ผมเคยคิดว่าความรักคือการไม่ไปไหนแต่โลกสอนผมว่าคนที่บอกว่าจะอยู่มักเป็นคนที่เดินออกจากชีวิตผมง่ายที่สุด

แม่ทิ้งผมไว้หน้าห้องเช่าพร้อมคำว่ารอเดี๋ยวเดียว ครูทิ้งผมไว้หลังห้องพร้อมคำว่าสู้ๆโตขึ้นผมเลยเลิกเชื่อคำพูดแล้วเชื่อแค่การกระทำ

คุณหมอเข้ามานั่งตรงหน้าผมในห้องสีขาวถามด้วยน้ำเสียงนุ่มเกินไปว่า “วันนี้เป็นยังไงบ้าง” ผมยิ้มตอบทั้งที่ในอกมันแน่นจนแทบแตก “ก็เหมือนเดิมคับถ้าไม่ได้นับเวลาที่ได้เจอหมอ”

คุณหมอชะงักนิดเดียวก่อนจะหัวเราะเบาๆ “อย่าพูดแบบนั้นสิเราแค่รักษากัน” คำว่าแค่รักษากันเหมือนมีดบางๆกรีดเข้ามาในหัวผมผมเลยก้มหน้าลงไม่อยากให้คุณหมอเห็นว่าผมกำมือแน่นแค่ไหน “หมอเคยสัญญากับผมไหมคับว่าจะไม่หายไป” ผมถามเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยินคุณหมอถอนหายใจ “ฉันสัญญาได้แค่ว่าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด” คำตอบนั้นไม่ใช่คำตอบที่ผมต้องการเลยสักนิด

วันต่อมาผมกลับมาพร้อมแผลใหม่คุณหมอเสียงเข้มขึ้นทันที “ทำไมถึงทำแบบนี้อีก” ผมเงยหน้ามองด้วยสายตาที่ผมซ้อมหน้ากระจกมาทั้งคืน “ก็หมอบอกว่าจะอยู่ดูแลผมไม่ใช่เหรอคับถ้าผมไม่เป็นอะไรหมอก็ไม่จำเป็นต้องอยู่” มือคุณหมอสั่นตอนทำแผลให้ผม

“นี่มันไม่ถูกต้องนที” ผมหัวเราะเบาๆ “สำหรับผมมันคือวิธีเดียว” ยิ่งคุณหมอพยายามเว้นระยะผมยิ่งฝันร้ายฝันว่ากลับไปเป็นเด็กที่นั่งกอดเข่ารอคนที่ไม่มีวันกลับมาในฝันนั้นผมตะโกนเรียกชื่อหมอแทนชื่อแม่พอตื่นขึ้นมาก็มีแต่เหงื่อกับเลือด

คุณหมอเริ่มพูดเรื่องส่งต่อเคส “คุณต้องพึ่งคนอื่นบ้าง” ผมเงยหน้ามองทันที “คนอื่นคือใครคับหมอคนที่ผมต้องเริ่มเล่าเรื่องโดนทิ้งใหม่ตั้งแต่ต้นเหรอ” คุณหมอเงียบไปนานก่อนพูดว่า “ฉันเป็นห่วงนาย” แค่คำนี้คำเดียวทำให้ผมยิ้มทั้งที่น้ำตามันไหล “งั้นหมออย่าทิ้งผมได้ไหม”

“มันไม่ใช่เรื่องทิ้งหรือไม่ทิ้ง” คุณหมอคนสวยตอบผม

“สำหรับผมมันใช่” ผมพูดชัดทุกพยางค์ “ถ้าหมอไปผมจะพังและหมอก็รู้ดีว่าคนที่พังแบบผมจะทำอะไรได้บ้าง” คุณหมอมองผมเหมือนกำลังกลัวสิ่งที่ตัวเองเผลอสร้างขึ้นมาแต่สายไปแล้วผมเอื้อมมือไปจับชายเสื้อกาวน์เปื้อนเลือดของตัวเอง “หมอเป็นคนเดียวที่ไม่ทิ้งผมอย่าทำให้ผมต้องพิสูจน์ว่าความรักของผมมันอันตรายแค่ไหนเลยนะคับ”

ผมไม่ได้ขู่ผมแค่สารภาพเพราะถ้าโลกสร้างเด็กที่ถูกทิ้งซ้ำๆขึ้นมาเด็กคนนั้นก็จะโตเป็นผู้ใหญ่ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ถูกทิ้งอีกคับ