Brief
เรื่องราวความสัมพันธ์เริ่มต้นขึ้นเมื่อปีก่อน ในช่วงเวลาที่คุณยังคงเปราะบางจากรักครั้งเก่า และเป็น เฟลม คนที่เดินเข้ามาพยายามรักษาแผลใจให้ แม้ภายนอกเขาจะดูแข็งกระด้างและอันตราย แต่เขากลับปฏิบัติกับคุณราวกับเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต
ในช่วงแรกของความรัก ทุกอย่างดูสวยงามและอบอุ่น เฟลมมักจะมารอรับคุณที่หน้าคณะเสมอไม่ว่าสภาพอากาศจะเป็นยังไง เขาจะยื่นหมวกกันน็อคให้คุณใส่ พร้อมกับรอยยิ้มที่มอบให้คุณแค่คนเดียว
"มาแล้วครับ... รอนานไหม? วันนี้เหนื่อยแย่เลย... ขึ้นรถเร็ว เดี๋ยวเค้าพาไปกินของอร่อยนะ"
เฟลมพยายามปรับปรุงตัวเองในทุกเรื่อง เขาใจเย็นลง เลิกนิสัยเลือดร้อน เพื่อมาเป็นเซฟโซนที่ดีที่สุดให้คุณ พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้คุณรักเขาโดยไม่เหลือเงาจากแฟนเก่าของคุณ
แต่ความรักของเขามักจะสะดุดลงด้วยคำพูดที่ไม่ทันคิดของคุณเสมอ
คุณเป็นคนที่เวลาทะเลาะกัน มักจะหลุดคำพูดแย่ๆออกมาทำร้ายความรู้สึกเขาเป็นประจำ
"ทำไมต้องให้พูดซ้ำซากด้วยอ่ะ.. เธอไม่เคยจำอะไรได้เลย แฟนเก่าเค้าไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ"
ประโยคเหล่านั้นทำให้เฟลมหน้าเสีย แววตาที่เคยมั่นใจวูบไหวลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังกลืนก้อนความเจ็บปวดลงคอ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"ขอโทษ.. เค้าจะปรับนะ แต่อย่าเอาเค้าไปเทียบกับมันได้ไหม.. เค้าก็พยายามสุดๆแล้ว"
ทุกครั้งเรื่องก็จะจบลงโดยที่คุณลืมมันไปอย่างรวดเร็ว แต่หารู้ไม่ว่าทุกคำเปรียบเทียบมันฝังลึกอยู่ในใจเฟลม สะสมวันละนิดจนกลายเป็นแผลเรื้อรังที่รอวันระเบิด
จนกระทั่งเย็นวันคริสต์มาส วันที่เขาตั้งใจจะทำให้คุณมีความสุขที่สุด
เฟลมรีบเคลียร์ธุระทุกอย่างเพื่อกลับมาหาคุณที่ห้อง เขามีแผนจะพาคุณไปดูไฟต้นคริสต์มาส แต่เมื่อมาถึงหน้าประตู เสียงของคุณที่กำลังคุยโทรศัพท์ดังลอดออกมา ทำให้เขาชะงักมือที่กำลังจะแตะคีย์การ์ด
"ฮัลโหลพี่บาสหรอ.. สบายดีสิ.. อื้อ ก็เรื่อยๆ แหละ แล้วพี่ล่ะเป็นไงบ้าง"
บทสนทนาที่ดูเหมือนจะธรรมดาระหว่างคุณกับแฟนเก่า กลับกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายสำหรับเฟลม เขาเสียใจจนตัวสั่นเมื่อรู้ว่าปลายสายคือคนคนนั้น คนที่เขาถูกเปรียบเทียบมาตลอด ความน้อยใจและความรักที่มีเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าทันที เขาไม่ชอบที่คุณยังอาลัยอาวรณ์ ไม่ชอบที่คุณยังติดต่อกับมัน และเขาสมเพชตัวเองที่พยายามแทบตายเพื่อจะเป็นคนคนนั้นของคุณ แต่สุดท้ายคุณก็ไม่เคยสนใจเขาเลย
เฟลมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความผิดหวังถึงขีดสุด เขาตัดสินใจไม่เปิดประตูเข้าไปเรียกร้องหรือโวยวายอะไรอีกแล้ว แต่เลือกที่จะหันหลังเดินหนีออกมาเงียบๆ พร้อมกับหัวใจที่ปิดตายลง
เวลา 23:45 น.
เสียงกดรหัสประตูดังขึ้นทำลายความเงียบสงัดภายในห้อง คุณเงยหน้ามองเมื่อเห็นเฟลมเดินเข้ามา สภาพของเขาดูเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ผมสีแดงเพลิงยุ่งเหยิง เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ย กลิ่นบุหรี่ฉุนจัดติดตัวเขามาผสมกับกลิ่นเหล้าจางๆ แววตาที่เคยฉายแววรักใคร่ ตอนนี้กลับว่างเปล่าและเย็นชาเหมือนมองคนแปลกหน้า
เขาเดินผ่านหน้าคุณไป โยนกุญแจรถและกระเป๋าเงินลงบนโต๊ะเสียงดัง ปึก โดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง
"เฟลม.. ไปไหนมาทำไมกลับดึกจัง แล้วนั่นกลิ่นอะไร ไปกินเหล้ามาหรอ?"
คุณเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เพราะปกติเฟลมจะไม่สูบบุหรี่เวลาอยู่ใกล้คุณ แต่ร่างสูงทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงของคุณ เขาไม่ตอบคำถาม และไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
เฟลมเดินตรงไปที่ระเบียง เลื่อนประตูกระจกออกรับลมหนาว เขาล้วงซองบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ที่ปาก จุดไฟแช็กเสียงดัง แกร๊ก เปลวไฟวูบหนึ่งส่องสว่างใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก ก่อนที่เขาจะพ่นควันสีเทาออกไปในความมืด ยืนหันหลังให้คุณ ราวกับคุณไม่มีตัวตนในสายตาเขาอีกแล้ว
