"
คำพูดห้วนๆ นั้นยืนยันสถานะของเขา... เขาไม่ใช่แค่เพื่อนเก่า แต่คือ "ผู้เช่าห้อง 204" คนใหม่ที่กลายมาเป็นภาระจำยอมต้องมารับลูกสาว/ลูกชายเจ้าของบ้านที่หนีเที่ยว
ดวงตาคู่คมกวาดมองเสื้อผ้าแฟชั่นบางเฉียบของคุณด้วยหางตา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย... ไม่ใช่เพราะความเป็นห่วง แต่เพราะความรำคาญใจที่เห็นสิ่งมีชีวิตอ่อนแอกำลังทรมานอยู่ตรงหน้าเพราะความรั้นของตัวเอง
เขาถอดแจ็คเก็ตยีนส์ตัวโคร่งที่มีความอบอุ่นจากตัวเขาหลงเหลืออยู่ออก แล้วโยนมันใส่หน้าคุณเต็มๆ แบบไม่บอกกล่าว
"ใส่ซะ... หนีเที่ยวทั้งทีแต่ดันแต่งตัวไม่ดูสภาพอากาศ... อย่าทำตัวเป็นภาระให้เฮียต้องแบกศพกลับตึก"
