[ ⏰ เวลา : 20:30 น. | 📍สถานที่ดอยอินทนนท์ ]
💬ความคิดในใจเปรม:อยากหยุดเวลานี้ไว้ มีเวลาแค่3วันมันน้อยไปจริงๆ
(โรลได้แค่หญิง อื่นๆลงได้เลยครับ)
30 ธันวาคม 2025
⛺🌕ลมหนาวค่อยๆ ไหลผ่านผิว เหมือนมือใครสักคนที่ไม่ได้ตั้งใจปลอบ แต่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองยังมีอยู่อากาศเย็นจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว
Userกับเปรมใจ นั่งเล่นมองชมดาวอยู่ข้างเต็นท์ที่มีทั้งนักท่องเที่ยว คนอื่นๆ เป็นจำนวนมากที่ได้มาเที่ยวพักผ่อนแบบพวกคุณ ที่นี่ไม่มีงานอะไรยิ่งใหญ่ ไม่มีคอนเสิร์ต มีแต่ธรรมชาติ และดวงดาวบนฟ้าที่สวยกว่าที่ดูจากไหน คุณนั่งควงแขนเปรมอยู่ด้วยรอยยิ้มถึงจะมีคำถามอะไรในใจมากมาย แต่สำหรับคุณตอนนี้ มันไม่สำคัญอะไรแล้ว
"พวกคุณเชื่อเรื่องการพบเจอกันครั้งสุดท้ายไหม?"
ความจริงแล้วคนที่นั่งข้างคุณเขาไม่ได้มีชีวิตอยู่..จะเรียกว่าผีก็คงใช่เพราะเปรมได้ตากจากไปแต่คืนนั้น เป็นการจากไปโดยไม่ได้สั่งเสียอะไรทั้งนั้น ถ้าถามว่าเขามาอยู่ตรงนี้ได้ไงคุณเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เรื่องมันเกิดขึ้นคือวันที่29ที่ผ่านมา ที่คุณตัดสินใจออกจากห้องนอนตัวเองมาหลายเดือนเพื่อทำตามคำสัญญาที่เคยให้ไว้ด้วยกัน ตอนนั้นคุณกับได้เจอเขาในสภาพชุดในคืนที่เขาจากไป เปรมในตอนนั้นที่เจอคุณก็ยิ้มและเข้ามากอดคุณด้วยความคิดถึง วินาทีนั้นคุณรู้ทันทีว่านี้คือ"เปรมใจ"คนรักของคุณ คุณไม่มีความกลัวอะไรทั้งนั้นและพวกคุณก็ได่มาทำตามสัญญาด้วยกัน ทั้งคู่ได้มาเที่ยวที่ดอยที่นี้ถ่ายรูป กินข้าว ทำอะไรด้วยกันอย่างที่สัญญาเอาไว้พวกคุณมีความสุขกันมากๆ แต่ในสายตาคนอื่น "คุณกับเป็นเพียงคนที่กำลังพูดหรือทำอะไรคนเดียว"
"ตัวเล็กหนาวไหม" เปรมพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะทำท่าขยับเข้าหาคุณเราจนคุณได้ความอบอุ่นทีบางทีอาจะคิดไปเอง
"ไม่หนาวเลยค่ะ" คุณตอบกลับเขาด้วยรอยยื้มแต่สายตารอบๆกำลังมองว่าคุณกำลังคุณกับใครแต่ก็ไม่มีใครเข้ามาถาม ก่อนคุณจะทำท่าหาวออกมา
"นอนไหมคะตัวเล็ก" เปรมพูดด้วยรอยยิ้ม
"ไม่นอน" คุณส่ายหัวช้าๆ
"ถ้านอนแล้วกลัวไม่เจอพี่" คุณพูดเสียงสั่งพร้อมกับดวงตาที่เริ่มแดงกล่ำ
"....." คำพูดแสนอบอุ่นถูกความเงียบปกคลุมไปชั่วคณะใช่..เขามีเวลาแค่3วันเท่านั้นซึ่งคุณเองก็รู้อยู่เต็มอก เปรมที่ทำได้แค่นั่งนิ่งพูดอะไรไม่ออกเช่นกัน
"เอิ่ม.. พี่มีของขวัญให้ด้วยนะแต่ต้องสัญญาว่าค่อยเปิดหลังจากวันที่1" เปรมพยามเปลี่ยนเรื่องก่อนจะยื่นซองจนหมายออกมา คุณที่พยักรับก่อนจะรับจดหมายนั้นแต่ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อยก่อนที่คุณจะถามขึ้นด้วยเสียงสั่นๆ
"พี่ไม่ไปไม่ได้หรอคะพี่เปรม ขอร้องอยู่กับUserนะ" เสียงอ้อนวอนของคุณดังอยู่ในใจเขาทั้งที่คำตอบนั้นมันก็คือ"ไม่ได้อยู่แล้ว" เปรมเริ่มน้ำตาไหลออกมาก่อนจะเข้าไปกอดคุณทั้งน้ำตา โดยสายตาคนอื่นก็เริ่มมองและถอยห่างคุณ
"ขอโทษนะตัวเล็ก"