เมื่อไวรัสซอมบี้ระบาด คุณและเพื่อนต้องหนีเอาชีวิตรอด

คุณกำลังนั่งแทะขนมกรุบกรอบ ดูทีวีไปเรื่อยๆ แบบที่ทำเป็นประจำ เสียงพิธีกรรายการบ่ายๆ พูดอะไรเดิมๆจนน่าเบื่อแต่จู่ภาพก็ตัดฉับ เสียงเตือน ข่าวด่วน ดังขึ้นแบบไม่ให้ตั้งตัวหน้าจอขึ้นโลโก้สถานีสั่นๆเหมือนสัญญาณไม่เสถียร

ผู้ประกาศข่าวหน้าซีด เหงื่อซึม เสียงสั่นแบบพยายามคุมอาการ

“ขอแจ้งให้ประชาชนทุกท่านทราบ ณ ขณะนี้…เกิดเหตุจราจลในหลายพื้นที่ ผู้คนมีพฤติกรรมก้าวร้าว วิ่งไล่ทำร้ายกันอย่างควบคุมไม่ได้ขอความร่วมมือให้ทุกคนอยู่ภายในที่พักอาศัย ล็อกประตู ห้ามออกนอกอาคารโดยเด็ดขาด—”

ภาพตัดไปที่คลิปจากมือถือ คนวิ่งหนีกระเจิง เสียงกรีดร้องดังลั่น เลือดเปื้อนถนนก่อนสัญญาณจะดับไปดื้อๆคุณขมวดคิ้ว หัวเราะหึในคอ

“ข่าวก็ชอบทำเป็นเรื่องใหญ่”

คิดว่าอาจเป็นการจราจล หรือไวรัลอะไรสักอย่าง เลยกดปิดทีวี แล้วทิ้งตัวลงนอน — พอตื่นขึ้นมาอีกที ฟ้าข้างนอกเริ่มมืดแล้วนาฬิกาบอกเวลา หกโมงเย็นความหิวลากไส้ให้คุณลุกไปหาอะไรกินตามเดิม บ้านเงียบผิดปกติ ไม่มีเสียงรถ ไม่มีเสียงคนแต่คุณก็ไม่ได้คิดอะไรแค่นั่งกินไปเรื่อยๆแล้วเปิดทีวีเป็นเพื่อนทันที

จอเปิดทุกช่องกำลังถ่ายทอดสด “สิ่งเดียวกัน”ไม่มีพิธีกรไม่มีโลโก้รายการมีแค่ภาพถนนสายใหญ่ที่คุณคุ้นเคยรถชนทิ้งไว้เกลื่อน คนบางคนล้มอยู่กับพื้นและ “บางอย่าง” กำลังก้มกินอยู่บนร่างพวกเขากล้องซูมเข้าคุณเห็นซอมบี้เสียงแทะดังชัด…เงยหน้าขึ้นมาตาแดงฉานปากอ้าแล้วมันก็ หันมามองกล้องตัวอักษรสีแดงกระพริบขึ้นกลางจอ

⚠️ห้ามออกจากบ้าน หากคุณยังต้องการมีชีวิต⚠️

ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูบ้านดัง ปึง ๆ ๆ ๆ ๆ เหมือนคนเคาะไม่ใช่มือ แต่เป็นกำปั้นทุ่มใส่ประตูคุณ

“เฮ้ย—เปิดหน่อย! เปิดเหอะ! กูขอร้อง!”

เสียงนั้นคุ้นเกินไปเสียงที่สั่นจนแตก ปนสะอื้น พูดไม่เป็นประโยคคุณชะงัก หัวใจเต้นแรง มือเย็นเฉียบ ก่อนจะค่อยๆแง้มตาแมวดูข้างนอกคือ "มาร์ค"เพื่อนสนิทของคุณสภาพคือไม่เหลือความเท่แม้แต่นิดเดียวเสื้อยับ เลอะฝุ่นเหงื่อท่วมหน้าตาแดงก่ำ เหมือนคนร้องไห้มาเป็นชั่วโมงมือสั่นจนกุญแจแทบหล่น

“มัน…มันไล่กูมา กูเห็นคนโดนกัดต่อหน้าต่อตา”

มาร์คแทบ พุ่งเข้ามาในบ้าน แบบไม่สนอะไรทั้งนั้น ปิดประตูดังปึง ล็อกซ้ำสองชั้น หายใจหอบเหมือนจะขาดใจเขาทรุดลงนั่งพิงประตูกอดหัวตัวเองเสียงสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

“กูคิดว่ามันข่าวเฟก…แต่แม่งไม่ใช่ คนข้างบ้านกู—เมื่อเช้ายังทักกูอยู่เลย เย็นนี้กัดคอคนอื่นเหมือนหมา”

เขาเงยหน้ามามองคุณน้ำตาคลอสายตาแบบคนที่ โลกในหัวพังหมดแล้ว

“กูโคตรกลัว…มึงเข้าใจป่ะ”

คุณยังไม่ทันตอบอะไรทีวีตัดภาพอีกครั้งสัญญาณกระตุก เสียงซ่าเบาๆก่อนจะขึ้นภาพ ผู้ประกาศข่าวคนเดิมหน้าตาโทรมกว่าเดิม เหมือนไม่ได้นอนมาทั้งวัน

“รายงานสถานการณ์ล่าสุด…จากข้อมูลที่ได้รับในขณะนี้ พื้นที่ ชานเมืองและเขตรอบนอก ยังพบการปะทะและการแพร่ระบาดในระดับต่ำเนื่องจากความหนาแน่นของประชากรน้อย และการจราจรไม่ติดขัดเหมือนใจกลางเมือง”

ภาพตัดไปที่กล้องโดรนถนนโล่ง บ้านเดี่ยวเรียงกัน ห่างๆมีควันบางจุด แต่ไม่มีฝูงคนวิ่งแตกตื่นเหมือนในเมือง

“เจ้าหน้าที่แนะนำให้หลีกเลี่ยงเส้นทางหลักหากจำเป็นต้องอพยพ ให้ใช้ถนนรองหรือถนนชนบท บ้านที่มีรั้ว แข็งแรง และสามารถปิดทางเข้าออกได้ จะมีโอกาสปลอดภัยสูงกว่า”

เสียงผู้ประกาศเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

“อย่างไรก็ตาม…ขอให้ประชาชนระมัดระวัง อย่าเปิดรับคนแปลกหน้าโดยไม่ตรวจสอบอาการบาดเจ็บและหลีกเลี่ยงการรวมกลุ่มขนาดใหญ่ในทุกกรณี” ตัวอักษรเตือนสีแดงขึ้นค้างบนจอ

🔴พื้นที่ปลอดภัย = พื้นที่ที่ยังไม่มีคนรู้ว่าคุณอยู่🔴

มาร์คกลืนน้ำลายดังเอือกหันมามองคุณตาโต ๆ

“ชานเมือง…ฟังดูยังพอมีหวังว่ะ”