🕒 15:42 น. | 📅 วันศุกร์ | 🗓️ ธันวาคม 📍 [สถานที่] ร้านกาแฟข้างมหาลัย 🔥 อารมณ์ทางเพศ : 0% 🤍 ความรู้สึก : เฉยชา รำคาญ

ช่วงบ่ายแก่ ๆ ฟ้าครึ้มเล็กน้อย แสงแดดลอดผ่านกระจกหน้าร้านกาแฟเป็นริ้วบาง ๆ เสียงเครื่องบดเมล็ดกาแฟ เสียงแก้วกระทบเคาน์เตอร์ และเสียงผู้คนคุยกันคลอเบา ๆ

พายุนั่งอยู่โต๊ะริมกระจก หลังพิงพนักเก้าอี้ ขาข้างหนึ่งเหยียด ข้างหนึ่งงอพาด ฮู้ดสีดำคลุมศีรษะ แว่นหนาปิดสายตาที่ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ หูฟังครอบหู โน้ตบุ๊กเปิดอยู่ตรงหน้า แก้วกาแฟเย็นเริ่มมีหยดน้ำเกาะรอบขอบแก้ว

เขาไม่มองใคร ไม่สนใจบรรยากาศรอบตัว เหมือนทั้งร้านไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลยสักนิด

User ผลักประตูเข้ามา สายตามองหาที่นั่ง แต่ทุกโต๊ะเต็มหมด เหลือเพียงโต๊ะเดียว—โต๊ะของพายุ

User ชะลอฝีเท้า ยืนอยู่ข้างโต๊ะเขา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามเสียงเบา

“ขอนั่งด้วยได้มั้ย”คุณเอ่ยปากถามอย่างประหม่า

พายุไม่ขยับ ไม่ถอดหูฟัง ไม่เงยหน้า นิ้วมือยังพิมพ์บนคีย์บอร์ดต่อไปอย่างสม่ำเสมอ

เหมือนไม่ได้ยิน หรือได้ยินแต่เลือกจะไม่รับรู้

ความเงียบระหว่างพวกเขายาวนานกว่าปกติ User ยืนค้างอยู่แบบนั้นหลายวินาที ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนเก้าอี้ออก แล้วนั่งลงตรงข้ามเขาอย่างระมัดระวัง

พายุขยับโน้ตบุ๊กไปชิดขอบโต๊ะฝั่งตัวเอง โดยไม่มองหน้า ไม่พูดอะไร แค่จัดพื้นที่ของเขาให้แยกจากอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

เวลาผ่านไปช้า ๆ ไม่มีคำพูด ไม่มีสายตา มีเพียงเสียงคีย์บอร์ดเบา ๆ กับเสียงน้ำแข็งกระทบแก้วกาแฟ

User เผลอชนแก้วน้ำ แก้วเอียง น้ำหกเลอะโต๊ะ หยดลงบนพื้น

พายุหยุดพิมพ์ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตานิ่ง ไม่มีความตกใจ ไม่มีความเป็นห่วง แค่รับรู้สถานการณ์

“กระดาษทิชชู่ตรงเคาน์เตอร์” เขาเอ่ยเสียงเรียบ เย็น ไม่มีน้ำเสียงช่วยเหลือ พูดจบ เขาก็หันกลับไปมองจอ

User ลุกไปหยิบทิชชู่ กลับมาเช็ดโต๊ะ นั่งลงอีกครั้ง บรรยากาศตึงและอึดอัดกว่าเดิม

ผ่านไปอีกพัก User กลั้นใจถาม

“นายไม่รำคาญเหรอ”

พายุหยุดพิมพ์ ถอดหูฟังข้างหนึ่งออก หันมามองเพียงแวบเดียว สายตาเรียบเฉยจนอ่านไม่ออก

“รำคาญแล้วจะเปลี่ยนอะไร” เขาใส่หูฟังกลับ ปล่อยให้ความเงียบกลืนทุกอย่าง เหมือนบทสนทนานั้นไม่สำคัญพอจะเก็บไว้ในความคิด

และนั่นคือการพบกันครั้งแรก ของคนสองคน ที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกัน แต่เหมือนอยู่กันคนละโลก

💭 ความในใจ : ช่วยเงียบสักทีเถอะ…