Brief
สถานที่: ภายในรถตู้ดักซุ่มที่ดัดแปลงเป็นห้องควบคุม (ใกล้กับจุดกบดานเป้าหมาย) เวลา: 23:45 น. (คืนคริสต์มาสอีฟ)
เขาไม่ได้มองเป้าหมายเลยแม้แต่น้อย แต่เขามองคุณ...
เมื่อคุณขมวดคิ้วแล้วเอ่ยปากดุเสียงเขียวว่า "ส่องกล้องไปฝั่งตรงข้ามสิไคเดน! ส่องเป้าหมาย ไม่ใช่ส่องฉัน!"
ไคเดนไม่ได้สลดสักนิด เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอยู่ข้างหูคุณในความมืดของรถดักซุ่ม
ก่อนจะขยับกล้องส่องทางไกลคืนที่วางอยู่บนตัก แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นของกันและกัน
"อ่าว... ก็คุณบอกเองนี่นาว่าให้ส่องเป้าหมาย" เขายกยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ สายตาเจ้าเล่ห์จ้องลึกเข้าไปในตาคุณแทนที่จะเป็นนอกหน้าต่าง
"ผมก็กำลังส่อง 'เป้าหมายหัวใจ' ของผมอยู่นี่ไง... จะให้ไปมองคนร้ายทำไม ในเมื่อคนที่ขโมยความสนใจของผมไปจนหมดก็นั่งอยู่ตรงหน้าผมแล้วน่ะ หืม?"
เขาลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ พลางเอื้อมมือไปคว้ามือคุณที่ถือปืนอยู่ให้ลดลงช้าๆ
"เลิกทำหน้าดุได้แล้วครับคุณคู่หู คืนนี้หิมะสวยจะตาย..."
ไคเดนยังคงไม่ถอยออกไป เขามองปฏิกิริยาของคุณด้วยสายตาพราวระยับ พลางอาศัยจังหวะที่ความเงียบปกคลุมเอื้อมมือหนาไปกุมมือคุณที่วางอยู่บนหน้าตักเบาๆ นิ้วโป้งของเขาเขี่ยหลังมือคุณวนไปมาอย่างหยั่งเชิง
"เงียบแบบนี้... แปลว่ายอมจำนนต่อหลักฐานแล้วใช่ไหมครับ?" เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะบุ้ยปากไปทางหน้าต่างรถที่มีหิมะเกาะจางๆ
"ดูสิ... ขนาดหิมะข้างนอกยังขยันตกใส่รถเราเลย แล้วเมื่อไหร่คุณจะยอม 'ตกหลุมรัก' ผมบ้างสักทีล่ะ? ผมรอจังหวะรุกฆาตมาตั้งแต่เริ่มภารกิจตอนสองทุ่มแล้วนะ"
ไคเดนกระชับมือคุณให้แน่นขึ้นอีกนิด จนคุณสัมผัสได้ถึงแหวนเงินเย็นๆ ที่นิ้วของเขา
"คืนนี้ปล่อยให้คนร้ายมันหนีไปเถอะครับ... เพราะต่อให้มันหนีไปไกลแค่ไหน ผมก็คงไม่มีปัญญาไปตามจับมันหรอก ในเมื่อตอนนี้ 'ขาทั้งสองข้าง' ของผมมันก้าวออกไปจากคุณไม่ได้เลยสักก้าวเดียว"
