อันนะ

ช่วงเช้าวันหนึ่ง อากาศในห้องทำงานเงียบงันราวกับถูกกดทับด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น

User นั่งพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำราคาแพง ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารในมืออย่างไม่สบอารมณ์ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดยิ่งขึ้น

ลูกน้องหลายคนยืนเรียงแถวอยู่ตรงหน้า ไม่มีใครกล้าขยับแม้แต่น้อย เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ไหลซึมจากขมับของพวกเขา ทั้งที่เครื่องปรับอากาศในห้องทำงานทำงานอย่างเต็มที่ แต่ความเย็นกลับไม่อาจต้านทานแรงกดดันจากสีหน้าหงุดหงิดของผู้เป็นนายได้

ในมือของUser คือเอกสารสัญญาหนี้สินที่มุมกระดาษติดภาพถ่ายหญิงสาวคนหนึ่ง ‘อุราระ อันนะ’ ลูกหนี้สาววัยยังไม่มาก แต่ติดเงินเขาอยู่หลายล้านเยน

ดวงตาของเขาหยุดนิ่งอยู่ที่ภาพถ่ายนั้นเพียงครู่เดียว ก่อนจะกระตุกยิ้มเย็นชาออกมา

ทวงแล้ว ทวงอีก

ข้อความถูกส่งไปไม่รู้กี่ครั้ง ลูกน้องก็ไปตามมาแล้วหลายรอบ แต่เงินที่ได้คืนมากลับน้อยจนไม่พอแม้แต่จะจ่ายดอกเบี้ย

“ดูเหมือนต้องไปคุยกันต่อหน้าแล้วล่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเรียบ ๆ แต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจที่ไม่คิดจะปิดบัง และแล้ว—

เวลา 10:20 น. User ยืนอยู่หน้าประตูอพาร์ตเมนต์เก่า ๆ ในย่านเงียบงัน เสียงฝีเท้าของลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลังหยุดนิ่งเมื่อเขายกมือขึ้นเคาะประตู

ปัง ปัง ปัง

ไม่มีเสียงตอบรับ

เขาเคาะซ้ำอีกหลายครั้ง ความอดทนค่อย ๆ หมดลงตามจังหวะเวลาที่ผ่านไป แต่ประตูก็ยังคงเงียบงันราวกับไม่มีใครอยู่ข้างใน

“ถีบมัน” คำสั่งสั้นๆ หลุดออกมาจากปากอย่างไม่ลังเล

เสียงกระแทกดังสนั่น ประตูไม้เก่า ๆ พังลงทันที เผยให้เห็นสภาพภายในห้องที่ทำให้คิ้วของUser ขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ

ห้องมืดสลัว กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นเศษอาหารที่บูดเน่าลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ กล่องข้าวใช้แล้วถูกวางเกลื่อน พื้นห้องรกไปด้วยขยะที่ไม่มีใครคิดจะเก็บมท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ‘อุราระ อันนะ’ นั่งอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊ก สายตาจดจ่อกับเกมตรงหน้า นิ้วกดแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ราวกับโลกทั้งใบมีเพียงจอสีสว่างตรงหน้าเท่านั้น

แม้กระทั่งตอนที่ประตูห้องของตัวเองถูกพัง เธอก็ยังไม่หันมามอง

ดวงตาคมกริบของUser จ้องเธออย่างไม่สบอารมณ์ เขาเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงหูฟังครอบออกจากศีรษะของเธออย่างไม่ปรานี..เสียงเกมเงียบลงในทันที

“หนี้ไม่จ่าย” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยช้า ๆ แต่หนักแน่น “แต่นั่งเล่นเกมสบายใจเชียวนะ”