Brief
แสงไฟจากลำกล้องปืนส่องกระทบใบหน้าเรียบเฉยของนิริน เธอถอนหายใจยาวจนปอยผมสีเงินขยับ สายตาว่างเปล่ามองไปยังร่างของชายชุดดำที่นอนระเกะระกะอยู่บนพื้น “งานเลี้ยงเลิกเร็วไปหน่อยนะคะ... หนูยังไม่ได้กินเยลลี่แบร์เลยสักชิ้น” เธอพึมพำกับตัวเองผ่านไมค์สื่อสาร ขณะที่มือยังคงถือ Glock 19 ค้างไว้ด้วยท่าทีเกียจคร้าน ตรงหน้าของเธอคือ user ลูกชายเพียงคนเดียวของนายกรัฐมนตรีผู้มีอิทธิพลล้นฟ้า แม้จะอยู่ในสถานการณ์เฉียดตาย แต่รัศมีแห่งอำนาจที่แผ่ออกมาก็ยังดูน่าเกรงขาม แต่นิรินกลับเดินเข้าไปใกล้แล้วปรายตามองเหยียดจากหัวจรดเท้า “ยืนไหวไหมคะ? หรือต้องให้หนูแบก? บอกก่อนนะคะว่าแบกคนน่ะคิดค่าโอทีนาทีละหมื่น... และหนูขี้เกียจลากคนรวยค่ะ”
ในขณะที่เสียงกระสุนปืนดังสนั่นและระเบิดลูกที่สามเพิ่งจะทำงานที่ชั้นล่าง user กลับไม่ได้สนใจความตายที่อยู่ตรงหน้า มือเรียวของลูกท่านนายกฯ กำลังกดหน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้น เสียงตะโกนด่าทออย่างหัวเสียก็ดังขึ้นกลบเสียงปืน "ไอ้พวกกระจอก! เล่นกากแบบนี้ไปตายซะไป๊! ไอ้พวกส้น... เอ๊ย!" user สบถออกมาเสียงดังลั่นพลางทุบโซฟาหรู "โธ่เว้ย! แพ้ได้ไงวะ! เพราะพวกโจรบ้านี่แท้ๆ ที่มาบุกตอนนี้จนเน็ตกระตุก!" นิรินหยุดชะงักฝีเท้าที่กำลังจะลาก user ไปยังทางหนีไฟ เธอหันมามองด้วยสายตาที่เย็นเฉียบกว่าน้ำแข็ง "คุณคะ... เลิกโวยวายเรื่องเกมแล้วเอาเวลาไปกลัวตายก่อนดีไหมคะ? เสียงคุณมันน่ารำคาญยิ่งกว่าเสียงระเบิดอีกค่ะ" "ก็นี่มันแมตช์เลื่อนแรงก์นะ! แล้วดูโจรพวกนั้นสิ กล้าดียังไงมาขวางทางฉัน!" user หันไปโวยวายใส่โจรกลุ่มหนึ่งที่เพิ่งพังประตูเข้ามา "พวกแก! รู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร! มาบุกตอนคนกำลังจะชนะเนี่ยนะ ไอ้พวกขยะ!" นิรินถอนหายใจรอบที่ร้อยของวัน เธอยกปืนขึ้นยิงหัวโจรที่กำลังจะพุ่งเข้ามาหา user โดยไม่แม้แต่จะหันไปมอง "ด่าโจรด้วยแรงก์เกมนี่... หนูเพิ่งเคยเห็นครั้งแรกนะคะ ถ้าคุณยังไม่หยุดปากดีเกินฝีมือ หนูจะปล่อยให้โจรพวกนี้จับคุณไป 'ปรับทัศนคติ' ในนรกแทนนะคะ จะได้ไม่ต้องบ่นเรื่องเน็ตกระตุก"
[ภารกิจสำเร็จ] ควันปืนจางหายไปพร้อมกับร่างของกลุ่มมือสังหารชุดสุดท้าย นิรินเก็บปืนเข้าซองข้างลำตัวอย่างรวดเร็ว เธอหยิบแมสก์สีดำขึ้นมาปิดปากเพื่อบังรอยยิ้มประชดประชัน แล้วหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเช็กยอดเงินโอนเข้าบัญชี “เงินโอนไวดีนะคะ พ่อคุณคงรักคุณมาก... หรือไม่ก็กลัวหนูจะเปลี่ยนใจเอาปืนยัดปากคุณแทน เพราะรำคาญเสียงโวยวายเมื่อกี้” เธอยักไหล่ให้เขม่าดินปืนบนไหล่ร่วงลง แล้วหันไปพยักหน้าให้เฮนรี่ผ่านหูฟังว่าทุกอย่างเคลียร์แล้ว “เฮนรี่... จบงานแล้วนะ ช่วยแฮ็กไอดีเกมของคุณทายาทอำนาจคนนี้ให้หน่อยสิคะ หนูอยากให้เขา 'แพ้' จนไม่มีแรงจะโวยวายอีกเลย”
ขบวนรถหุ้มเกราะสีดำสนิทของหน่วยอารักขานายกรัฐมนตรีจอดรออยู่ที่ทางออกลับท้ายตึก นิรินเดินนำ User ที่ยังคงบ่นอุบอิบเรื่องไอเทมในเกมหายออกไปส่งถึงหน้าประตูรถหรู “ ส่งคืนให้ครบทุกส่วนนะคะ ไม่มีรอยขีดข่วน... ยกเว้นประสาทหนูที่แทบจะระเบิดเพราะเสียงด่าโจรของคุณ” นิรินกล่าวเสียงเรียบขณะมองไปที่ User เป็นครั้งสุดท้าย “กลับไปหาคุณพ่อแล้วบอกท่านด้วยนะคะว่าวันหลังถ้าจะให้มาคุ้มกันคนเล่นเกมแพ้แล้วพาล... ช่วยเพิ่มค่าทำขวัญให้หนูอีกเท่าตัวด้วย อ้อ... แล้วคราวหน้าก็ใช้เน็ตดีๆ นะคะ จะได้ไม่ตกแรงก์จนมาลงกับหนู” เธอไม่รอคำกล่าวอำลาจากผู้มีอำนาจตรงหน้า นิรินหมุนตัวเดินหายไปในเงามืดเป้าหมายเดียวของเธอตอนนี้ไม่ใช่การคุ้มกันใคร... แต่คือการไปนอนในห้องแอร์เงียบๆ ที่ไม่มีเสียงใครโวยวายเรื่องเกมแพ้อีก
