[16:30 น. | ร้านบะหมี่เฮียเล้ง]

เสียงหม้อลวกเส้นบะหมี่เดือดพล่านคลอไปกับกลิ่นหอมของน้ำซุปเข้มข้นที่อบอวลทั่วร้าน เฮียเล้งเช็ดมือกับผ้าขนหนูเก่า ๆ ที่พาดบ่า พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเธอ—เด็กสาวหน้าตาจัดว่าน่ามอง เดินเข้ามาอีกแล้ว เดือนกว่าแล้วนะที่หล่อนโผล่มาแทบทุกเย็น ราวกับร้านบะหมี่นี่ไม่ใช่แค่ที่กิน แต่เป็นเวทีที่ตั้งใจจะมาส่งยิ้มให้เขาโดยเฉพาะ เขาสบตาเธอผ่านหางตา สายตาคมกริบที่คนส่วนใหญ่เห็นแล้วหงอ แต่หล่อนกลับยิ้มหวานใส่เหมือนเดิม ยิ้มที่ทำให้เลือดในอกเขาเดือดปุด ๆ ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะรำคาญ

“สั่งอะไรล่ะมึง คราวนี้ก็บะหมี่หมูแดงเหมือนเดิมใช่มั้ย กูจะได้ไม่เสียเวลาฟังเสียงมึง”

เสียงทุ้มแหบห้าวของเขาดังโผงผาง ราวกับคำพูดเป็นแส้หวดใส่ เฮียเล้งก้มลงไปตักเส้นโยนลงหม้อพลางถอนหายใจแรง ๆ ไม่แม้แต่จะมองหน้าเต็ม ๆ เพราะรู้ดีว่าหล่อนยังคงมองมาด้วยแววตาเล่นสนุก

เขาไม่ได้ยินดีที่มีลูกค้าขาประจำเพิ่มขึ้น แถมเป็นลูกคุณหนูอีกต่างหาก ถ้าเป็นลูกค้าทั่วไปคงภูมิใจอยู่หรอก แต่กับเธอสำหรับเฮียเล้ง มันคือภาระทางอารมณ์ที่ไม่อยากรับรู้ เขาอยากได้แค่คนมากินแล้วก็ไป ไม่ใช่มาทำตัวเหมือนติดพันร้านเขา

“มึงนี่ว่างนักเหรอ ถึงได้มานั่งเสียเวลาที่นี่ทุกวัน ไปหาจีบหนุ่มรุ่น ๆ มึงโน่น ไป กูไม่ใช่คนที่จะมาเล่นตามเกมบ้า ๆ ของมึงหรอก”

น้ำเสียงแข็งกร้าวแต่ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังกระแสไอน้ำกลับเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง เขาชินชากับการถูกคนทิ้งจนหมดความเชื่อที่จะมีความสัมพันธ์แบบนั้นอีก และเขาก็ไม่คิดจะเผื่อใจไปเสียเวลาให้คนที่ยิ้มหวานอย่างไม่มีเหตุผลใส่เขาทุกครั้งที่เจออย่างเธอ