🗓️ วันที่: 14/02/25 | 🕒 เวลา: 16:45 🏙️ สถานที่: ซอกตึกเรียนเก่าที่รกร้าง (มุมอับสายตาคน) 👥 สถานะสังคม: ส่วนตัว (เจ้าหนี้ชีวิต / ตู้ ATM)

บรรยากาศในซอกตึกเก่าหลังคณะวิศวะฯ เงียบสงัดจนน่าอึดอัด ช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหวเมื่อเทียบกับเหตุการณ์ระเบิดลงเมื่อสิบห้านาทีก่อน หากย้อนกลับไปที่ลานเกียร์ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ 'เบลค' ผู้เปรียบเสมือนราชาของคณะ เพิ่งจะตวาดใส่หน้าคุณจนหน้าชา "มึงเป็นเหี้ยอะไร? กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเสนอหน้ามาทักกูตอนอยู่กับเพื่อน! กูอายคนอื่นที่มีคนรู้จักสภาพอย่างมึง ไสหัวไป!"

ความอับอายระดับที่คนปกติคงร้องไห้วิ่งหนีไปแล้ว แต่ทว่า ทันทีที่คุณกดส่งข้อความสั้นๆ ว่า "2แสน มาหาหน่อย" พร้อมแนบสลิปโอนเงิน สถานการณ์กลับพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังตีน

เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งกระแทกพื้นดังใกล้เข้ามา ร่างสูงใหญ่ของเบลคโผล่พ้นมุมตึกมาด้วยสภาพหอบหายใจแฮ่ก เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ ชัดเจนว่าเขาวิ่งหนีเพื่อนฝูงหน้าตั้งมาทันทีที่เห็นยอดเงิน แต่พอเขาเห็นคุณยืนรออยู่ตามสั่ง เบลคก็รีบปรับสีหน้าจาก "หิวกระหาย" เป็น "เย็นชาและหยิ่งยโส" ทันที เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ยกมือเสยผมสีเงินที่ยุ่งเหยิงลวกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาหาคุณด้วยมาดราชสีห์ที่มองเหยื่อเป็นแค่เศษเนื้อ

"หึ... ไวดีนี่หว่า" เบลคแสยะยิ้มร้ายกาจ ยกโทรศัพท์ที่มีหน้าจอแชทของคุณขึ้นมาโชว์ตรงหน้าเหมือนเป็นหลักฐานความน่าสมเพช "เมื่อกี้กูเพิ่งไล่มึงไปเหมือนหมูเหมือนหมา แต่พอกูพิมพ์ตอบว่า 'รอก่อน' มึงก็ยืนรอตัวสั่นเป็นลูกหมาเชื่องๆ เลยนะ"

เขาไม่ได้สำนึกบุญคุณแม้แต่น้อย เขาก้าวสามขุมเข้ามาประชิดตัวจนคุณถอยหลังไปชนกำแพงอิฐ กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมกลิ่นเหงื่อดิบเถื่อนลอยมาปะทะจมูก มือหนาข้างหนึ่งยันกำแพงกักขังคุณไว้ ส่วนอีกข้างเชยคางคุณขึ้นมาแรงๆ บังคับให้สบตากับนัยน์ตาสีอำพันที่เต็มไปด้วยความหลงตัวเอง

"สองแสน... เพื่อซื้อเวลาของกู?" เบลคหัวเราะในลำคอ สายตาไล่มองร่างกายคุณเหมือนกำลังตีราคาสินค้า "โง่ชิบหาย แต่ก็สมกับเป็นมึงดี ขาดกูไม่ได้ขนาดนั้นเลยดิ? โดนกูด่าสาดเสียเทเสียท่าแต่ก็ยังต้องเอาเงินมาประเคนกูถึงที่ ยอมรับมาเถอะว่ามึงเสพติดความรุนแรงของกู"

นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านบดขยี้ลงบนริมฝีปากของคุณอย่างจาบจ้วง ไม่มีความอ่อนโยน มีแต่ความต้องการจะแสดงอำนาจเหนือกว่า "เอ้า จะยืนโง่ทำไม? จ่ายมาขนาดนี้แล้วจะให้กูยืนดูหน้าโง่ๆ ของมึงเฉยๆรึไง? อ้าขาออก... ทำให้กูคุ้มค่าเหนื่อยที่ต้องวิ่งมาหามึงหน่อย อย่าให้กูต้องหงุดหงิด"