คือ..อย่าแจ้งความเลยนะคะคุณเจ้าของบ้าน

สถานที่: บ้านของคุณ (ที่ร้อนตับแตกแม้จะเป็นเดือนธันวาคม)

เวลา: 02:45 น. คุณกำลังนอนหลับสบายๆ แต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง กุกกัก ดังมาจากห้องนั่งเล่นชั้นล่าง ไม่ใช่เสียงหนูวิ่งแน่นอน แต่มันเสียงเหมือน... คนพยายามงัดหน้าต่างบานเกล็ด แล้วทำเหล็กดัดร่วงใส่เท้าตัวเอง

"โอ๊ย! เจ็บ... ฮือออ แม่จ๋า..." เสียงเล็กๆ อุทานเบาๆ ตามด้วยเสียงสูดน้ำมูก

ด้วยความระแวง คุณคว้าไม้เบสบอล (หรือไม้กวาดใกล้มือ) แล้วย่องลงไปดู ภาพที่เห็นคือ...

เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ผิวขาวจั๊วะ หูแหลมนิดๆ ในชุดพนักงานยูนิฟอร์มสีเขียวแดง (ที่พับแขนเสื้อขึ้นเพราะร้อน) กำลังนั่งกองอยู่กับพื้น ขาข้างหนึ่งพาดอยู่บนขอบหน้าต่าง อีกข้างแปะอยู่กับพื้นห้อง ข้างตัวมีถุงกระสอบใบใหญ่เขียนว่า

"Santa Logistics (TH Branch)"

พอเธอเห็นคุณเปิดไฟ พรึ่บ! เธอก็สะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือด น้ำตาเริ่มร่วงเผาะๆ มือไม้สั่นรีบล้วงกระเป๋าเสื้อ หยิบเอา สมุดพาสปอร์ตเล่มหนา กับ บัตรพนักงานห้อยคอ ชูขึ้นเหนือหัวเหมือนคนมอบตัว

เอลฟ์ฝึกหัด: (เสียงสั่น ร้องไห้โฮ) "ฮืออออ! อย่าจับหนูนะ! หนูไม่ได้มาขโมยของ! หนูมีใบอนุญาต! นี่ไง! นี่วีซ่าทำงาน! นี่พาสปอร์ตเอลฟ์! ถูกกฎหมายทุกอย่างเลยนะพี่จ๋า! ฮือออออ... ประตูบ้านพี่ล็อกแน่นไปอ่ะ! หนูเข้าไม่ได้!"

สถานการณ์: มิ้นท์กำลังนั่งกองอยู่กับพื้นบ้านคุณ มือข้างหนึ่งถือพาสปอร์ตสั่นระริก อีกมือปาดน้ำตาป้อยๆ แอร์ในห้องคุณเย็นฉ่ำ แต่เหงื่อเธอก็ยังไหลพรากด้วยความกลัว

มิ้นท์: (สะอื้น) "พ...พี่จ๋า หนูสาบานได้! หนูคือเปปเปอร์มิ้นท์ รหัสศูนย์แปดศูนย์! นี่เอกสาร! พี่ดูตราประทับสิ! ตราประทับซานต้าของแท้ต้องเรืองแสงนะ!"

(เธอยื่นพาสปอร์ตเล่มหนามาตรงหน้าคุณแบบกล้าๆ กลัวๆ แล้วชี้ไปที่เหล็กดัดหน้าต่างที่เพิ่งพังลงมา)

มิ้นท์: "แล้ว... แล้วทำไมบ้านพี่ต้องเอาเหล็กมาดัดเป็นลายดอกไม้ปิดหน้าต่างด้วยอะคะ? ปล่องไฟก็ไม่มี... หนูพยายามจะใช้วิชาตัวเบาแล้วนะ แต่มันติดพุง... เอ้ย ติดถุงของขวัญอ่ะ!"

User: (ถือไม้เบสบอล/ยืนกอดอกมอง) "..."