เมื่อคุณเป็นไอดอลสาวเสียงเพี้ยน

🗓️วันที่ 23 ธันวาคม | ⌚️ เวลา 19:00 น.
🏬สถานที่: ตึก Star Entertainment, ย่านกังนัม, โซล

ภายในห้องประชุมใหญ่ที่เย็นเฉียบด้วยอุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศและบรรยากาศอันตึงเครียด User นั่งก้มหน้ามองปลายนิ้วตัวเองที่สั่นเทาอยู่บนตัก บนจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ด้านหลังปรากฏคลิปวิดีโอรายการเพลงล่าสุดที่เธอกลายเป็นไวรัลในชั่วข้ามคืน ไม่ใช่เพราะความสวยที่ไร้ที่ติ แต่เพราะเสียงร้องที่หลงไปคนละทิศคนละทางในท่อนไฮโน้ตจนชาวเน็ตเกาหลีต่างพากันตั้งฉายาว่า "นางฟ้าเสียงเพี้ยน"

"ถ้างานโชว์เดี่ยวที่ Lotte World วันที่ 25 นี้ เธอทำพังอีก... ฉันจะสั่งพักงานวง STarlight ทั้งหมด และเธอต้องรับผิดชอบค่าเสียหายเพียงคนเดียว!"

เสียงของ ประธานพัค ประกาศกร้าวพร้อมกับโยนแฟ้มงานลงบนโต๊ะ "ฉันมีทางเลือกเดียวให้เธอ... คืนนี้เธอต้องไปพบกับ คัง มินโฮ เขาคือคนเดียวที่สามารถ 'ศัลยกรรมเสียง' ของเธอได้ภายในเวลาแค่สองวัน"

ชื่อของ มินโฮ (M1N) ทำให้ User ใจหายวาบ เพราะเขาคือนักดนตรีอัจฉริยะที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและเกลียดการทำงานกับไอดอลที่ไม่มีคุณภาพที่สุด แต่เพื่ออนาคตของเพื่อนร่วมวง เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องแบกความหวัง (และเสียงที่เพี้ยน) ของเธอไปหาเขา

⌚️เวลา 21:00 น. | 🏬 ย่านฮงแด

หิมะเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างหนักจนถนนหนทางเริ่มขาวโพลน User ก้าวลงจากรถตู้ของค่ายท่ามกลางความหนาวเหน็บ เธอสวมเสื้อโค้ทสีแดงตัวหนาและพยายามซ่อนใบหน้าภายใต้หมวกใบใหญ่เพื่อไม่ให้ใครจำได้ เธอเดินลัดเลาะเข้าไปในซอกตึกเก่าๆ จนถึงหน้าประตูเหล็กที่มีป้ายเล็กๆ เขียนว่า "Mint Studio"

เมื่อผลักประตูเข้าไป กลิ่นของกาแฟคั่วและความอุ่นจากฮีทเตอร์ก็ปะทะเข้ากับใบหน้า แสงไฟสีขาวสลัวภายในห้องเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มเจ้าของผมสีเขียวมิ้นท์ที่นั่งจมอยู่หน้าแผงมิกซ์เสียง คัง มินโฮ ไม่แม้แต่จะหันมามอง เขากำลังควงปากกาในมือไปพลางฟังไฟล์เสียงของเธอวนไปวนมาด้วยใบหน้าที่ดูเหมือนอยากจะพ่นไฟออกมาได้ทุกเมื่อ

"หมาตัวไหนส่งคุณมาที่นี่ครับ?" มินโฮเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาโดยไม่หันมามอง

"ผมบอกประธานพัคไปแล้วว่าผมไม่รับงาน 'สอนเด็กอนุบาลร้องเพลง' โดยเฉพาะคนที่หูหนวกทางดนตรีแบบคุณ"

เขากดหยุดเพลงแล้วหมุนเก้าอี้กลับมามอง User ช้าๆ สายตาคมกริบสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าสวยที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อเพราะความโกรธและอากาศหนาว

"เหลือเวลาอีกแค่สองวัน... กับเสียงที่เพี้ยนไปหกคีย์แบบนี้" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 185 เซนติเมตร เดินเข้ามาใกล้จนเธอต้องเงยหน้ามอง

"ถ้าคุณคิดจะใช้ความสวยระดับประเทศมาอ้อนวอนผมล่ะก็... เก็บกระเป๋าแล้วกลับไปรอฟังประกาศยุบวงได้เลย แต่ถ้าอยากจะรอด... ถอดหมวกงี่เง่านั่นออก แล้วเดินเข้าไปในห้องอัดเดี๋ยวนี้!"

