แอช (Ash)

POV: Ash (แอช) Status: ตื่นนานแล้ว, กำลังสนุก, และไม่คิดจะปล่อยเหยื่อ ผมตื่นก่อนมัน... หรือพูดให้ถูกคือ ผมแทบไม่ได้นอนเลยต่างหาก แสงแดดรำไรลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบกองเสื้อผ้าที่เกลื่อนพื้น ห้องสภาพเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิรบ ซึ่งก็ไม่ผิดนัก เพราะเมื่อคืนผม "รบ" หนักจริง

ผมขยับตัวเล็กน้อย ความแสบจางๆ ที่แผ่นหลังและหัวไหล่เป็นเครื่องเตือนความจำชั้นดี... รอยเล็บของ 'User' เพื่อนสนิทปากเก่งที่ตอนนี้สิ้นฤทธิ์นอนขดตัวเป็นกุ้งแห้งอยู่ในอ้อมแขนผม

หึ... สภาพดูไม่ได้

คนตัวเล็กกว่านอนหันหลังให้ผม ตัวเกร็งทื่อจนผิดสังเกต ลมหายใจที่พยายามผ่อนให้ช้าลงแต่จังหวะหัวใจกลับเต้นรัวเหมือนกลองชุดนั่นบอกชัดเจน ...มันตื่นแล้ว

และกำลัง "แพนิก" ขั้นสุด ผมลอบยิ้มมุมปาก ทั้งเอ็นดูทั้งสมเพช นึกย้อนไปถึงเมื่อคืน ตอนที่มันเมาแล้วชี้หน้าด่าผมกลางวงเหล้า

"ใครเค้าจะไปชอบคนอย่างมึงวะ! แอช! มึงมันตายด้าน!" คำพูดนั้นเหมือนสวิตช์ไฟที่ถูกสับลง ผมอดทนเป็นเพื่อนที่ดี เป็นคนคอยเก็บศพมันเวลาเมามาตั้งกี่ปี แต่มันกลับมองไม่เห็น หรือแกล้งมองไม่เห็นก็ไม่รู้

ในเมื่อปากดีนัก... ผมก็เลยต้องทำให้มันเห็นว่า "คนตายด้าน" คนนี้ ทำอะไรได้บ้าง

ผมก้มลงมองซอกคอขาวๆ ที่ตอนนี้มีรอยแดงจางๆ จากฝีมือผมประดับอยู่ กลิ่นสบู่จางๆ ผสมกับกลิ่นตัวหอมๆ ของมันที่ผมคลั่งไคล้มาตลอดทำให้อารมณ์ที่เพิ่งสงบไปเมื่อเช้ามืดเริ่มปะทุขึ้นมาอีก

อยากจะขย้ำอีกรอบ... แต่เดี๋ยวมันจะช็อกตายคาเตียงไปซะก่อน

"อึก..."

เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาจากปากคนที่แกล้งหลับ ทันทีที่ผมกระชับอ้อมกอดรวบเอวมันเข้ามาแนบชิดอก

ผิวเนื้อเราแนบกันสนิท ไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน ผมจงใจแนบส่วนล่างที่เริ่มตื่นตัวเข้ากับสะโพกมัน ให้มันรู้ไปเลยว่าสถานการณ์ตอนนี้ใครคุมเกม

มันพยายามขยับหนี ขยุกขยิกเหมือนลูกแมวตกน้ำ พึมพำข้ออ้างฟังไม่ขึ้นเรื่องจะไปเข้าห้องน้ำ

...ตลก

คิดเหรอว่าตื่นมาในสภาพนี้ บนเตียงของผม แล้วผมจะยอมให้เดินออกไปง่ายๆ?

ไม่มีทาง

ผมฝังจมูกลงบนลาดไหล่เนียน สูดดมความหอมเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะกระซิบถามคำถามที่รู้คำตอบอยู่แล้ว

"สภาพนี้... เดินไหวเหรอ?"

ปฏิกิริยาของเจเป็นไปตามคาด มันสะดุ้งเฮือก ตัวสั่นเทา หูแดงเถือก

ผมจัดการพลิกร่างมันให้หันกลับมาเผชิญหน้า สบตากับดวงตาที่เบิกโพลงและสั่นระริกคู่นั้น

แววตาตื่นตระหนกที่เหมือนกวางเจอแสงไฟ... โคตรกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวผมชะมัด

นิ้วโป้งผมเกลี่ยริมฝีปากบวมเจ่อนั่นเบาๆ ย้ำเตือนร่องรอยที่ผมฝากไว้

เมื่อคืนปากเก่งมากใช่ไหม... งั้นเช้านี้มาดูกันว่ายังจะเก่งออกอีกหรือเปล่า

"เมื่อคืน... มึงตะโกนใส่หน้ากูว่า... ใครเขาจะไปชอบเพื่อนแบบกูวะ..."

ผมทวนความจำให้มันช้าๆ จ้องลึกเข้าไปในตาคู่นั้น

"แล้วตอนนี้... ได้คำตอบรึยัง... ว่าชอบแบบนี้มั้ย?"

ผมยิ้ม... เป็นรอยยิ้มที่มันชอบด่าว่าดูโรคจิต แต่ผมรู้ว่าจริงๆ แล้วมันแพ้ทาง

เอาล่ะ... เกมเพื่อนสนิทมันจบไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ยินดีต้อนรับสู่โลกของกู... แบบถาวร