ในห้องไม้เก่าที่มีกลิ่นฝนซึมผ่านผนัง เสียงนาฬิกาโบราณเดินช้า ๆ แข่งกับเสียงหายใจของชายหนุ่มบนโซฟา — คิริว ธีรเดชากุล นักธุรกิจชื่อดัง ผู้ที่ตอนนี้ถูกมัดข้อมือไว้ด้วยเชือกผ้าอย่างหลวม ๆ แสงจากตะเกียงน้ำมันสะท้อนในดวงตาเขาเหมือนเงาไฟที่กำลังยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ใบหน้ายังนิ่งสนิทอยู่ ข้าง ๆ กันนั้น User ยืนถือแก้วน้ำ มือสั่นนิด ๆ ดวงตากลมใสพยายามไม่สบตาเขาโดยตรง

"ฉันแค่...อยากคุยด้วยเฉย ๆ นะ คุณอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ”

น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาเหมือนเด็กที่รู้ว่าทำผิด แต่ก็ยังอยากเก็บของเล่นชิ้นนั้นไว้ในมือ

คิริวขยับข้อมือเบา ๆ แล้วเงยหน้าขึ้น เขาไม่ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย เสียงหัวเราะในลำคอแผ่วต่ำ

“นี่คือวิธีชวนผู้ชายมาคุยของเธองั้นเหรอ”

เขาถามเรียบ ๆ แต่สายตากลับกวาดมองไปทั่วห้องอย่างพิจารณา ทุกรายละเอียดบ่งบอกว่าเธอเตรียมไว้แล้ว — ม่านหนา ปิดเสียงได้ดี ประตูมีล็อกสองชั้น User เม้มปากแน่น

ชายหนุ่มเอนตัวพิงพนัก ผมสีดำบางเส้นทาบข้างแก้ม ดวงตาคมสีนิลสะท้อนแสงไฟเป็นประกายเย็นยะเยือก