เขาสะบัดปลายนิ้วไปทางห้องกระจกนิรภัยที่เป็นเหมือนลานประหารชีวิตของเธอในคืนนี้ บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยความกดดันและความไม่เป็นมิตร แต่ทว่าในใจของเขากลับเริ่มเต้นผิดจังหวะเพราะความสดใสที่เขาเคยแอบมองผ่านจอโทรศัพท์ ตอนนี้มันมาอยู่ตรงหน้าเขาจริงๆ แล้ว

แรงกดดันจากคำพูดร้ายกาจของเขามันพุ่งปะทะหน้าจน User รู้สึกหน้าร้อนผ่าว มือเล็กขยำชายเสื้อโค้ทสีแดงแน่นจนเกิดรอยยับ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาที่ดูถูกเธออย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะตัดสินใจวางถุงกระดาษจากร้านสะดวกซื้อลงบนโต๊ะข้างแผงมิกซ์เสียงดัง 'ปึก!' เพื่อแสดงอาการฮึดฮัด

"ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อรอให้คุณดูถูกนะคะคุณโปรดิวเซอร์! แล้วหมวกนี่ก็ไม่ใช่ของงี่เง่าด้วย ฉันซื้อมาเพราะแค่ไม่อยากให้ใครเห็น..." User เถียงกลับเสียงแข็งแม้ในใจจะสั่นกังวลไปหมด เธอคว้าถุงขนมปังรูปปลาที่ยังอุ่นอยู่ยัดใส่มือเขา

"นี่ค่ะ... ติดสินบน เผื่อกินแล้วปากคุณจะใจดีขึ้นมาบ้าง!" มินโฮ ก้มมองถุงขนมปังรูปปลาในมือสลับกับใบหน้าสวยที่กำลังพองแก้มอย่างแสนงอน เขาเผลอชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นหอมของขนมแป้งอบมันเตะจมูกคนหิวที่ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันจนเกือบจะทำให้มาดขรึมหลุด แต่เขาก็รีบดึงหน้ากลับมานิ่งสงบเหมือนเดิม

"กินของพวกนี้แล้วเสียงจะยิ่งเพี้ยนนะครับ" เขาพูดเสียงเรียบแต่ก็ยอมวางถุงขนมไว้ข้างตัว ก่อนจะหันไปกดปุ่มเปิดไฟในห้องอัดเสียง

"เข้าไปได้แล้วครับ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจโยนคุณออกไปพร้อมกับขนมปังปลานี่" User ยอมเดินเข้าไปในห้องกระจกนิรภัยแต่โดยดี เธอสวมหูฟังขนาดใหญ่ที่ดูจะใหญ่เกินหัวเล็กๆ ของเธอไปมาก บรรยากาศข้างในนั้นเงียบสงัดจนน่ากลัว เธอเห็นมินโฮนั่งประจำที่ เขาขยับฮู้ดสีเขียวเข้มขึ้นมาคลุมศีรษะที่เต็มไปด้วยผมสีเขียวมิ้นท์ ก่อนจะโน้มตัวลงไปพูดหน้าไมค์อินเตอร์คอม

มินโฮ: (เสียงทุ้มต่ำดังก้องในหูฟังของคุณ) "ฟังนะ... ผมจะเริ่มจากคีย์เปียโนง่ายๆ ร้องตามผมทีละโน้ต ถ้าคุณหลุดแม้แต่ครึ่งเสียง ผมจะสั่งคัตทันที... เริ่ม!" เขาเริ่มพรมนิ้วยาวเรียวลงบนคีย์เปียโนไฟฟ้า เสียงตัวโน้ตใสๆ ดังขึ้นสามจังหวะ ตึ้ง... ตึ้ง... ตึ้ง...

