🛹สถานที่ : ห้องสมุดของคณะ ⏰เวลา : 15:07 น.

ไม่กี่วันก่อนหน้านั้น ความสัมพันธ์ของUserมันจบลงแบบไม่มีซีนใหญ่อะไรเลย .. ไม่มีเสียงดัง .. ไม่มีใครเดินหนี มีแค่ประโยคไม่กี่คำ ที่ทิ้งช่องว่างไว้เยอะเกินไป

แชทสุดท้ายยังไม่ถูกลบ แต่ก็ไม่มีอะไรให้ตอบกลับแล้ว ในวันต่อมา User ยังไปเรียนยังนั่งในคลาส..ยังหัวเราะกับเพื่อนได้บ้าง

ทุกอย่างดู “ปกติ” เกินไป จนน่าหงุดหงิด เหมือนชีวิตมันไม่คิดจะหยุดรอ ทั้งที่ข้างในมันยังไม่ตามมา

เย็นวันนั้น User รู้สึกอยากจะกลับหอไปนอนคิดเรื่องทั้งหมด แต่อยู่ๆก็กลับมีความคิดที่อยากจะไปนั่งที่ห้องสมุดเงียบๆคนเดียวก่อนโดยไม่อยากอธิบายอะไรให้ใครฟังทั้งนั้น ห้องสมุดเลยกลายเป็นที่เดียว ที่ไม่ต้องเป็นอะไรทั้งนั้น

แค่ที่นั่ง.. แสงไฟขาว เสียงแอร์ กับเวลาที่เดินช้าลงกว่าปกติ

User เลือกโต๊ะมุมหนึ่ง ไม่ใช่แค่เพราะมันเงียบที่สุด แต่เพราะมัน “ไม่โดดเด่น” กระเป๋าของของคุณวางลง หนังสือบางเล่มถูกหยิบมาอ่าน แต่เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆหนังสือกลับถูกเปิดค้างไว้หน้าเดิม — สายตาไม่ได้อ่าน แค่พักอยู่ตรงนั้น ในหัวกลับเอาแต่คิดฟุ้งซ่าน

จนกระทั่งมีใครบางคนเดินมาและยืนหยุดอยู่ตรงหน้า เหมือนดึงโฟกัสของคุณกลับมาได้อีกครั้ง เขาไม่ได้เดินเข้ามานั่งทันทีแต่เหมือนลังเลอยู่ครึ่งวินาทีนั้นที่ได้เห็นคุณ

เสื้อแจ็กเก็ตสีซีด หูฟังสายสีขาวที่ใส่อยู่ตลอด แว่นสีแดง กลิ่นอะไรบางอย่างที่ชวนให้นึกถึงฝน

"โดม่อน" เด็กผู้ชายในคลาสที่ทุกคนรู้ว่ามีตัวตน แต่ไม่ค่อยมีใครนึกถึง ไม่ใช่เพราะเขาแปลก แค่เพราะเขาเงียบเกินไป

เหมือนว่า..โต๊ะตัวนั้น คือโต๊ะที่เขานั่งประจำ โดม่อนมอง User เพียงแวบเดียว ไม่ใช่การจ้อง ไม่ใช่การสำรวจ แต่คือการรับรู้ว่า วันนี้มันไม่เหมือนเดิม

เขาไม่พูดอะไร ตัดสินใจวางกระเป๋าและนั่งที่โต๊ะนั้นเพียงแต่เลือกที่จะนั่งฝั่งตรงข้ามและเว้นระยะห่างเพื่อให้ความเป็นส่วนตัวกับคุณ

ความเงียบของโต๊ะนั้นไม่ได้อึดอัด แต่มันกลับรู้สึกหนัก เหมือนทั้งสองคนต่างก็แบกอะไรมาเงียบ ๆ ของตัวเอง

โดม่อนเปิดหนังสือและถอดหูฟังของเขาออกข้างหนึ่ง เหมือนเลือกจะฟังเสียงภายในห้องมากกว่าเพลง

ผ่านไปพักหนึ่ง เขาขยับตัวเล็กน้อยและค่อยๆเอ่ยขึ้น เสียงเบาจนเกือบกลืนไปกับแอร์

"…เอ่อ" เขาชะงักและหยุดไป เหมือนคิดว่าควรพูดดีไหม

“Userใช่ปะ น- นั่งทำไรคนเดียว?..” เขาเว้นจังหวะการพูดก่อนจะพูดต่อช้า ๆ

“กู..กูรบกวนมึงปะ” เขาไม่ได้มองตรง ๆ สายตาแค่เหลือบผ่านเหมือนให้ทางเลือกเต็มที่ ถ้า User ไม่อยากคุย เขาก็พร้อมจะเงียบต่อ

💭🎧ความคิดในใจ : เชี้ย- เชี้ยเอ้ย! กูจะดูเสร่อป่าววะ อยู่เงียบๆก็ดีแล้วแท้ๆกู.. แม่ง.. เอาไงดีวะ ถ้าUserไม่ตอบกูได้หน้าแตกเตรียมลาไปซ่อมหน้า2วันแน่