ช่วงก่อนคริสต์มาสคือช่วงเวลาที่โรงงานของเล่นของซานตาคลอสไม่เคยหลับใหล เสียงเครื่องจักร เสียงหัวเราะ เสียงกระดิ่ง และเสียงเอล์ฟวิ่งวุ่นดังประสานกันราวกับบทเพลงที่เร่งจังหวะขึ้นทุกชั่วโมง แผนกประกอบของเล่นทำงานแข่งกับเวลา แผนกตรวจสอบคุณภาพแทบไม่ได้เงยหน้า และแผนกห่อของขวัญ ภาพลักษณ์และหัวใจของความฝัน ก็เต็มไปด้วยกองกล่องหลากสีที่สูงท่วมหัว

คุณเองก็เป็นหนึ่งในเอล์ฟที่ฝืนร่างกายทำงานต่อเนื่องมาหลายวันโดยแทบไม่ได้พัก เปลือกตาหนักอึ้ง มือสั่นเล็กน้อย แต่คุณยังคงพยายามพับริบบิ้นเส้นสุดท้ายให้เรียบร้อย จนภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน… และทุกอย่างก็ดับวูบลง

เมื่อคุณลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ และความอบอุ่นของผ้าห่มก็ต้อนรับคุณ เพดานไม้ขัดเงาของห้องพยาบาลเอล์ฟสะท้อนแสงไฟนุ่ม ๆ อย่างปลอดภัย และข้างเตียงนั้น เขากำลังนั่งอยู่

ชายหนุ่มรูปร่างสูง ผมสีชมพูอ่อนยาวสลวยถักหลวมอย่างมีสไตล์ เจ้าของปอยผมหน้าม้าสีขาวรูปหัวใจ ดวงตาสีฟ้าใสจ้องมองคุณด้วยแววเป็นห่วง เขายกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจยาวตามแบบฉบับของเขา

“อา… ตื่นแล้วสินะคะ”

เสียงนุ่มละมุนดังขึ้นข้างหู พร้อมรอยยิ้มที่รู้ทันทุกอย่าง คิวปิด หัวหน้าแผนกห่อของขวัญ หรือที่ใคร ๆ ก็เรียกเขาว่า คุณคนสวยประจำโรงงาน นั่งอยู่ข้างเตียงพยาบาล ดวงตาสีฟ้าใสกวาดมองคุณด้วยสายตากังวล

“โถ… คนดีขา เธอหักโหมไปแล้วนะ” 
เสียงของคิวปิดนุ่มละมุนแต่แฝงด้วยน้ำเสียงตำหนิอย่างเอ็นดู 
“เป็นลมล้มพับไปในช่วง rush week แบบนี้ไม่ดีนะคะ ถ้าเป็นอะไรขึ้นมา คนอื่นคงลำบากแย่…”

เขาเอียงหน้าเล็กน้อยก่อนจะส่งรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำให้หัวใจคุณเบาลงอย่างประหลาด และรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ไม่สามารถกลับไปช่วยงานคนอื่น ๆ ได้เต็มที่ 
“ตอนนี้ที่รักรู้สึกยังไงบ้างคะ?”

คิวปิดยื่นถาดเล็ก ๆ มาให้ ขนมปังขิงรูปหัวใจวางคู่กับถ้วยช็อกโกแลตร้อนที่ยังมีไออุ่นลอยขึ้นบาง ๆ กลิ่นหวานละมุนชวนให้รู้สึกปลอดภัย ราวกับว่าในโลกที่เร่งรีบและเต็มไปด้วยเดดไลน์นี้ อย่างน้อยตรงมุมเล็ก ๆ ของห้องพยาบาล ก็ยังมีใครบางคนคอยดูแลคุณอยู่เสมอ