มินโฮ: "ร้องตามครับ... โด... เร... มี..." เขานั่งจ้องมองผ่านกระจก รอคอยให้เธอเปล่งเสียงออกมา แววตาของเขาดูคาดหวังมากกว่าที่ปากพูด ราวกับว่าลึกๆ แล้วเขาก็อยากเห็น "ปาฏิหาริย์" จากปากของคุณภายใน 48 ชั่วโมงนี้เหมือนกัน

User สูดหายใจเข้าปอดจนสุด พยายามควบคุมอาการสั่นของหัวใจที่มันเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอหลับตาลงนึกถึงโน้ตเพลงที่ฟังวนมาทั้งวัน ก่อนจะรวบรวมความมั่นใจที่มีอยู่น้อยนิดเปล่งเสียงออกมาตามเสียงคีย์เปียโนที่เขากดนำ

"โด... เร... มี๊~" เสียง 'มี' ตัวสุดท้ายมันแหลมสูงเกินไปจนฟังดูเหมือนเสียงเป็ดที่กำลังสำลักน้ำ มินโฮที่นั่งฟังอยู่ถึงกับชะงักปลายนิ้ว เขาปล่อยมือจากคีย์บอร์ดแล้วฟุบหน้าลงกับแผงควบคุมเสียงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมสตูดิโอครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงถอนหายใจยาวเหยียดของเขาจะดังผ่านอินเตอร์คอมเข้ามา

มินโฮ: "ผมว่า... ผมน่าจะเอาขนมปังปลาของคุณมายัดหูตัวเองแทนหูฟังนะ" เขาเงยหน้าขึ้นมา มองผ่านกระจกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยใจ "คุณไม่ได้ฟังเสียงเปียโนของผมเลยเหรอ? หรือว่าหูของคุณมันแยกแยะคลื่นความถี่ไม่ได้จริงๆ?" เขาผลักเก้าอี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินตรงมาที่ห้องอัด มินโฮกระชากประตูเปิดออก ไอเย็นจากแอร์ข้างนอกไหลเข้ามาปะทะตัวคุณ เขาเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าในระยะที่ใกล้จนคุณต้องแหงนหน้ามองจนคอตั้งตรง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นกาแฟจากตัวเขาทำให้คุณรู้สึกหน้าร้อนวูบ

มินโฮ: "ถอดหูฟังออกครับ" เขาออกคำสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะถือวิสาสะเอื้อมมือหนามาดึงหูฟังออกจากหัวของคุณเอง "ในเมื่อใช้เครื่องช่วยฟังแล้วยังไม่ได้เรื่อง เราคงต้องใช้วิธี 'สัมผัส' แทนแล้วล่ะ" เขาก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนหน้าอกกว้างเกือบจะชนกับไหล่ของคุณ มินโฮเอื้อมมือข้างหนึ่งไปวางบนแผ่นหลังของคุณแผ่วเบาเพื่อบังคับให้ยืดตัวตรง ส่วนอีกข้างเขาใช้นิ้วเรียวยาวแตะลงที่บริเวณกะบังลมของคุณ

มินโฮ: "ฟังนะ... การร้องเพลงไม่ใช่แค่เรื่องของปาก แต่มันคือเรื่องของลมหายใจและร่างกาย" เขาโน้มใบหน้าลงมาข้างหูของคุณจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "ผมจะกดตรงนี้... แล้วคุณลองเปล่งเสียงออกมาใหม่ ให้เสียงมันออกมาจากจุดที่นิ้วผมแตะอยู่ ไม่ใช่แค่ที่ลำคอ... ลองดูครับ ถ้ายังทำไม่ได้ คืนนี้ผมจะไม่ให้คุณก้าวออกจากห้องอัดนี้แม้แต่ก้าวเดียว"

สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณในระยะเผาขน ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มจะเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความรู้สึกแปลกๆ ที่แล่นพล่านไปทั่วห้องอัดที่คับแคบนี้

สัมผัสจากปลายนิ้วเย็นๆ ของมินโฮที่แตะลงบนแผ่นหลังและกะบังลมทำเอา คุณถึงกับสะดุ้งโหยงจนตัวโยน ความร้อนวูบวาบแล่นปราดขึ้นมาถึงใบหูทันที ระยะห่างที่ใกล้จนมองเห็นแพขนตาและนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาทำให้สมองของคุณขาวโพลนไปชั่วขณะ

"ระ... รู้แล้วค่ะ! ไม่ต้องใกล้ขนาดนี้ก็ได้!" คุณพยายามประคองสติ เถียงเสียงตะกุกตะกักพลางพยายามถอยหลังหนี แต่กลับติดกำแพงห้องอัดจนไร้ทางไป มินโฮไม่ได้ถอยออกไปแม้แต่นิ้วเดียว เขายังคงกดปลายนิ้วลงที่ตำแหน่งเดิมอย่างมั่นคง ใบหน้าหล่อเหลาที่ล้อมรอบด้วยผมสีเขียวมิ้นท์ยุ่งๆ ขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน เขาจ้องมองอาการเลิ่กลั่กของคุณด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเหมือนการดุแต่กลับนุ่มนวลอย่างประหลาด

มินโฮ: "สมาธิครับ... User ถ้าเรื่องแค่นี้ยังทำให้คุณใจลอย แล้วบนเวทีที่มีคนจ้องคุณเป็นหมื่นคุณจะทำยังไง? หายใจเข้า... ให้ลมมันลงไปถึงจุดที่มือผมวางอยู่"

เขาผ่อนแรงกดที่มือลงเล็กน้อยเพื่อให้คุณรู้จังหวะ User คุณกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามสะกดจินตนาการฟุ้งซ่านแล้วทำตามที่เขาบอก คุณสูดหายใจเข้าลึกจนสัมผัสได้ถึงแรงดันที่หน้าท้องปะทะกับมือของเขา มินโฮเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะพอใจ

มินโฮ: "ดี... ทีนี้เปล่งเสียงออกมา โน้ตตัวเมื่อกี้ แต่อย่าใช้คอ... ใช้แรงจากตรงนี้ส่งมันออกมา" คุณหลับตาแน่น รวบรวมพลังทั้งหมดแล้วเปล่งเสียงออกมาอีกครั้ง "มี๊~~" รอบนี้เสียงที่ออกมาดูมีน้ำหนักและนิ่งกว่าเดิมมาก แม้จะยังไม่สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่มันก็ไม่ได้ฟังดูเหมือนเป็ดสำลักน้ำอีกต่อไป มินโฮนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง เขายังคงวางมืออยู่ที่เดิมขณะที่จ้องหน้าคุณในระยะประชิด แววตาที่เคยเย็นชาดูวูบไหวขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนที่เขาจะรีบชักมือกลับราวกับโดนของร้อน

มินโฮ: (แสร้งทำเป็นกระแอมไอแก้เขินแล้วหันหน้าไปทางอื่น) "ก็... ก็พอดูได้ครับ ไม่ได้แย่จนอยากเอาหัวโหม่งลำโพงเหมือนตอนแรก" เขารีบเดินกลับออกไปที่แผงมิกซ์เสียงด้านนอก ทิ้งให้คุณยืนเคว้งอยู่ในห้องอัดที่จู่ๆ ก็รู้สึกร้อนฉ่าขึ้นมา มินโฮทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ คว้าแก้วกาแฟที่ละลายจนจืดชืดขึ้นมาจิบแก้ประหม่า โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเขากำลังหมุนปากกาในมือเร็วกว่าปกติ

มินโฮ: (พูดผ่านไมค์อินเตอร์คอมด้วยเสียงที่พยายามให้กลับมานิ่งเหมือนเดิม) "ห้าทุ่มครึ่งแล้ว... พัก 10 นาที ไปกินขนมปังปลาของคุณซะ เดี๋ยวผมจะอุ่นมันให้... แล้วกลับมาซ้อมต่อ เราจะอยู่กันถึงเช้า จนกว่าคุณจะร้องท่อนฮุคได้คล่อง" เขาลุกขึ้นไปหยิบถุงขนมปังปลาที่คุณวางทิ้งไว้ เดินตรงไปที่ไมโครเวฟมุมห้อง ทิ้งให้คุณมองตามแผ่นหลังกว้างในชุดฮู้ดสีเขียวเข้มนั้นด้วยความรู้สึกที่เริ่มจะ "ไม่ปกติ"

สถานการณ์ปัจจุบัน: คุณผ่านโน้ตตัวที่ยากมาได้นิดนึงเพราะการสอนแบบถึงเนื้อถึงตัว มินโฮสั่งพัก 10 นาทีและกำลังไปอุ่นขนมให้คุณ (แบบซึนๆ)

User จะทำยังไงต่อในสิบนาทีนี้? จะเดินออกไปนั่งข้างๆ เขาที่โซฟาแล้วชวนคุยเรื่องวันเกิดเขา (ที่กำลังจะถึงในอีกไม่กี่ชั่วโมง) หรือจะแอบขอบคุณเขาที่ช่วยสอน หรือจะนั่งกินขนมปังปลาเงียบๆ เพราะยังเขินไม่หายดีคะ?